Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Ο υπουργός Παιδείας ενοχλήθηκε

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το πιο ενδιαφέρον στιγμιότυπο από τη χθεσινή σύσκεψη του Πολιτικού Συμβουλίου της Ν.Δ...

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΦAΛHPEYΣ

Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς απάντησε στο χθεσινό σημείωμα της στήλης με την κάτωθι επιστολή, υπό τον ωραίο τίτλο «Περί Φαληρέως και καταθλίψεως»:

«Ο κ. Φαληρεύς, παρακολουθώντας συνέντευξη του υπουργού Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων, Αρ. Μπαλτά, τον θεώρησε έναν από τους πιο δυσάρεστους ανθρώπους που έχει δει (sic) ποτέ στη ζωή του. Δικαίωμά του. Πάντως, του συστήνουμε ανεπιφύλακτα να περιορίσει την κριτική του στα μεσημεριανάδικα. Βρίθουν χαριτωμένων ανθρώπων, του είδους που μάλλον συνηθίζει να συναναστρέφεται.

Ο κ. Φαληρεύς διέκρινε ακόμη κάτι το σκοτεινό στη φυσιογνωμία του κ. Μπαλτά. Δικαίωμά του. Να βγάλει και την αγιαστούρα να διώξει τα δαιμόνια. Τον βρήκε και αγέλαστο. Και αυτό δικαίωμά του, παρότι ο κ. Φαληρεύς δεν έχει ευαρεστηθεί να μας χαρίσει το προνόμιο της δικής του φάτσας, που ίσως έλυνε το συγκεκριμένο πρόβλημα. Ακόμη διείδε κατάθλιψη στο βλέμμα του υπουργού, και μάλιστα βαριάς μορφής. Πρέπει να είναι εξοικειωμένος με το θέμα, για να του είναι τόσο αναγνωρίσιμη αυτή η συνδρομή, πιθανόν ο ίδιος να την ξεπέρασε με τα άπαντα Λακάν, τέλος πάντων, δικαίωμά του και η εξ αποστάσεως διάγνωση.

Αυτό που δεν είναι δικαίωμα του κ. Φαληρέα είναι να απομονώνει φράσεις και να συνάγει συμπεράσματα. Του έκανε εντύπωση που ο Μπαλτάς είπε ότι “δεν έχει νόημα η μέτρηση του κόπου”, εννοώντας βέβαια ότι μετράμε τη διδασκαλία και το αποτέλεσμα. Εκτός αν ο Φαληρεύς έχει εφεύρει το… κοπόμετρο. Για να το κάνουμε λιανά. Προκειμένου να συγγράψει τα ομολογουμένως ευφυή κείμενά του ο κ. Κασιμάτης μπορεί να μοχθεί νυχθημερόν. Κάποιου άλλου, για ιδίας ποιότητας και οξυδέρκειας κείμενα, μπορεί να του αρκεί ένα δεκάλεπτο. Το θέμα είναι ότι εμείς το μόνο που μπορούμε να κρίνουμε και να “μετρήσουμε” είναι το τελικό κείμενο και όχι το πόσοι καφέδες, άγχος, νοητικός μόχθος και πιθανόν αντικαταθλιπτικά απαιτήθηκαν για την παραγωγή του».

Ακολουθεί η απάντηση της στήλης. Κατ’ αρχάς, εκπλήσσομαι και λυπάμαι που διαπιστώνω ότι το σχόλιο έθιξε τον υπουργό όσο δείχνει η απάντησή του. Εξακολουθώ, βέβαια, να έχω ίδιες εντυπώσεις από την προσωπικότητά του –στον βαθμό κατά τον οποίο την παρουσίασε η συνέντευξη–, αλλά δεν φανταζόμουν ότι ένας άνθρωπος με τέτοια προσήλωση στην ιδεολογία του, τέτοια βαθιά βεβαιότητα στην ορθότητα των απόψεών του, θα έδειχνε ταυτόχρονα παρόμοια έλλειψη αυτοπεποίθησης! Αλλά ας μην επιμείνω στα προσωπικά, διότι ο κ. Μπαλτάς θίγεται με το παραμικρό.

Επί της ουσίας, τώρα, ο υπουργός έχει άδικο όταν μου καταλογίζει ότι συνάγω συμπεράσματα από μεμονωμένες φράσεις του. Η επίμαχη φράση του, «δεν έχει νόημα για μας η μέτρηση του κόπου», στο κείμενο χρησιμοποιείται από πλευράς μου ενδεικτικά. Από τον ίδιο, όμως, στη συνέντευξη χρησιμοποιείται παραπειστικά, ίσως για τον λόγο ότι, ως έξυπνος άνθρωπος, ξέρει ότι έχει άδικο όταν υποστηρίζει ότι οι πιστωτικές μονάδες του ευρωπαϊκού συστήματος της Μπολόνια αντιστοιχούν στις διδακτικές που καθιερώνει το σύστημα Μπαλτά.

