ΘΕΑΤΡΟ

Στον τρίτο ήχο του κουδουνιού, μια λευκοντυμένη γυναίκα κατευθύνεται με σιγουριά στην πρώτη σειρά του θεάτρου και κάθεται στην άδεια θέση. Τα φώτα σβήνουν.


«Αυτή την ώρα, στις έξι το πρωί, πρέπει να ρωτάμε τους θεατές πώς τους φάνηκε αυτό που είδαν χθες. Αυτή την ώρα θα σου πουν την αλήθεια», λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου.
ΘΕΑΤΡΟ

Μια μέρα χωρίζεται σε πέντε μέρη, τέσσερα μικρά και ένα τεράστιο: το πρωινό, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ και τη Νύχτα. Τα τέσσερα πρώτα προετοιμάζουν την αληθινή μέρα, τη Νύχτα. Τη Νύχτα γίνονται όλα τα ουσιαστικά. Είναι οι ώρες της αληθινής ζωής.

ΘΕΑΤΡΟ

«Ξεκινάμε με μια γερή οικονομική γροθιά στο στομάχι», έλεγε στην «Κ», αρχές καλοκαιριού, ο Δημήτρης Λιγνάδης με αφορμή τους «Πέρσες» που σκηνοθέτησε για την Επίδαυρο. «Το καλοκαίρι θα είναι μάλλον δυσάρεστο, με λίγα έσοδα. Θα είναι οδυνηρό, αλλά και μια πρόκληση».


Οι Δ. Ημελλος, Ρ. Πατεράκη, Μ. Μαυροματάκης στην παράσταση, η οποία θα ανέβει στο Ηρώδειο. (Φωτ. Αλέκος και Χρήστος Μπουρελιάς)
ΘΕΑΤΡΟ

Πολλοί ίσως τον θεωρούν έναν σκηνοθέτη ριψοκίνδυνο, που διαρκώς επιχειρεί νέες αναγνώσεις των θεατρικών κειμένων. Κάποιες προσεγγίσεις του, όπως στα έργα «Ο δρόμος περνά από μέσα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη ή «Αίαντας» και «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή (για τα δύο τελευταία τιμήθηκε με το βραβείο «Κάρολος Κουν»), μάλλον το επιβεβαιώνουν.

Η Ρένια Λουιζίδου διαβάζει τον «Δρόμο που τον λένε Αντίο» του Ακη Δήμου, στα 55α Δημήτρια.
ΘΕΑΤΡΟ

«Σε μια εποχή που οι παραστάσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες, εμείς αποφασίσαμε να μην εμπλακούμε στις διαδικασίες που απαιτούνται. Φέτος λοιπόν τα Δημήτρια θα γίνουν διαδικτυακά και χωρίς “ζωντανό” θέατρο. Οχι όμως και χωρίς ηθοποιούς», λέει ο ηθοποιός και συντονιστής της καλλιτεχνικής επιτροπής των 55ων Δημητρίων Ακης Σακελλαρίου.

Η αύξηση των κρουσμάτων μεγαλώνει την αγωνία των θεάτρων για τη χειμερινή σεζόν.
ΘΕΑΤΡΟ

Ηταν περίπου στα τέλη του Ιουλίου όταν η δημιουργός του Θεάτρου ΜΠΙΠ στην Κυψέλη (Αγίου Μελετίου 25), Χριστίνα Χριστοφή, ανακοίνωσε από την ιστοσελίδα της ότι το θέατρο κλείνει οριστικά. Ηταν από τα θέατρα που γεννήθηκαν στην οικονομική κρίση το 2015, στα capital controls, και έκλεισε στη δεύτερη κρίση με την COVID-19.



«Ετοιμάζω ένα πρόχειρο γεύμα με ντοματίνια παραγωγής μου και λίγη φέτα και το βάζω στον σάκο μαζί με την ‘‘Γκέμμα’’ του Λιαντίνη που διαβάζω αυτόν τον καιρό. Η διαδρομή με την παλιά μηχανή μου στον επαρχιακό δρόμο για την παραθαλάσσια Κυπαρισσία είναι μαγική», λέει ο Θανάσης Σαράντος.
ΘΕΑΤΡΟ

Σχεδόν με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου, πρωινό ξύπνημα με καφέ εσπρέσο και εργασίες στο μικρό κτήμα του σπιτιού. Εχω καταφύγει εδώ και κάποιους μήνες σε μια κωμόπολη της Μεσσηνίας. Η καραντίνα ήταν μια μάλλον δημιουργική περίοδος, έστω και χωρίς θέατρο, αφού κατάφερα και φύτεψα κάπου διακόσια φυτά που κατακλύζουν πλέον το περιβόλι μου.

