ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Νυχτερινός φωτισμός των κτιρίων, τι κάνουμε σωστά και τι λάθος

H Αθήνα τη νύχτα είναι μια άλλη Αθήνα. Ιδίως αν περπατάς μπροστά στη Βουλή και αντικρίζεις τα μεγάλα ξενοδοχεία. Δεξιά σου, να έχεις το «ποτάμι» της Βασιλίσσης Σοφίας και κάτω ευθεία, μια κατηφόρα, η Πανεπιστημίου. Στο σκοτάδι, ανάβουν σαν φανάρια τα νεοκλασικά μέγαρα, η Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο, κτίρια γραφείων και καταστημάτων, το Χίλτον, τα μουσεία.

Μία καλά φωταγωγημένη πόλη είναι μία πόλη που γεννάει τη νυχτερινή ποίηση, που δημιουργεί εικόνες και προδιαθέτει ευνοϊκά τους διαβάτες. Βήματα πολλά έγιναν και στην Ελλάδα, όχι μόνο με τη φωταγώγηση του Παρθενώνα και άλλων μνημείων, αλλά και με την όλη συζήτηση περί της αισθητικής του φωτός. Μιας αρχιτεκτονικής προσέγγισης, με πολύ μεγάλη παράδοση σε χώρες με προηγμένο αστικό και τεχνικό πολιτισμό, μιας προσέγγισης που μπορεί να ξαναγεννήσει τις πόλεις μας.

Στην Αθήνα, είμαστε ακόμη σε μία φάση πολλών ταχυτήτων με διαφορετικά ποιοτικά αποτελέσματα. Τα κτίρια ή τα μνημεία που έχουν μελετηθεί από ειδικούς στον πολιτισμό του φωτός διακρίνονται αμέσως. Εκπέμπουν αρμονία, μεγαλείο, ηρεμούν και ταυτόχρονα δημιουργούν αισθήματα ανάτασης και μεγαλοψυχίας. Το φως τη νύχτα αλλάζει την πόλη προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

Αυτό που είναι κέρδος πλέον είναι ότι το καλώς φωταγωγημένο κτίριο θεωρείται κομμάτι του πολιτισμού της πόλης και της κοινωνίας μας. Αν και «άυλο», προϋποθέτει μεγάλη τεχνική γνώση και αν και «τεχνολογικό» προϊόν, δικαιώνεται από την «ποίηση» που εκλύει.

Οταν έχεις ένα κτίριο σαν την Ακαδημία, π. χ., δεν μπορείς να έχεις ολόγυρα κακόγουστα φωτισμένες διαφημίσεις.

Αλλά προς το παρόν, η Αθήνα περνάει την «εφηβεία» της. Αλματα έχουν γίνει, επαγγελματίες υπάρχουν άριστα, κοινωνική συνείδηση καλλιεργείται και όλοι μας μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Η Αθήνα τη νύχτα μπορεί να σβήνει τις ανορθογραφίες της ημέρας και να αναδύεται σαν μία από τις πιο μαγικές πόλεις της Μεσογείου. Η γνώση υπάρχει.