ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Το πόλο χρειάζεται ανανέωση

Συνηθίζαμε να λέμε τα τελευταία χρόνια ότι το ελληνικό πρωτάθλημα πόλο ήταν «τριών ταχυτήτων». Να, όμως, που το εφετινό ήταν «τεσσάρων ταχυτήτων», με μία ομάδα να μην μπορεί να καταταγεί με απόλυτη βεβαιότητα σε κάποια. Στην πρώτη σίγουρα ήταν ο τελικός πρωταθλητής Εθνικός και ο Ολυμπιακός. Στη δεύτερη τα Χανιά, η Χίος και η Βουλιαγμένη, στην τρίτη ο ΠΑΟΚ, ο ΑΟ Π. Φαλήρου, ο Νηρέας Χαλανδρίου και η Γλυφάδα και στην τέταρτη, οι ευκόλως υποβιβασθέντες ΝΟ Πατρών και ΝΟ Βόλου / Αργοναύτες. Μήπως ξεχάσαμε κάποια ομάδα; Οχι. Απλώς δυσκολευόμαστε να κατατάξουμε κάπου τον Πανιώνιο. Βάσει της βαθμολογικής θέσης του στην κανονική περίοδο, ανήκει στη δεύτερη. Βάσει απόδοσης σε κάποιους αγώνες και στην κανονική περίοδο και στα πλέι οφ, στα οποία υποχρέωσε τον Ολυμπιακό στην πρώτη του ήττα στο πρωτάθλημα, αξίζει να συμπεριληφθεί στην πρώτη, έστω και με αισθητή απόσταση από τους φιναλίστ των πλέι οφ. Βάσει της ήττας του από τον ΝΟΒΑ, θα έπρεπε να… υποβιβαστεί.

Αυτό το πρωτάθλημα, λοιπόν, πόσο βοηθάει στην ανάπτυξη της ελληνικής υδατοσφαίρισης; Και, κυρίως, πόσο βοηθάει τις ισχυρές ομάδες; Πιστεύουμε ελάχιστα. Ο Εθνικός και ο Ολυμπιακός έδωσαν ελάχιστους δυνατούς αγώνες. Ουσιαστικά ήταν οι πέντε της σειράς των τελικών, οι δύο μεταξύ τους στην κανονική περίοδο και κάποιοι με τον Πανιώνιο. Η ισοπαλία του Εθνικού με τα Χανιά ήταν εκτός προγράμματος και αποτέλεσε έκπληξη. Χαρακτηριστική της μη δυναμικότητας του πρωταθλήματος είναι η μεγάλη διαφορά στα σκορ, με τα οποία ο Εθνικός και ο Ολυμπιακός νίκησαν τη Χίο, που ήταν 3η στην κανονική περίοδο

Οταν, λοιπόν, η παραγωγή στο άθλημα φθίνει και όταν το πρωτάθλημα δεν είναι δυνατό, τότε και οι σύλλογοι δεν μπορούν να διακριθούν στην Ευρώπη και η εθνική ομάδα σε λίγα χρόνια θα πέσει από το επίπεδο στο οποίο τώρα βρίσκεται. Γιατί δεν είναι δυνατόν να παίζουν επ’ άπειρον ο Γ. Αφρουδάκης, ο Βλοντάκης, ο Χατζηθεοδώρου, ο Μάζης και οι άλλοι, που οδήγησαν την Ελλάδα στην 3η θέση του κόσμου πέρυσι και στην 4η των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Τρεις από τους καλύτερους Ελληνες προπονητές, οι Μάκης Βολτυράκης, Βαγγέλης Πάτερος και Γιάννης Γιαννουρής, μιλούν στην «Κ» για το θέμα. Στην ουσία, επειδή οι απόψεις τους, σε κάποια θέματα, διίστανται, γίνεται ένας διάλογος. Και, μάλιστα, ενδιαφέρων διάλογος.

Κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στην υδατοσφαίριση

Από την εποχή που υπεράσπιζε την εστία της εθνικής ομάδας και του Ολυμπιακού ή του Εθνικού, λέγαμε ότι ο Μάκης Βολτυράκης θα γινόταν καλός προπονητής. Επιβεβαιωθήκαμε ήδη από πέρυσι, ασχέτως αν το 2005 ο Εθνικός δεν πήρε τον τίτλο. Ο κ. Βολτυράκης, λοιπόν, συμφωνεί απολύτως με τις διαπιστώσεις και τους φόβους μας.

«Πράγματι, ήταν πρωτάθλημα τεσσάρων ταχυτήτων. Και, βεβαίως, τέτοιο πρωτάθλημα δεν μπορεί να βοηθήσει στην πρόοδο του πόλο. Δεν είναι καλό το ότι περιμένουμε να δούμε τους αγώνες Εθνικού – Ολυμπιακού, για να παρακολουθήσουμε δυνατά παιχνίδια. Ακόμη και ο Πανιώνιος βρίσκεται αρκετά πίσω από εμάς και τον Ολυμπιακό. Πρέπει, λοιπόν, να δυναμώσουν οι ομάδες. Η τεράστια διαφορά φαίνεται από τα σκορ με τα οποία οι δύο πρώτοι νικήσαμε την 3η της κανονικής περιόδου, τη Χίο. Πρέπει οι άλλες ομάδες να γίνουν ανταγωνιστικές, ώστε ήδη από τους ημιτελικούς των πλέι οφ οι αγώνες να είναι δύσκολοι και στην κανονική περίοδο τα παιχνίδια να έχουν μεγαλύτερη σημασία, για να πάρεις το πλεονέκτημα έδρας για τα πλέι οφ. Πρέπει να υπάρχουν, λοιπόν, τουλάχιστον τέσσερις ομάδες ισχυρές, διότι, βεβαίως, είναι ουτοπικό να θέλουμε να διαθέτουμε δέκα δυνατές ομάδες».

Με τα δεδομένα που υπάρχουν, πάντως, είναι δύσκολο να ενισχυθούν ουσιαστικά οι ομάδες. Ο κ. Βολτυράκης πιστεύει ότι το άθλημα καθαρά επαγγελματικό, όπως είναι στην Ιταλία, δεν μπορεί να γίνει. Αλλά κάποιου είδους επαγγελματισμός, όχι με τεράστια «μπάτζετ» και με συμβόλαια, είναι εφικτός. «Ισως έτσι δυναμώσουν οι ομάδες. Δεν λέω, βέβαια, ν’ αγοράζουν πολλούς παίκτες κάθε χρόνο, διότι έτσι θα απογοητευτούν οι νεαροί πολίστες κάθε ομάδας. Ισως, δε, δεν είναι κακό να μπει δεύτερος ξένος, τη στιγμή, μάλιστα, που οι σύλλογοι δεν μπορούν εύκολα να πάρουν Ελληνες, λόγω των δυσκολιών που υπάρχουν στις μεταγραφές. Γιατί έτσι, μένουμε στα ίδια. Σίγουρα, πάντως, κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στο ελληνικό πόλο».

Ο προπονητής του Εθνικού πιστεύει πως κάποια αξιόλογα νέα παιδιά υπάρχουν, αλλά δεν θέλει να πει ονόματα. «Αν πω, ίσως αποκαλύψω κάποιους στόχους μας», διευκρινίζει. Προσθέτει, δε, ότι, για να εξελιχθούν οι ταλαντούχοι παίκτες, πρέπει να βρεθούν στις κατάλληλες συνθήκες και να υπάρχουν οι προϋποθέσεις, όπως ο σωστός προπονητής, το αν θα παίζουν κ.λπ.

Τέλος, προτείνει να αλλάξει το σύστημα διεξαγωγής των τελικών. Αντί να γίνονται πλέι οφ, να διεξάγεται ένα «μίνι» πρωτάθλημα, με τις ομάδες να μεταφέρουν τους βαθμούς που συγκέντρωσαν στην κανονική περίοδο. «Διαφορετικά, γιατί γίνονται οι 22 αγώνες;» λέει. Επισημαίνει, δε, ότι με τα πλέι οφ μπορεί μια ομάδα να «τιμωρηθεί», αν τραυματισθεί ένας παίκτης της και δεν αγωνισθεί, όπως έγινε εφέτος με τον Θωμάκο του Ολυμπιακού.

