Αλέξης Παπαχελάς

Πολλά γράφτηκαν για την επιλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως προς το ποιος θα τον εκπροσωπήσει ως πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Η επιλογή λέει πολλά για το πού βαδίζει η Αμερική, ποια είναι πλέον τα στάνταρντ της και πώς επιλέγονται άνθρωποι για κρίσιμα πόστα. Στην προηγούμενη φάση μπορούσες να κοπείς μόνο και μόνο επειδή ήσουν […]

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική μπορεί να έπεσε θύμα της υπερβολικής πολιτικής ορθότητας, της κουλτούρας του woke. Εξηγούμαι. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η Ουάσιγκτον δεν επέλεγε ποιος είναι φίλος και σύμμαχος με βάση το αν προστάτευε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις μειονότητες. Τα κριτήρια ήταν ψυχρά, καθαρά γεωπολιτικά. Γι’ αυτό άλλωστε βρέθηκαν οι ΗΠΑ τόσο […]

Το Μουσείο της Ακρόπολης· το Πάρκο Νιάρχου· το μετρό της Θεσσαλονίκης: Τρία σημαντικά έργα που αποτελούν τοπόσημα της σύγχρονης Ελλάδας που προχωράει μπροστά. Το μουσείο επισκέπτονται χιλιάδες τουρίστες και αποτελεί ένα από τα βασικά επιχειρήματα της χώρας μας για την επιστροφή των Γλυπτών.

Αναρωτιόμαστε καμιά φορά γιατί ο κόσμος είτε δεν νοιάζεται για το τι συμβαίνει γύρω του είτε θέλει να ενημερώνεται κουνώντας σπασμωδικά το δάχτυλο πάνω στο κινητό του. Γιατί μπερδεύει το λεγόμενο «σκρολάρισμα» με την πραγματική ενημέρωση. Εχουμε όμως και εμείς μια ευθύνη. Ζούμε στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, που συχνά εκδηλώνεται με μεγάλες φυσικές καταστροφές. […]

Ασχολείται με τα ελληνοτουρκικά από το 1956. Ηταν παρών, δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, στη γέννηση των ελληνοτουρκικών διαφορών. Σε μία αδημοσίευτη μέχρι σήμερα συζήτηση, ο Πέτρος Μολυβιάτης ανατρέχει στους σταθμούς των σχέσεων με την Τουρκία και περιγράφει τις μύχιες σκέψεις του Καραμανλή.

Οι περισσότεροι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης ήθελαν να καταλήξουν σε μία συμφωνία με την Τουρκία. Σίγουρα το ήθελε πολύ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το προσπάθησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Νταβός, ήταν πάντοτε στο μυαλό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και το επεδίωξε συστηματικά ο Κώστας Σημίτης.

Ο πλανήτης αγριεύει μέρα με τη μέρα. Γίνεται πιο επικίνδυνος και απρόβλεπτος. Και εμείς πασχίζουμε να αποδείξουμε ότι ισχύει αυτό που λέει πάντα ένας πολύ έμπειρος παρατηρητής των ελληνικών πραγμάτων: ότι, δηλαδή, η Ελλάδα δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να χάσει μία ευκαιρία… Ξαφνικά μπήκε στο ραντάρ το ρίσκο της πολιτικής αβεβαιότητας.

Οποιος ισχυρίζεται ότι στην Ελλάδα δεν επικράτησε ποτέ η κουλτούρα της απόλυτης πολιτικής ορθότητας, πρέπει να ζούσε κάπου αλλού τα τελευταία 50 χρόνια.

Ο θρίαμβος του Τραμπ δεν είναι ένα απλό γεγονός. Είναι το τέλος μιας εποχής και το ξημέρωμα μιας άλλης. Τι θα αλλάξει; Στην παγκόσμια σκακιέρα θα ισχύει απροκάλυπτα ότι «όποιος έχει την ισχύ έχει και δίκιο». Θα το νιώσει ο Ζελένσκι στο πετσί του, καθώς θα κληθεί να αποδεχθεί αναγκαστικά τον ακρωτηριασμό της χώρας του.

Η χθεσινή ημέρα δεν ξημέρωσε με τα αποτελέσματα μιας ακόμη εκλογικής αναμέτρησης. Οχι. Ξημέρωσε με τον θρίαμβο και την απόλυτη ηγεμονία ενός χαρισματικού λαϊκιστή πολιτικού ηγέτη. Και την πλήρη και θεαματική αποτυχία της ελίτ που διοικούσε για δεκαετίες τα δύο μεγάλα κόμματα, τα μέσα ενημέρωσης, τα μεγάλα πανεπιστήμια και το παραδοσιακό κομμάτι της Γουόλ Στριτ. […]

Η Αμερική περιμένει με αγωνία τι θα ξημερώσει το πρωί της Τετάρτης.

Είναι οι πιο ασυνήθιστες εκλογές της Ιστορίας. Βαδίζουμε στα τυφλά. Αν εκλεγεί ο Τραμπ δεν θα υπάρχουν οι συνεργάτες που τον είχαν συγκρατήσει στην πρώτη θητεία