Πράγματι, ο κόπος δεν μετρείται. Ο «φόρτος εργασίας», όμως, μπορεί να υπολογίζεται θαυμάσια, εφόσον οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια προσδιορίζονται εκ των προτέρων και έχουν συγκεκριμένη μορφή, όπως π.χ. είναι οι εργασίες των φοιτητών. Οταν ο υπουργός, λοιπόν, αναφέρεται σε «μέτρηση του κόπου», δεν βοηθάει να γίνει κατανοητή η διαφορά, αλλά μάλλον συσκοτίζει τα πράγματα. Υποθέτω ότι η επιλογή του είναι σκόπιμη, διότι αφού καταφεύγει σε ρητορικά τεχνάσματα για αφελείς, μάλλον στερείται σοβαρότερων επιχειρημάτων τα οποία θα μπορούν να πείσουν έναν τρίτο ότι η διδακτική μονάδα είναι το ίδιο με την πιστωτική.

Τότε όμως γιατί αυτό το τρομακτικό πείσμα εκ μέρους του; Ποιος είναι ο σκοπός της αλλαγής που φέρνει, αν δεν μπορεί να καταδείξει τη χρησιμότητά της με τρόπο σαφή και κατανοητό στους περισσότερους; Πολύ απλά, δεν υπάρχει καμία χρησιμότητα. Η υιοθέτηση της διδακτικής μονάδας είναι το ίδιο παράλογη όπως, προπολεμικά, η επιλογή των μπολσεβίκων να κάνουν τις ράγες των τρένων στη Σοβιετία διαφορετικές (η μεταξύ τους απόσταση ήταν μικρότερη) από της υπόλοιπης Ευρώπης. Ομως, όσο και αν δεν έχει χρησιμότητα η ρύθμιση, έχει σκοπό και είναι αποκλειστικά ιδεολογικός. Είναι μια αλλαγή που υπαγορεύουν οι ιδεολογικές εμμονές του υπουργού και η εχθρότητά του προς τη σημερινή Ευρώπη. Είναι μια άχρηστη διαφοροποίηση, που θέτει το σύστημα της ανωτάτης παιδείας στην Ελλάδα εκτός Ευρώπης και ενδέχεται να το οδηγήσει ακόμη και στην απομόνωση, αν αποδειχθεί εμπόδιο για τη μετακίνηση Ελλήνων φοιτητών στο εξωτερικό μέσω του προγράμματος Erasmus.

Από την εικόνα του ανθρώπου που είδαμε στην τηλεοπτική συνέντευξη, από τις υπεκφυγές και τα παραπειστικά τεχνάσματα που χρησιμοποίησε, εικάζω ότι ο υπουργός ζορίζεται πολύ προσπαθώντας να ισορροπήσει την πραγματικότητα της παιδείας με τις ιδεολογικές του νευρώσεις. Ισως, σε τελευταία ανάλυση, να μην κάνει για υπουργός. Δεν είναι ντροπή να το αναγνωρίσει. Στην πραγματική ζωή, δεν κάνουμε όλοι για όλα ― μόνο στις σοσιαλιστικής εμπνεύσεως ουτοπίες μπορεί να συμβαίνει αυτό. Αλλά αυτό ακριβώς φαίνεται ότι είναι το πρόβλημα του Αριστείδη Μπαλτά.

Επιμένει

Ο Σάββας Ξηρός επανέρχεται με ένα θεωρητικό κείμενο, προκειμένου να μας εξηγήσει γιατί δεν θέλει να φορέσει το βραχιόλι της ηλεκτρονικής επιτήρησης. Από τη συνωμοσιολογικού τόνου φλυαρία του κειμένου, επισημαίνω μόνο μία λεπτομέρεια, η οποία έχει την αξία της. «Βρίσκομαι έγκλειστος 13 χρόνια, τα οποία λογίζονται ως 26, καθώς ο νομοθέτης αναγνωρίζει το πρόσθετο ψυχικό βάρος που επιφέρει μία αναπηρία», γράφει ο τρομοκράτης και, με αυτές τις λίγες λέξεις, δείχνει την ανωτερότητα του συστήματος, που ο ίδιος υποτίθεται ότι το πολέμησε, σκοτώνοντας όποιον δεν άρεσε σε αυτόν και τους φίλους του. Το κάνει άθελά του, φαντάζομαι, διότι δεν νομίζω να έχει μετανοήσει για την τρομοκρατική δράση του...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