ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Είναι γλεντζές…» στην 7η έκδοση

Νέα πληθώρα πρωτογενών στοιχείων για μια αθηναϊκή Λαογραφία κομίζει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με το αφήγημά του «Είναι γλεντζές, πίνει γάλα», το οποίο βρίσκεται ήδη στην έβδομη έκδοσή του μέσα στο 2006, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνεται, εν είδει προλόγου, το διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη «Οδός Φωκαίας 18», με το οποίο σκιαγραφείται ο Παπαδόπουλος του 1946 και του 1995. Το αφήγημα αποτελεί συνέχεια του πολυδιαβασμένου «Οι παλιοί συμμαθητές» (είκοσι πέντε εκδόσεις μέχρι σήμερα) και κινείται στους ίδιους χώρους γύρω από την πλατεία Κυριακού και την Αριστοτέλους, κυρίως της δεκαετίας του ’50 και μέσα στο Δεύτερο Γυμνάσιο Αθηνών στη γωνία Χέυδεν και Αχαρνών.

Τα πρόσωπα πολλά και ποικίλα. Τρεις συνυπάρχουσες γενιές στη μεταπολεμική Αθήνα των νικητών και των ηττημένων, νεκρών και ζωντανών του Εμφυλίου. Ευκατάστατοι και μεροκαματιάρηδες. Γυναίκες βασανισμένες από τη δουλειά και κορίτσια τραγανά και ευώδη. Κομπιναδόροι εφευρετικοί και φτωχομπατίρηδες. Κυρίες και παστρικές. Ελλαδίτες και πρόσφυγες Μικρασιάτες. Αριστεροί και Δεξιοί. Ρουφιάνοι και ντόμπροι. Ενας γυμνασιάρχης αυταρχικός και φιλότεχνος και καθηγητές με φώτιση. Μπάλα, τάβλι και χαρτί. Και οι παλιοί συμμαθητές, οι αργότερα διάσημοι: Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο δικός μας Χρήστος Γιανναράς, ο Τρύφων Καρατζάς, ο Αλέκος Φασιανός.

Και όλο αυτό το σύνολο προσώπων, αισθημάτων, χώρων, ήχων, καταστάσεων και εμβόλιμων ασμάτων εκείνης της εποχής -με πυρήνα τον Λευτέρη Παπαδόπουλο- είναι η μήτρα από όπου γεννήθηκαν τα υπέροχα τραγούδια του με τα οποία αγαπήσαμε και αγαπάμε, σ’ αυτή τη ζωή μας που και με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο