ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Το ελληνικό «απωθημένο» του Dj Ρόνι Σεϊκέλι

Ο Ρόνι Σεϊκέλι έζησε στην Ελλάδα σχεδόν μία δεκαετία. Δεν πήρε ποτέ την ελληνική μπασκετική υπηκοότητα, αλλά δεν έκοψε και ποτέ τους δεσμούς του. Η τελευταία του επίσκεψη πριν από μία εβδομάδα, με την ιδιότητα του dj (!) στο Villa Mercedes μάς έδωσε την ευκαιρία για μια «γεμάτη» κουβέντα…

«Το παιχνίδι στο ΝΒΑ έχει γίνει πολύ αθλητικό, δίνεται λιγότερη σημασία στα βασικά κι έχουν καταργηθεί οι θέσεις, π. χ. τα κοντά σχήματα (smallball) καταργούν τους σέντερ. Αυτή τη στιγμή όλοι οι ψηλοί μοιάζουν με τον Ντουάιτ Χάουαρντ, κανένας όμως πλην του Ντάνκαν δεν μπορεί να παίξει με πλάτη στο καλάθι. Ολο και περισσότεροι, επίσης, παρακάμπτουν το κολέγιο. Εκεί όμως μαθαίνεις μπάσκετ και παίζεις για τον σωστό λόγο. Στο NBA όλα μεταφράζονται σε χρήμα, είναι σαν βιντεοπαιχνίδι, η μπάλα στον Κόμπι, στον Λε Μπρον και οι υπόλοιποι στην άκρη.

Αν μοιάζει κάποιος στον Τζόρνταν; Ο Κόμπι Μπράιαντ είναι ένας παίκτης – φαινόμενο, αλλά το θέμα με τον MJ δεν ήταν μόνο ότι είχε όλο το ταλέντο του κόσμου. Ηταν κυρίως το μοναδικό δολοφονικό ένστικτο. Ο Τζόρνταν κέρδισε 6 πρωταθλήματα παίζοντας μαζί με τον Σκότι Πίπεν (τον οποίο έκανε καλύτερο) και κάποιους τύπους που δεν ήξερε κανείς. Νομίζω ότι ο Λε Μπρον Τζέιμς είναι πιο κοντά. Μπορεί να μην πήγε κολέγιο, αλλά ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που μπορούν π. χ. στα 3 τους χρόνια να παίξουν πιάνο. Είναι σαν να γεννήθηκε με μια μπάλα του μπάσκετ στα χέρια του.

Ημουν άτυχος που δεν έπαιξα με τους Μπουλς, παρ’ ότι έφτασα πολύ κοντά κάποτε. Πάντοτε στο Σικάγο έκανα τα καλύτερα παιχνίδια μου, ίσως γιατί πηγαίναμε με τον Κυριάκο Βίδα (σ. σ. παλιό παίκτη του Παναθηναϊκού) σε ελληνικά εστιατόρια και δεν με μάρκαραν γιατί μύριζα τζατζίκι. Κάθε φορά που βλέπω τον Φιλ Τζάκσον, τον ρωτάω γιατί τελικά δεν τα βρήκαν με το Μαϊάμι. Τώρα θα είχα 6 δαχτυλίδια και δεν θα πρωταγωνιστούσα σε τόσα στιγμιότυπα με τον MJ να καρφώνει πάνω από το κεφάλι μου.

Δεν ξέρω για αναβολικά και επικίνδυνες ουσίες στο ΝΒΑ. Οσα χρόνια έπαιξα, ποτέ δεν πήρα τίποτα και ποτέ δεν είδα κανέναν να το κάνει. Δεν μπορώ να ακολουθήσω αυτή τη συνωμοσιολογία. Η σεζόν είναι όντως εξοντωτική, αλλά το κορμί σου συνηθίζει. Η άλλη σκοτεινή πλευρά του αθλήματος μιλάει για παιδιά που στα 20 τους δεν μπορούν να διαχειριστούν δισεκατομμύρια.

Το όνειρό μου ήταν πάντα να παίξω στην Εθνική Ελλάδας. Από το 1983 έως το 1986 έκανα προπονήσεις με την ομάδα, είχα κάνει τα χαρτιά, αλλά από την Ομοσπονδία μου έλεγαν συνέχεια «αύριο, αύριο». Κάπως έτσι, το 1986 άρπαξα την ευκαιρία κι έπαιξα στο Μουντομπάσκετ με τις ΗΠΑ. Το 1987 καθόμουν στον πάγκο, έμενα στο ξενοδοχείο με τα παιδιά – για φαντάσου να έπαιζα με τους υπόλοιπους μεγάλους τέσσερις στην πεντάδα. Οσον αφορά τους συλλόγους, δεν ήθελα να πιάνω θέση ξένου. Και ό, τι κι αν ακούστηκε τα επόμενα χρόνια, η μοναδική φορά που είχα επίσημη πρόταση από ελληνική ομάδα ήταν το 2000 όταν με ήθελε ο ΠΑΟΚ».

Ο Ρόνι για όλους

Γκάλης – Τρομερός σκόρερ, αλλά μονοδιάστατος, γι’ αυτό δεν θα πετύχαινε στο ΝΒΑ.

Γιαννάκης – Εξαιρετικός αμυντικός.

Φάνης – Μεγάλο ταλέντο, αλλά τεμπέλης. Αν είχε δουλέψει, θα είχε παίξει στο ΝΒΑ.

Φασούλας – Καλός αμυντικός, πολύ γρήγορος.

Ρεντζιάς – Αν είχαμε παίξει δύο χρόνια παραπάνω μαζί στην Μπαρτσελόνα, θα είχε κάνει καλύτερη καριέρα. Γιατί θα έκανα εγώ τη βρώμικη δουλειά.

Φώτσης – Επρεπε να μείνει στις ΗΠΑ, εγκατέλειψε γρήγορα.

Σπανούλης – Θα του ταίριαζε περισσότερο μια ομάδα της Ανατολής. δίπλα σε σταρ.

Διαμαντίδης – Δεν τον έχω παρακολουθήσει αρκετά.

Σχορτσιανίτης – Οφείλει τη φήμη του στο ματς με την «ντριμ-τιμ», πρέπει να αδυνατίσει.

Κορωναίος – Σπουδαίος παίκτης, μπροστά από την εποχή του.

Πάτρικ Γιούιν – Αγριος, μαχητής.

Χακίμ Ολάζουον – Ασταμάτητος, τόσο αμυντικά όσο κι επιθετικά. Ο καλύτερος.

Ντέιβιντ Ρόμπινσον – Αέρινος και φοβερός αθλητής.

Τιμ Ντάνκαν – Δεξιοτέχνης.

Σακίλ Ο’ Νιλ – Δυνατός σαν φορτηγό. Εχει δηλώσει ότι το κάρφωμα σήμα-κατατεθέν του (με τα δύο χέρια) το έχει πάρει από μένα.