Ο Γιάννης Γιαννουρής

Καλύτερο από το περσινό ήταν το εφετινό πρωτάθλημα, πιστεύει ο τεχνικός ηγέτης του Πανιωνίου, Γιάννης Γιαννουρής, ο οποίος λέει για την ομάδα του ότι παρουσίασε καινούργια στοιχεία και πρόσωπα στο πρωτάθλημα. Θεωρεί, δε, πολύ σημαντικό ότι παίζουν Ελληνες. «Δεν είναι για πέταμα», λέει. Σπεύδει, όμως, να επισημάνει αυτό που πιστεύει πως είναι η μεγάλη αδυναμία του αθλήματος: Η ανάδειξη νέων παικτών και η παραμονή τους στην ομάδα που τους βγάζει.

«Η καλή παραγωγή της δεκαετίας του ’90 σταμάτησε. Τώρα καθόμαστε «στ’ αυγά μας και κλωσάμε». Η παραγωγή είναι σαν τα κουλουράκια. Αν κλείσεις τον ιμάντα, δεν βγάζεις άλλα και σε λίγο καιρό δεν θα έχεις κουλουράκια για να φας. Εχουμε γερασμένο πρωτάθλημα. Το έχω επισημάνει εδώ και καιρό. Η Α2 είναι βαρόμετρο. Οι περισσότερες ομάδες που διεκδικούν την άνοδο έχουν πολίστες που ανακυκλώνονται. Αν έπαιζαν με αθλητές που είχαν αναδείξει, ας αυξάνονταν οι ομάδες της Α1. Ανησυχώ, γιατί βλέπω τους παίκτες σιγά σιγά ν’ αποχωρούν από την Εθνική. Εχω πει στους δικούς μου ότι είναι στρατιώτες της εθνικής ομάδας. Ουαί και αλίμονο αν αυτή δεν μείνει ψηλά. Θεωρώ τον εαυτό μου βοηθό του εκάστοτε προπονητή της εθνικής ομάδας ανδρών ή των μικρών ομάδων, αν προπονώ στον σύλλογο άνδρα ή παιδί. Χαίρομαι που ο Καμπάνια δεν έχει πρόβλημα με τις ηλικίες και καλεί στην Εθνική νέα παιδιά. Αλλωστε, έχει διαπιστώσει το πρόβλημα».

Ο κ. Γιαννουρής πιστεύει ότι τα πλέι οφ είναι καλό σύστημα, διότι οδηγεί σε τελικό και σε αγώνες που δείχνει η τηλεόραση και, επί πλέον, παρέχει την ευκαιρία σε υποδεέστερη ομάδα να πάρει τον τίτλο.

Τέλος, θεωρεί, ότι είναι σημαδιακό, που ο 4ος στην κανονική περίοδο, Πανιώνιος, νίκησε σε αγώνα των πλέι οφ τον Ολυμπιακό, που ήταν 1ος στην ίδια περίοδο. «Μου θυμίζει αυτό που έγινε το 1986, όταν η Βουλιαγμένη νίκησε τον πανίσχυρο Εθνικό». Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Γιαννουρής υπήρξε ο βασικός συντελεστής του «θαύματος» της Βουλιαγμένης τη δεκαετία του ’90.

Διάκριση στην Ευρώπη με πιο ανταγωνιστικό ελληνικό πρωτάθλημα

Ο Βαγγέλης Πάτερος είχε παρουσιάσει καλά δείγματα γραφής ως προπονητής και στον Παναθηναϊκό και, κυρίως, στη Γλυφάδα. Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του Ολυμπιακού συνέπεσε με την απώλεια του τίτλου του πρωταθλητή Ελλάδος, έπειτα από επταετή κυριαρχία. Οπως ακριβώς, δηλαδή, είχε γίνει το 2004, με την ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου. Σύμπτωση; Μάλλον. Αλλωστε, ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε εφέτος την καλύτερη εμφάνισή του στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια και ίσως να έμεινε εκτός οκτάδας εξαιτίας της αποτυχία του Νίκιτς να νικήσει από «απόσταση αναπνοής» τον τερματοφύλακα της ουγγρικής Βάσας, στον αγώνα του Πειραιά. Και όπως λέει ο κ. Πάτερος, αν το πρωτάθλημα γίνει πιο ανταγωνιστικό, τότε οι ελληνικές ομάδες θα πηγαίνουν καλύτερα στην Ευρώπη.