Ο ιός χτυπάει τον πολιτισμό το ίδιο σε ολόκληρο τον κόσμο.
ΘΕΑΤΡΟ

Ο,τι και να βάλουμε από την άλλη πλευρά της ζυγαριάς, η ζυγαριά μας θα χάνει. Ο κορωνοϊός θα κερδίζει πάντα. Ζυγίζει πολύ περισσότερο, παρά το ελάχιστο μέγεθός του. Οταν δεν προσέχουμε, μεταφέρεται το ίδιο εύκολα σε καράβια, εστιατόρια, συναυλίες και θέατρα.


«Αρχίζουν οι πρωινές ειδήσεις και κατεβαίνω για πρωινό. Ολα έχουν αλλάξει. Πάνε οι μπουφέδες, περασμένα μεγαλεία. Αποφασίζεις τι θέλεις και σου το σερβίρουν οι υπάλληλοι. Λίγος κόσμος. Ολα υπολειτουργούν. Ακόμα και το μπαρ. Πίσω στο δωμάτιο για ύπνο», λέει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
ΘΕΑΤΡΟ

Ξυπνώ με καλή διάθεση. Οι πρώτες μας παραστάσεις στην Αθήνα μάς έχουν καθησυχάσει. Τελικά το «Art» λειτουργεί μια χαρά και στους ανοιχτούς χώρους. Η ανταπόκριση του κόσμου, το ενθουσιώδες χειροκρότημα και τα θερμά σχόλια μας γεμίζουν χαρά και ανακούφιση. Δουλέψαμε πολύ γι’ αυτό με την καθοδήγηση του αγαπημένου μας Σταμάτη Φασουλή και φαίνεται ότι κερδίσαμε το στοίχημα.


«Σκέφτομαι τους φίλους μου κι αποκοιμιέμαι... Αλλους τους πήρε η επαγγελματική επιτυχία τους, άλλους η συναισθηματική μας αποτυχία. Ετσι κι αλλιώς αυτές τις έννοιες το 2020, ειδικά στον χώρο του θεάτρου, τις χωρίζει μια ανάσα δρόμος. Μια τρομαγμένη ανάσα», λέει ο Μάνος Καρατζογιάννης.
ΘΕΑΤΡΟ

Οταν είμαι σε περιοδεία η καθημερινότητά μου διαφέρει, γίνεται συναρπαστικά ξενέρωτη. Ξεκινάω τη μέρα μου πάντα με ένα «γερό πρωινό» σε ένα από τα ξενοδοχεία όπου διαμένουμε. Πηγαίνω συνήθως κοντά στη λήξη του ώστε να κοιμηθώ λίγο παραπάνω. Φτιάχνω γρήγορα τα πράγματά μου κι έτοιμος για την επόμενη στάση…

Θερμή ήταν η υποδοχή του κοινού στο εξωτερικό για τους «Πέρσες».
ΘΕΑΤΡΟ

Μία πρώτη εικόνα λέει ότι έφθασαν τις 103.000 –ας περιμένουμε βεβαίως τον επίσημο αριθμό– όσοι παρακολούθησαν τους «Πέρσες» του Εθνικού Θεάτρου διαδικτυακώς από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, ζωντανά σε όλον τον κόσμο, εκτός της Ελλάδας. 


«Φεύγω από το Λυγουριό για να γυρίσω στο ξενοδοχείο μου. Φτάνοντας –και πριν ανέβω στο δωμάτιο για να κοιμηθώ– κάθομαι μόνη μου στον κήπο μπροστά στη θάλασσα, ευγνώμων για την ομορφιά που απλώνεται μπροστά μου μέσα στο φεγγαρόφωτο», λέει η Βίκυ Βολιώτη.
ΘΕΑΤΡΟ

Στην Επίδαυρο η μέρα ξεκινάει αργότερα από το συνηθισμένο. Τελειώνοντας το προηγούμενο βράδυ την παράσταση σε αυτό το υπέροχο θέατρο, είναι τόσο αυξημένη η ποσότητα αδρεναλίνης στον οργανισμό που χρειάζεσαι αρκετές ώρες «αποσυμπίεσης» κι έτσι όλοι οι ηθοποιοί κοιμόμαστε μέχρι πολύ αργά.

Ενα έργο για την ανθρώπινη απελπισία σε μια εμπόλεμη κατάσταση και κυρίως για τη μεγάλη απόφαση να ελπίσεις με όποιο κόστος, να σηκωθείς και να τολμήσεις να συμφιλιωθείς, η αριστοφανική «Λυσιστράτη» στην ανάγνωση του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (φωτογραφίες ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ).
ΘΕΑΤΡΟ

Ενα έργο για την ανθρώπινη απελπισία σε μια εμπόλεμη κατάσταση και κυρίως για τη μεγάλη απόφαση να ελπίσεις με όποιο κόστος, να σηκωθείς και να τολμήσεις να συμφιλιωθείς, η αριστοφανική «Λυσιστράτη» στην ανάγνωση του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.