ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ

ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ

«Φυσικά τους ανθολογημένους αυτούς στίχους μου τους χάρισε η μητέρα μου και της χρωστάω άπειρη ευγνωμοσύνη, γιατί διέσωσε τις λέξεις αυτών των ποιημάτων και της αφιερώνω αυτό το μικρό απάνθισμα», γράφει στην εισαγωγή της η ποιήτρια και φιλόλογος Μαριγώ Αλεξοπούλου.


ΑΡΧΕΙΟ

06.07.2020 / 23:05

Ο Σάκης Σερέφας γνωρίζει άριστα τη μετρική και τη στιχουργία. Κατέχει το ανθρώπινο δράμα σε βάθος. Διαθέτει (μαύρο, ιδίως) χιούμορ, αυτοσαρκασμό, καθώς και μιαν αναγνωρίσιμη βορειοελλαδίτικη ιδιοσυγκρασιακή χροιά. Ως συνισταμένη των παραπάνω, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι και τα 164 ποιήματα που εκδίδει συγκεντρωτικά στο υπό συζήτηση βιβλίο είναι αξιόλογα.


06.06.2020 / 23:11

Το προκλητικό ύφος του επαναστατημένου παιδιού δεν υπερισχύει μιας ατόφιας ποιητικής ιδιοσυγκρασίας· κάμπτεται, εντέλει, από αυτήν. Ο λόγος της, που, οριακά, απειλεί να γίνει ξύλινος, συνθηματικός, ανοίγεται την τελευταία στιγμή με θάρρος στο συναίσθημα, μεταφέροντας ικανές ποσότητες λυρικών φορτίων. Η συγκίνηση, η ομορφιά θολώνουν τις επιταγές της ιστορικής συγκυρίας.


11.05.2020 / 23:50

Η φράση με την οποία εισάγει τον ποιητή Γουίτμαν (1819-1892) ο σημαντικός αμερικανικός φορέας «Poetry Foundation» δίκαια θα ξαφνιάσει όσες και όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το έργο του: «Ο Γουόλτ Γουίτμαν είναι ο παγκόσμιος ποιητής της Αμερικής. Είναι ο σημερινός διάδοχος του Ομήρου, του Βιργιλίου, του Δάντη και του Σαίξπηρ».


13.04.2020 / 09:45

Οποτε ερχόμαστε σε επαφή με το έργο της Ζωής Καρέλλη (1901-1998) κυριεύει πολλούς από εμάς η εντύπωση του κρυμμένου θησαυρού. Κάτι που λάμπει κι έχει την αξία του κλασικού, αλλά δεν προσέχθηκε όσο και κυρίως όπως του άξιζε. Αλλά γιατί; Η Θεσσαλονικιά ποιήτρια δεν πέρασε στην εποχή της απαρατήρητη κι ούτε σταμάτησε, μετά θάνατον, να μελετάται και να μνημονεύεται.


18.02.2020 / 15:20

Δεν βρίσκεται, άραγε, η φιλοσοφία εγγύτερα στην ποίηση, ιδιαίτερα τη σύγχρονη, από ό,τι βρίσκεται, π.χ., το μυθιστόρημα; Σε κάθε περίπτωση, η μεταξύ τους ανταλλαγή είναι, τουλάχιστον από τον 20ό αιώνα και δώθε, ζωηρή.


23.12.2019 / 22:48

Η Λένια Ζαφειροπούλου (γεν. 1979) επιβεβαιώνει με το τρίτο αυτό βιβλίο της ένα εκτόπισμα, όχι πια απλώς υποσχόμενο, αλλά ήδη σημαντικό. Στα επτά χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη συλλογή της (2012, «Paternoster Square», εκδ. Πόλις) άσκησε με επιμονή το γλωσσικό εργαλείο της. 



25.11.2019 / 20:10

Η Δήμητρα Χριστοδούλου (γενν. 1953) έχει οπωσδήποτε κατακτήσει την ιδιαίτερη θέση της στην ελληνόφωνη ποίηση από τη δίκαια βραβευμένη συλλογή της «Λιμός» (Νεφέλη, 2007). Επανέρχεται, έκτοτε, κάθε δύο-τρία χρόνια με βιβλία που επιβεβαιώνουν τα ώριμα πλέον χαρακτηριστικά της.


29.10.2019 / 23:25

Υπάρχουν δύο οδοί πρόσβασης στο αξιανάγνωστο αυτό βιβλίο, που αντιστοιχούν στα δύο του μέρη αλλά και σε δύο διαφορετικές κατηγορίες αναγνωστών. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 


30.09.2019 / 17:22

Υστερα από δύο ώριμες ποιητικές συλλογές που δεν πέρασαν απαρατήρητες στο εξωτερικό («Ομηρικά», 2009· «Ραψωδία», 2016) και ένα υβριδικό βιβλίο («Τέττιξ», 2012, ταυτόχρονα παρτιτούρα για επιτέλεση, μελέτη φυσικού αντικειμένου, εικαστικό πρότζεκτ και «εργασία πάνω στις αρχαιοελληνικές ζωικές ποιητικές ταυτότητες», για να δανειστούμε δυο λόγια από το οπισθόφυλλο της υπό συζήτηση έκδοσης), η Φοίβη Γιαννίση δεν μας εισάγει απλώς, αλλά μας μπάζει τώρα κανονικά στον κόσμο της κατσίκας, της «Χίμαιρας».


02.09.2019 / 18:06

Είναι βαρύ και παλιομοδίτικο. Ενα μακρύ θρησκευτικό ποίημα-βιβλίο σε τέσσερα μέρη, για τον πειρασμό του Ιησού από τον Σατανά στην έρημο, γραμμένο τον 17ο αιώνα από έναν πουριτανό Αγγλο ποιητή. Κάθε λίγες λέξεις υπάρχει αναφορά σε κάποιο ιερό κείμενο, στα Ευαγγέλια, στους Ψαλμούς, ενώ προϋποθέτει και βαθιά γνώση της κλασικής ελληνικής και ρωμαϊκής γραμματείας.


29.07.2019 / 23:45

Ο έρωτας ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου βιολογικού φύλου έδινε στα αρχαία χρόνια αθάνατους στίχους και πρόζα στην ελληνική γλώσσα. Οι συλλογές των ελληνόφωνων δημοτικών τραγουδιών, ωστόσο, τον αγνοούν. Και επειδή, βέβαια, ο έρωτας (κάθε προτίμησης) είναι ανίκητος στη μάχη, θα πρέπει να υποθέσουμε είτε πως η δημοτική μούσα αυτολογοκρίθηκε στην πορεία, για τον φόβο των χριστιανών, είτε πως οι καταγραφείς της φρόντισαν, εκ των υστέρων, να την «καθαρίσουν» από ό,τι θεωρούνταν απρεπές την εποχή των καταγραφών.


01.07.2019 / 11:43

«Είμαι ο Αινείας, κι είμαι ευσεβής. Τους εφεστίους έσωσα θεούς μου/ απ’ τους εχθρούς. Στα πλοία μας κι αυτοί. Η φήμη μου στα πέρατα του κόσμου». Με αυτά τα λόγια ένας αρχαίος αλλά και πολύ μοντέρνος ήρωας, ο Αινείας, ο πρόσφυγας της Τροίας και μυθικός γενάρχης της κραταιάς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αυτοσυστήνεται στο πρώτο βιβλίο της «Αινειάδας».