«Αυτό το πρωτάθλημα δεν βοηθάει κυρίως τις καλές ομάδες. Ο Ολυμπιακός δεν έβρισκε αντίπαλο για προετοιμασία. Φαντασθείτε ότι, πριν από τους κρίσιμους αγώνες για την Ευρώπη, για πρώτη φορά κάναμε κοινή προετοιμασία με τον Εθνικό. Μπορούσαμε και εμείς και ο Εθνικός να προκριθούμε στους 8, αλλά δεν ήμαστε έτοιμοι. Το να δυναμώσουν οι άλλες ελληνικές ομάδες, εξαρτάται από το αν πληρώνουν».

Λύση ο επαγγελματισμός

Θεωρεί ότι άλλη λύση από το να γίνει επαγγελματικό το πόλο, δεν υπάρχει.

«Πρέπει να μείνουν οι ομάδες που μπορούν να πάνε το άθλημα μπροστά. Οποιες κι αν είναι. Καλό θα είναι να ισχυροποιηθεί η περιφέρεια. Αν μιλάμε για επαγγελματισμό, οι κοινοτικοί παίκτες θα είναι ελεύθεροι. Το πρωτάθλημα, έτσι, θα γίνει πιο ανταγωνιστικό. Θα μπορεί ο 1ος να χάσει από τον 6ο. Το υπάρχον μοντέλο εξυπηρετεί μόνο την εθνική ομάδα. Αν το άθλημα γίνει επαγγελματικό, οι ομάδες θα έχουν σχολές, θα βρουν δουλειά και άλλοι προπονητές, θα υπάρχει εργασία και σε άλλους τομείς και ίσως κάποτε γίνουμε σαν την Παρτιζάν Βελιγραδίου, που δεν στηρίζεται σε μεταγραφές. Βγάζει παίκτες και μόλις πάνε 20-21, τους πουλάει και αναδεικνύει άλλους. Φοβούνται πολλοί πως με τους ξένους θα χαθεί η παραγωγή. Τώρα υπάρχει υποδομή; Οχι. Το βλέπουμε στ’ αποτελέσματα των εθνικών ομάδων νέων και εφήβων. Νομίζω ότι, αν έλθουν ξένοι, οι μικροί θα προσπαθούν περισσότερο να βελτιωθούν, για να μείνουν στην ομάδα. Αν το πόλο δεν είναι επαγγελματικό, ποιο παιδί θα μείνει σ’ ένα άθλημα τόσο επίπονο; Μόλις μπει στο πανεπιστήμιο, φεύγει. Μένει μόνο αν έχει «τρέλα» με το πόλο».

Ο κ. Πάτερος πιστεύει ότι θα βρεθούν άνθρωποι να βάλουν χρήματα.

«Τώρα στο Π. Φάληρο υπάρχει ο κ. Βερύκοκος. Δεν φτάνει αυτός. Το Φάληρο έχει τόσα καταστήματα. Δεν μπορούν να βρουν κι άλλους ανθρώπους, που θα χρηματοδοτήσουν την ομάδα; Χρειάζονται, όμως, μάνατζερ με ειδικές σπουδές, ώστε να βρίσκουν χρήματα για τους συλλόγους. Να μπορούν να «πουλήσουν» το «προϊόν» τους. Το άθλημα πρέπει ν’ ανοίξει. Εχουμε παίκτες με συνείδηση και προσφορά επαγγελματική, αλλά όχι αμοιβές επαγγελματικές. Τώρα έχουμε πρόβλημα στους φουνταριστούς. Πώς θα κρατήσουμε για μερικά χρόνια τον Αφρουδάκη και τον Βλοντάκη έως ότου βγουν άλλοι. Με τι χρήματα;»