Λίνα Γιάνναρου ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Το μέτωπο του παραλόγου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

​«Ελα Μοχάμεντ, δεν έγινε τίποτα μωρέ, κάτι άπιστα γουρούνια εδώ πέρα στη γέφυρα αιμορραγούν, δεν θ’ αργήσω, έρχομαι». Αυτό έγραψε ο Θάνος Τζήμερος στις 24 Μαρτίου στο Facebook, συνοδεύοντας τη γνωστή πια φωτογραφία της μουσουλμάνας που διέρχεται από τον τόπο της τραγωδίας στο Λονδίνο με το κινητό της στο χέρι.

Κοιτάζεις και ξανακοιτάζεις το ποστ, αλλά όχι για να ανιχνεύσεις τυχόν έκφραση ικανοποίησης στο πρόσωπο της γυναίκας, κάτι που σου διέφυγε με την πρώτη ματιά. Το κοιτάς με την ίδια απορία που κοιτάς όσους εκστομίζουν κάτι εξωφρενικό, με την αμήχανη ελπίδα ότι δεν μπορεί, κάτι άλλο ήθελαν να πουν. Ομως όχι, και η μουσουλμάνα γυναίκα είχε ζωγραφισμένη την έκφραση της αγωνίας στο πρόσωπό της και ο Θάνος Τζήμερος είχε ανεβάσει ακόμη ένα ισλαμοφοβικό ποστ.

Είναι όμως πράγματι απορίας άξιον πώς ως διά μαγείας οι προεξάρχοντες του «μετώπου της λογικής» αρχίζουν να... παραλογίζονται όταν η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από θέματα ελευθεριών, δικαιωμάτων, ρατσισμού. Οι ίδιοι που μετά έναν ψυχρό υπολογισμό μπορούν να εκλογικεύσουν περίπου τα πάντα, από την απόλυση μερικών χιλιάδων εργαζομένων μέχρι το κόψιμο επιδομάτων ή συντάξεων, σπεύδουν έξω από κάθε λογική να εξαγάγουν ανυπόστατα συμπεράσματα από μια φωτογραφία. Πώς ένας κατά δήλωσή του φιλελεύθερος πολίτης συντάσσεται χωρίς δεύτερη σκέψη με τα πιο συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας; Να σημειωθεί ότι το αρχικό Tweet εναντίον της γυναίκας από το Λονδίνο είχε συντάξει λίγο νωρίτερα ο χρήστης Texas Lone Star, οπαδός του Τραμπ και της Μαρίν Λεπέν («είναι η μόνη ελπίδα της Γαλλίας»).

Δεν μας έφτανε η άνοδος της Χρυσής Αυγής, απολαμβάνουμε και τη ρητορική της από δήθεν νηφάλιους ρήτορες του φιλελευθερισμού, με πρόσχημα τον ανένδοτο στην πολιτική ορθότητα. Ισλάμ, προσφυγικό, δικαιώματα ομοφυλοφίλων (gay pride π.χ.), περιβάλλον (η κλιματική αλλαγή ως hoax), ορισμένες από τις θεματικές στις οποίες η λογική, η νηφαλιότητα, ο φιλελευθερισμός (με την έννοια της υπεράσπισης πολιτικών δικαιωμάτων, θρησκευτικών ελευθεριών κ.λπ.) πάνε περίπατο – εάν πράγματι ευδοκιμούσαν ποτέ στη σκέψη τους. Οι ίδιοι που επιχειρηματολογούν υπέρ της θεωρίας των δύο άκρων τοποθετούνται, αναλόγως τη συζήτηση, πολύ κοντά στο ένα από αυτά. Οι ίδιοι που εγκαλούν την κυβέρνηση για ψεύδη δεν διστάζουν να καταφύγουν στη διασπορά fake news, εάν αυτό εξυπηρετεί τις ιδέες τους. Και ακόμα και μετά την πανηγυρική κατάρριψη του hoax (για το θέμα της φωτογραφίας, για παράδειγμα, τοποθετήθηκε τόσο ο φωτογράφος όσο και η ίδια η γυναίκα), επιμένουν. Οταν εγκάλεσαν τον κ. Τζήμερο για την εν λόγω δημοσίευση, απάντησε ότι, στην ανακοίνωση που εξέδωσε η γυναίκα μετά τη διαπόμπευσή της, δεν καταδίκασε την επίθεση. Τι θυμίζει η εμμονή στην ίδια θέση, παρά τα αδιάψευστα στοιχεία, αν όχι τους οπαδούς των Τραμπ και των Σώρρα αυτού του κόσμου, τους οπαδούς του παραλόγου;

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