ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Επιστροφή στα δικά μας, μετά τις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, που είχαν για όλες, πλην Ολυμπιακού, τις ομάδες μας ευχάριστο τέλος. Και βέβαια, αναμένεται πάλι η εμφάνιση του γνωστού συνδρόμου των αντιπαραθέσεων, της γκρίνιας και της μιζέριας.

Είναι στιγμές που σκέπτεται κανείς πόσο ωραίο θα ήταν να έπαιζαν μόνο στην Ευρώπη οι ομάδες μας, οπότε θα ησυχάζαμε από όλα τα στραβά και τα ανάποδα, που ας τα αποκαλούμε πιο κομψά ως παράδοξα. Και τέτοια υπάρχουν πολλά.

Πρώτα απ’ όλα είναι η ίδια η απόδοση των ομάδων και των παικτών που διαφέρει εντυπωσιακά. Μπορεί λ.χ. ο Παναθηναϊκός να καθηλώνει τη Σάλκε ή την Αρσεναλ, αλλά κάτι παθαίνει μπροστά σε Πανιώνιο ή Ακράτητο. Ή, η ΑΕΚ μπορεί να καταβάλει αξιόλογες ομάδες έξω και να χάνει απροσδόκητα στην Καισαριανή.

Καλό θα είναι πάντως η αγωνιστική αναμέτρηση της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού να έχει ποιότητα, συναρπαστικότητα, ελάχιστες ή καθόλου αμφισβητήσεις για τη διαιτησία και να προσφέρει κάτι στο ποδόσφαιρό μας. Πάντα πρέπει να σκέπτονται οι διάφοροι παράγοντες ότι χωρίς πρωτάθλημα ουσίας, διακυβεύεται και η ευρωπαϊκή προσπάθεια.

Εχουν τις καλύτερες των προθέσεων οι ποδοσφαιριστές και αυτό έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη μέσα στο γήπεδο. Οταν η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη και όλοι είναι έτοιμοι να κατασπαράξει ο ένας τον άλλο, οι παίκτες δίνουν το παράδειγμα της νηφαλιότητας και του επαγγελματισμού.

Ωστόσο, είναι ευκαιρία να σημειωθεί εδώ το εξής απαράδεκτο. Μπορεί να παίζουν οι ποδοσφαιριστές με συνέπεια, να προσπαθούν να ικανοποιούν τις απαιτήσεις των ομάδων τους, αλλά ως άτομα και πολίτες στερούνται κάποιων ελευθεριών.

Απίστευτο είναι ότι χρειάζεται άδεια από την ΠΑΕ για να δώσουν συνέντευξη. Κηδεμονεύεται η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης από τον παραγοντισμό, που επιτρέπει να μιλούν οι παίκτες σε μέσα και σε δημοσιογράφους ανάλογα με τις εκτιμήσεις και τα συμφέροντά της εταιρείας η του προέδρου της.

Απορίας άξιον είναι πώς δεν έχει αντιδράσει ο ΠΣΑΠ σε αυτή την εκδήλωση «ετσιθελισμού» και αυταρχισμού, που μειώνει την προσωπικότητα ελεύθερων ανθρώπων, που αναγκάζονται να υποτάσσονται για να επιβιώσουν.

Αναμφίβολα είναι παράνομο, είναι αντισυνταγματικό, να φιμώνονται οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κατά καιρούς από τις ομάδες τους και να μη δίνεται απάντηση τουλάχιστον συνδικαλιστική. Κάποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί αυτό το θέμα, που θίγει γενικά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Είμαστε στο 2001, απαγορεύονται οι απαγορεύσεις.