ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Η ανανέωση άργησε μερικά χρόνια

Το 2007 δεν είναι 2001. Ούτε 1992. Οι διαφορές στις εθνικές ομάδες άρσης βαρών είναι τεράστιες. Και δεν σχετίζονται μόνο με το ταλέντο των αθλητών. Η ομάδα, που άρχισε να φτιάχνεται το 1991, απετελείτο από δύο γηγενείς (Παύλος Σαλτσίδης, Χρήστος Σπύρου), ομογενείς από την Βόρεια Ηπειρο (Αλβανία) και την πρώην ΕΣΣΔ και κάποιους Ελληνοποιημένους, όπως ο Κάχι Καχιασβίλι. Πλην των γηγενών, οι άλλοι είχαν έλθει έτοιμοι (Καχιασβίλι, Λεωνίδας Σαμπάνης) ή σχεδόν έτοιμοι (Βαλέριος Λεωνίδης, Αλέγκ Πανατίδης), ή «δουλεμένοι» (Πύρρος Δήμας, Λεωνίδας Κόκκας, Ιάκωβος Πολανίδης) ή είχαν αρχίσει την άρση βαρών στην χώρα, όπου γεννήθηκαν (Γιώργος Τζελίλης, Βίκτωρ Μήτρου).

Στην Ελλάδα βρήκαν ιδανικές συνθήκες, οι νεότεροι μεν να καλλιεργήσουν και ν’ αξιοποιήσουν το ταλέντο τους, οι μεγαλύτεροι δε, να συνεχίσουν απρόσκοπτα την σταδιοδρομία τους -αυτό αφορά κυρίως τον Κάχι, που ήλθε το 1994 ως Ολυμπιονίκης του 1992, και η καριέρα του θα ετίθετο εν αμφιβόλω αν έμενε στην Γεωργία, με τις δεδομένες, εκείνη την εποχή, συνθήκες. Υπό την καθοδήγηση των προπονητών τους, δημιούργησαν την «ομάδα – όνειρο», που κυριάρχησε διεθνώς επί χρόνια. Αυτή η κυριαρχία, όμως, έκανε ένα κακό. Δεν άφησε «χώρο» για ν’ αξιοποιηθούν τα παιδιά της εφηβικής ομάδας του 2001. Η ΕΟΑΒ ήθελε (ίσως δικαιολογημένα) να πάει στους Ολυμπιακούς του 2004 βασιζόμενη κυρίως στους έμπειρους. Οι νέοι, όμως, «χάθηκαν». Μετά, νομοτελειακά, ήλθε η ώρα της ανανέωσης. Και οι προπονητές και η διοίκηση λογικά έλεγαν και ξανάλεγαν, ότι αποτελέσματα δεν ήταν δυνατόν να δούμε αμέσως. Και ότι νέοι Πύρροι και Κάχι δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Δουλεύοντας, όμως, πλέον, με αθλητές, που έμαθαν εδώ την άρση βαρών, τα πρώτα αποτελέσματα είναι ορατά. Και έπεται συνέχεια…