ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Τρίπτυχο Μότσαρτ από το Χοροθέατρο του ΚΘΒΕ

Δεν υπάρχει πιο εύκολος ερμηνευτής από τον χορευτή. Αλλά και πιο δύσκολος. Και ποτέ δεν γίνεται τόσο δύσκολος όσο όταν αμφισβητεί ή δεν τον ικανοποιεί αυτό που πρέπει να κάνει.

Το γράψαμε και για τους χορευτές του Μπαλέτου της Οπερας της Λυών (30/9). Επόμενο ήταν οι εξαιρετικοί χορευτές του Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ να έχουν… ταρακουνηθεί από την αναχώρηση του κατάδικού τους χορογράφου Κώστα Ρήγου και την άφιξη 4 «νέων» μορφών που ανέλαβαν την καινούργια τους παραγωγή. Τον Σ. Γκριζέτ γνώριζαν ως μέλος της ομάδας στην περσινή περίοδο. Τον Γ. Μπαγουρδή ενδεχομένως να είχαν ακούσει αλλά όχι παρακολουθήσει στις ενδιαφέρουσες παραστάσεις του. Και οι δύο κυρίες Σ. Μαυραγάνη και Ν. Ξεναρίου είναι… φρέσκια γενιά. Καινούργια πρόσωπα και στο συγκρότημα. Από τους παλιούς έχουν παραμείνει 5 και 5 είναι οι νέοι.

«Σκληρό παιχνίδι»

Την όλη «επιχείρηση» ανέλαβε ο εξαιρετικός δάσκαλος της ομάδας Δημήτρης Κυανίδης ως «Καλλιτεχνικός Σύμβουλος» και έπαιξε ένα δύσκολο και σκληρό παιχνίδι. Δήλωσε: χορογραφήστε τον Μότσαρτ! (προφανώς λόγω της γνωστής επετείου). Από τις δυσκολότερες μουσικές προς χορογράφησιν και δεν μπορώ να αναλογιστώ παρά τον Μπαλανσίν («Ντιβερτιμέντο αρ. 15») και τον Κύλιαν («Μικρός Θάνατος») που να τα έχουν καταφέρει υπερθετικά.

Το πρόβλημα, προφανώς, ξεπέρασε και τους χορευτές κι έφτασε -ή μήπως ξεκίνησε; – από τους χορογράφους. Καλώς ή κακώς ο Ρήγος θα κάνει κάποιο διάστημα να ξεπεραστεί. Ομως, τελικά, τα πράγματα δεν πήγαν τόσο άσχημα. Για την ακρίβεια πήγαν αρκετά καλά. Και με τη μουσική, ως επί το πολύ, και με τη «διαχείριση» των χορευτών.

Ο Γκριζέτ έστησε μια σειρά από σόλο και ντουέτα σε ένα ύφος νεοκλασικό που οι χορευτές δεν γνωρίζουν αλλά πάλεψαν να ανακαλύψουν, οι δύο κυρίες αφιέρωσαν ένα αρκετά μακρύ, δυστυχώς, σόλο στις αδιαμφισβήτητες ικανότητες της ώριμης χορεύτριας Μ. Βερσούρεν που το υπερασπίστηκε υπεράξια, αλλά ο Μπαγουρδής από το πατάρι του αθηναϊκού Μπαρ Booz με τους 3 χορευτές του φάνηκε να… πνίγεται από τον τριπλάσιο αριθμό χορευτών και την εκατονταπλάσια σε τ. μ. σκηνή. Πολλά τα ευρηματικά, τα «δυνατά» αποσπάσματα. Φλυαρία και περιττή χρήση props και αμαλγαμάτων μουσικής κατά τα άλλα. Ομως έπρεπε να γίνει μια καινούργια αρχή. Εγινε. Και δεν ήταν καθόλου αμελητέα. Να μην γκρινιάζουμε. Με καλή θέληση και καθοδήγηση -ο Κυανίδης εγγυάται- όλα θα πάνε καλύτερα. (ΕΜΣ 3/11)