ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Η αλλαγή προπονητή δεν είναι… πανάκεια

Η αλλαγή προπονητή δεν είναι… πανάκεια

Η απόλυση του προπονητή είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη, όταν δεν πάει καλά μία ομάδα. Δεν είναι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Είναι φυσικό, αφού δεν μπορεί το αφεντικό να παραδεχθεί πως φταίει εκείνο και να προσπαθήσει να διορθώσει την κατάσταση, αλλά ούτε και να διώξει τους παίκτες.

Η χώρα μας όχι μόνο δεν ξέφυγε από αυτό, αλλά κατόρθωσε να φτάσει στο σημείο εννέα από τις δεκατέσσερις ομάδες που απαρτίζουν τη Σούπερ Λιγκ να αλλάξουν τεχνικό πριν από τη λήξη της περιόδου. Και είναι πολύ πιθανόν να τις ακολουθήσουν κι άλλες, καθώς υπάρχουν τα πλέι οφ και τα πλέι άουτ. Μάλιστα μην εκπλαγείτε αν βιώσουμε και άλλη… αλλαγή στην αλλαγή.

Το θέμα είναι αν αυτά τα «φύγε εσύ, έλα εσύ» έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα και υπήρξε βελτίωση. Αν ναι, τότε καλώς έγιναν και να ξαναγίνουν. 
Κοιτάζοντας όμως τον βαθμολογικό πίνακα του επαγγελματικού ποδοσφαιρικού μας πρωταθλήματος, σχεδόν όλες οι ομάδες που αντικατέστησαν τον υπεύθυνο του πάγκου, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να ανακάμψουν, αλλά τα πήγαν χειρότερα. Αντιθέτως, αυτές που επέμεναν, ασχέτως αποτελεσμάτων, παρέμειναν ψηλά και προσέφεραν και αξιόλογο θέαμα.

Θεωρώ πως υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η επιλογή ενός προπονητή ήταν αποδεδειγμένα λανθασμένη και ήταν απαραίτητη η άμεση αντικατάστασή του. Ομως δεν μπορεί να είναι ατυχείς οι εννέα στις δεκατέσσερις επιλογές. Και επειδή ούτε υπομονή υπάρχει εκ μέρους των οπαδών αλλά ούτε και το χρήμα από τους παράγοντες για διορθωτικές κινήσεις, επιλέγεται η αποπομπή του πιο αναλώσιμου. Αφού προηγουμένως με ενορχηστρωμένη επικοινωνιακή πολιτική από τα ΜΜΕ συνταχθεί το απολυτήριό του.