ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αποτυπωματα

Ο,τι ήταν το καριοφίλι για το κλεφτόπουλο μοιάζει να είναι σήμερα το κινητό για τον μαθητή, το αλβανόπουλο, τον εμπορευόμενο, τον ερωτευμένο και τον ζηλιάρη, τον αστό και τον αγρότη, μα πάνω απ’ όλα για τους στρατευμένους. Κανένας στρατιώτης δεν αφήνει αφόρτιστη την μπαταρία του, ενώ, απ’ ό,τι ακούμε, οι φανταρικές συζητήσεις για τα κινητά και τα νέα μοντέλα τους είναι πιο συχνές και ζωηρές απ’ ό,τι, π.χ., για το ποδόσφαιρο, τα κορίτσια ή την πολιτική. Ο απο-κινητισμός είναι πλήγμα πιο σκληρό και από τον απογαλακτισμό. Στη μοναξιά της μονάδας και της σκοπιάς, το κινητό, το μήνυμα, το τηλεφώνημα γίνεται το άστρο της Βηθλεέμ, η γέφυρα που οδηγεί στον έξω κόσμο. «Δεν έχω χρήματα ούτε για να στείλω μια τηλεκάρτα στο παιδί που είναι στρατιώτης», έλεγε σχεδόν κλαίγοντας στην τηλεόραση, πριν από δύο μήνες, ένας άνεργος, τέως τεχνίτης στον «Ιππόκαμπο».

Αργά, μια ζεστή νύχτα του καλοκαιριού, στη μαρίνα της Πάτρας, μια αγορίστικη παρέα κάθεται στα βράχια, που δεν είναι φυσικά, αλλά τσιμεντένιοι ογκόλιθοι που μεταφέρθηκαν εκεί με γερανό ώστε να σχηματιστεί ο κυματοθραύστης που προστατεύει την πλωτή ξιπασιά μας. Το κινητό γλιστρά από την τσέπη ενός δεκαεννιάχρονου αεροπόρου και πέφτει στις υγρές χαράδρες. Με την αυτοπεποίθηση και την ευλυγισία της νεότητας, που πιστεύει -και πρέπει να πιστεύει- πως όλος ο κόσμος είναι δικός της, πως μπορεί να ανατρέψει τους νόμους της φύσης και να συνθλίψει τη βαρύτητα της γνώσης, εκείνος σκύβει στις ανεστραμμένες Συμπληγάδες να το βρει, γλιστρά, φυλακίζεται ανάμεσά τους, χάνει τη ζωή του.

Ο δεκαεξάχρονος Νάρκισσος της μυθολογίας πρωταντίκρισε τη μορφή του καθρεφτισμένη στα νερά μιας πηγής στον Ελικώνα. Αποσβολώθηκε, τρελάθηκε από την ίδια την ομορφιά του, από ανεκπλήρωτο έρωτα για τον εαυτό του, πνίγηκε κι έγινε λουλούδι. Ο νεαρός αεροπόρος δεν χάθηκε από αγάπη για τον εαυτό του, αλλά από λαχτάρα για ζωή, για επικοινωνία. Δεν χάθηκε για ένα κινητό, αλλά για «το» κινητό, την προσωπική κιβωτό του που έκρυβε τις μνήμες, τα ονόματα και τους αριθμούς, τα εισερχόμενα και εξερχόμενα μηνύματα, τις κλήσεις τις αναπάντητες, όλες τις ελπίδες και τις υποσχέσεις της μικρής ζωής του.

Οσο η αληθινή ζωή φτωχαίνει και ζορίζεται, όσο ο ελεύθερος χρόνος λεηλατείται, τόσο αποθεώνεται η χάι-τεκ επικοινωνία, η ελλειπτική και νευρική, η προφορική επικοινωνία του «άντε γεια» και η γραπτή των 160 χαρακτήρων. Το κινητό γίνεται στοιχείο και στοιχειό της ταυτότητάς μας. Στα σκοτεινά, στα άφεγγα, φωτίζεται το οθονάκι των υγρών κρυστάλλων, κάποιος μας νοιάζεται, μας σκέφτεται, μας γυρεύει. Και ο κόσμος φαίνεται λιγότερο άξενος, αβέβαιος και ανταγωνιστικός, η μοναξιά πιο υποφερτή. Σε ένα μήνα εκείνο το παλικαράκι θα έπαιρνε το απολυτήριο από την Πολεμική Αεροπορία. Οσοι τον αγαπούσαν θα εύχονται να μην υπέφερε, να μην κατάλαβε. Ετσι ζαλισμένο, γλυκά να τον τύλιξε το ιώδιο του Χάρου, με όλου του κόσμου τα ringtones, τα σουξέ του Φοίβου να λαλούν χαρούμενα σε καφέ και περιβόλια, σε κλαμπάκια και μονάδες, «έλα, πού είσαι;».