ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Προ-βολες

Είναι, πάντα, αντικείμενο έκπληξης, κοινωνιολογικής παρατήρησης, θαυμασμού, αλλά και απορίας. Για ποιον λόγο όλοι σπεύδουν ν’ απολαύσουν ένα πολιτιστικό προϊόν, ακόμα κι όταν καμία σχέση με τα ενδιαφέροντα και την κουλτούρα τους δεν έχει; Τι είναι αυτό που κινητοποιεί τους χιλιάδες αναγνώστες του Νταν Μπράουν παγκοσμίως, του Χάρρυ Πότερ, τους θαυμαστές του Μάικλ Τζάκσον ή της Μαντόνας αν θέλουμε να μιλήσουμε για παγκόσμιους παροξυσμούς;

Στο «Χειμωνιάτικο παραμύθι» που παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο άκουσα πολλούς να εκλιπαρούν για ένα εισιτήριο μόνο και μόνο επειδή θα υπήρχε εκεί ο Ιθαν Θοκ. Δεκάρα δεν έδιναν για το έργο του Σαίξπηρ, πεντάρα για την παράσταση στο θέατρο της Επιδαύρου.

Κάπως ανάλογα λειτουργούν και οι άνθρωποι όταν πρόκειται για κάποιο νέο στέκι, που έχει την τύχη να διαφημιστεί, να υποδειχθεί ως in, ως main stream, ως κάτι ξεχωριστό. Ολοι σπεύδουν να βρεθούν εκεί.

Ούτε νέο είναι το ζήτημα, ούτε πρωτοφανές, ούτε υπάρχει λόγος να το αντιμετωπίσουμε με αφ’ υψηλού διάθεση. Κανείς μας δεν δικαιούται. Γιατί όλοι νιώθουμε την επιθυμία ν’ ακουμπάμε την επικαιρότητα, να έχουμε γνώση και άποψη για τα θέματα που γίνονται είδηση, για τα πρόσωπα που είναι σταρ (όπως ο καθένας εννοεί τον χαρακτηρισμό). Κι εκείνοι που θεωρούν επικαιρότητα και γκλάμουρ ό,τι και όσους περνούν από τη μεσημεριανή ζώνη της τηλεόρασης, αποκαλώντας με το μικρό τους όνομα τους τηλεπαρουσιαστές ως απόλυτο και άμεσο δείγμα οικειότητας, κι εκείνοι που θεωρούν σημαντικό και in να επισκεφτούν το νέο δημοφιλές μπιστρό της Αθήνας, όπου δεν βρίσκεις τραπέζι για τουλάχιστον μία εβδομάδα, κι εκείνοι που δεν διανοούνται να μην αγοράσουν και ξεφυλλίσουν (ίσως όχι να διαβάσουν) τον Νταν Μπράουν κι ας είναι κάποια coffee table books τα μόνα βιβλία που κοσμούν το σύνθετο στο σπίτι τους… Ολοι, μα όλοι, έχουμε απαραβίαστα must και όλοι μέσα από αυτά αισθανόμαστε να διαφέρουμε, να ξεχωρίζουμε, να είμαστε μέρος της επικαιρότητας και της επωνυμίας.