ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ

erotika-trapoylocharta-1
ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΡΘΡΟ

Εκείνος ο «καλός» από τους ήρωες στον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών» του Τόλκιν δεν είναι που αναρρώνει από μια φαρμακωμένη πληγή και στην ανάρρωσή του συμβάλλει μια απλή πνοή ανέμου;


ΑΡΧΕΙΟ


26.10.2022 / 23:41

Μπορούμε να τον προτείνουμε σε νέους αναγνώστες; Σε αναγνώστριες; Δεν χρησιμοποιώ εδώ το θηλυκό για λόγους πολιτικής ορθότητας, αλλά ως κυριολεκτικό ερώτημα: μπορεί μια νέα γυναίκα σήμερα να τον διαβάσει;


27.09.2022 / 08:02

Αποκόμισα την εντύπωση ότι διάβασα πολλές μικρές ιστορίες. Κράτησα στη μνήμη μου παράξενα όνειρα, σφιχτοπλεγμένα χρωματικά και ηχητικά τοπία, ανθρώπους εξωτικών, για εμένα, φυλών να λάμπουν σαν πυγολαμπίδες σε πολιτισμικό σκότος.



30.08.2022 / 23:31

Παρά τη δυναμική συνέχεια ή επανεκκίνηση –υπάρχουν διάφορες οπτικές– της ελληνικής ποίησης την τελευταία εικοσαετία, παραμένει εμπεδωμένη η πεποίθηση ότι είναι είδος δύσκολο και αφορά τους λίγους. Αυτό σαν να εμπεριέχει και μια λανθάνουσα μομφή.



01.08.2022 / 23:07

Ξεκίνησα να διαβάζω με μια προκατάληψη και μιαν ελπίδα. Γρήγορα η μεν ελπίδα εξανεμίστηκε, η δε προκατάληψη επιβεβαιώθηκε, χωρίς τίποτε από τα δύο να αποβεί δυσάρεστο.


04.07.2022 / 22:22

Από τον πρώτο στίχο του πρώτου βιβλίου του, πάνε είκοσι τόσα χρόνια, μας γοητεύει στον Λίλλη το ποιητικό ρίσκο. Πολλοί θεωρούν ότι η ποίηση –η κάθε τέχνη, ίσως– είναι ευφυΐα και ευρηματικότητα, συγκίνηση και σθένος· πασχίζοντας να τα συνοψίσουν λένε «ταλέντο».



05.06.2022 / 23:54

Το μ_otherpoem (2014) του Βασίλη Αμανατίδη (γεν. 1970) λειτούργησε και λίγο σαν πέτρα που σπάει μια βιτρίνα. Με ένα σκηνικό, σπονδυλωτό, ποίημα έφερε δυναμικά στο προσκήνιο το ιδιωτικό – οικογενειακό, την πυρηνική ελληνική μικροαστική οικογένεια που, με άξονα τη μέσα από χιλιετίες καταπίεσης κοινωνιο-ψυχικά διεστραμμένη και ταυτόχρονα κυρίαρχη μητέρα.



09.05.2022 / 17:08

Στον κοινό μυθικό τόπο η σοφόκλεια Αντιγόνη, καρπός της πιο ριζικής, πιο παράνομης από όλες τις επιθυμίες, της οιδιπόδειας, αλλά και αυτόνομος θηλυκός φορέας του ανίκητου έρωτα και του θεϊκού νόμου, συγκρούεται με την τυφλή, αμβλυμένη ανδρική εξουσία στο πρόσωπο του Κρέοντα.