ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αλλαγή σελίδας για την Κρατική Ορχήστρα

Δυναμικά, φιλόδοξα, δίχως εκπτώσεις ξεκίνησε τις δραστηριότητές του ο Βασίλης Χριστόπουλος, νέος διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (ΚΟΑ). Για την πρώτη επίσημη εμφάνιση υπό τη νέα του ιδιότητα επέλεξε τη δεύτερη Συμφωνία -«της Αναστάσεως»- του Γκούσταφ Μάλερ, ένα από τα απαιτητικότερα και εκτενέστερα έργα του ρεπερτορίου. Στις 15 Ιουλίου στο Ηρώδειο η ΚΟΑ εμφανίστηκε σε πλήρη ανάπτυξη. Μαζί της συνεργάστηκαν οι χορωδίες της ΕΡΤ και της Λεττονίας, όπως επίσης η υψίφωνος Σοφία Κυανίδου και η μεσόφωνος Δάφνη Ευαγγελάτου.

Πρώτη ευχάριστη έκπληξη ήταν η διάταξη των δυνάμεων της ορχήστρας με τρόπο που ευνοούσε την ηχητική εικόνα του συγκεκριμένου έργου. Στο κέντρο είχαν τοποθετηθεί τα μεσαία έγχορδα, βιόλες και τσέλα, γεγονός που απέδωσε έναν ευχάριστα θερμό και εστιασμένο ήχο, ιδιαίτερα στον δεύτερο μέρος της Συμφωνίας. Τα βιολιά μοιράστηκαν αριστερά και δεξιά. Αριστερά, πίσω τους, βρέθηκαν τα κοντραμπάσα και δεξιά τα κόρνα. Η διάταξη ήταν προς όφελος ενός περισσότερο στερεοφωνικού ήχου, ο οποίος λειτούργησε θετικά.

Δεύτερη γενική διαπίστωση, είναι ότι ο Χριστόπουλος είχε τις κολοσσιαίες δυνάμεις υπό έλεγχο, γεγονός ευχάριστο σε σχέση με ό,τι συνέβαινε συχνά στο παρελθόν, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι οι πυρετώδεις κορυφώσεις του τελευταίου μέρους ήσαν και αυτές ελεγχόμενες.

Σολίστες και σύνολα

Εύλογα ο Χριστόπουλος επέλεξε ορισμένους από τους καλύτερους σολίστες του: τη Χρυσή Πιλαφτσή στο φλάουτο, εξαιρετική σε όλο το έργο, τον Βάμβα στο όμποε, τον Μουρίκη στο κλαρινέτο, την Παντελίδου στο αγγλικό κόρνο, τον Καραμπέτσο στην τρομπέτα και τον βιολιστή Γιάννη Τζουμάνη ως εξάρχοντα. Παγίως σε διαφορετικό μήκος κύματος, οι καμπάνες: λίγες νότες μεν, απολύτως κρίσιμες δε, ικανές να ταράξουν την ισορροπία του συνόλου, ακόμα και ad libitum.

Φως και σκιά

Από την αρχή ο Χριστόπουλος εστίασε στις αντιθέσεις, στο διαρκές παιχνίδι του φωτός με τη σκιά. Οι ζωηρές ενότητες και τα τυπικά εμβατήρια του Μάλερ, ήχησαν πράγματι συνταρακτικά. Στις χαμηλόφωνες παραγράφους, όπου σε σημαντικό ποσοστό η εκφραστικότητα της μουσικής σχετίζεται με την ποιότητα του ήχου, υπάρχουν ακόμα αρκετά περιθώρια βελτίωσης, ειδικά στο σώμα των εγχόρδων της ΚΟΑ.

Είναι δε αρκετά πιθανό, ένας αρχιμουσικός φανερά αποφασισμένος, ορμητικός και με ξεκάθαρη εικόνα για το ηχητικό αποτέλεσμα που τον ενδιαφέρει, τελικά να το πετύχει.

Στα θετικά της βραδιάς συγκαταλέγεται επίσης η ερμηνεία της Δάφνης Ευαγγελάτου, ειδικά στο τέταρτο μέρος του έργου, το «Αρχέγονο φως», ένα από τα τραγούδια της συλλογής «Του παιδιού το μαγικό κόρνο»: φωνή θερμή, εκφραστική διαθέτει πάνω απ’ όλα το κατάλληλο ερμηνευτικό ύφος για τη συγκεκριμένη μουσική. Συνολικά μία καλή αρχή, που υπόσχεται πολλά.