ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Iνφαντίνο, ο απόλυτος κυρίαρχος στη FIFA

infantino-o-apolytos-kyriarchos-sti-fifa

Οσο έκπληξη ήταν τον Φεβρουάριο του 2016 η εκλογή του Τζιάνι Ινφαντίνο στη θέση του πρόεδρου της FIFA, άλλο τόσο αναμενόμενη ήταν η επανεκλογή του στον προεδρικό θώκο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Η επισημοποίηση ήλθε χθες μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που του έδωσαν διά βοής τα 211 μέλη του 69ου τακτικού ετήσιου συνεδρίου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας στο Παρίσι, ανανεώνοντας με συνοπτικές διαδικασίες τη θητεία του έως το 2023. Η υποψηφιότητά του, άλλωστε, ήταν η μόνη ισχυρή, καθώς ουδείς εμφανίστηκε πρόθυμος και ικανός να τον αμφισβητήσει. Το γιατί έπαιξε μόνος του χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο το εξήγησε ο ίδιος ο Ινφαντίνο, σχολιάζοντας την επανεκλογή του: «Κανείς δεν μιλάει πια για κρίση. Από μία οργάνωση που ελάχιστα απείχε από το να χαρακτηριστεί εγκληματική, επί των ημερών μου η FIFA έχει μεταμορφωθεί σε αυτό που πρέπει να είναι, μια οντότητα που ευνοεί την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου. Είναι πλέον συνώνυμη με την αξιοπιστία, την εμπιστοσύνη, την ακεραιότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα».

Σημαντικό ρόλο για την εδραίωση της κυριαρχίας του έπαιξε και η ανθηρή οικονομική κατάσταση της ομοσπονδίας. Οπως δήλωσε ο ίδιος καταχειροκροτούμενος, υπό την ηγεσία του τα οικονομικά αποθέματά της αυξήθηκαν από 1 δισ. σε 2,75 δισ. δολάρια: «Τα χρήματα αυτά δεν τα ξοδεύουμε σε κάποια σκοτεινή συμφωνία, ούτε είναι δυνατό να κάνουμε πληρωμές με “μαύρο” χρήμα ή κάτι ανήθικο. Στη FIFA δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για διαφθορά», υπογράμμισε, με σαφείς αιχμές προς τον προκάτοχό του, Ζεπ Μπλάτερ.

«Εφυγε» ο Γιόχανσον

Τα «βέλη» του Ινφαντίνο στόχευαν εν πολλοίς και τον πρώην πρόεδρο της UEFA Μισέλ Πλατινί, όχι όμως και τον προηγούμενο και μακροβιότερο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή λίγες ώρες νωρίτερα. Ο Σουηδός Λέναρτ Γιόχανσον, πρόεδρος της UEFA από το 1990 έως το 2007, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πλατινί, άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Τρίτης, ύστερα από σύντομη μάχη που έδωσε με ασθένεια. Ηταν 89 ετών και θεωρείται ένας επιτυχημένος παράγοντας, που επέτρεψε με την πολιτική του να γεννηθεί και να γιγαντωθεί επί των ημερών του ο θεσμός του Τσάμπιονς Λιγκ.