ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ταξίδι στο ανοίκειο από τον Τερζόπουλο με γλυπτά της Λεμού

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ. Μια σύμπραξη ανάμεσα σε δύο καλλιτέχνες που ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους, την εικαστικό Καλλιόπη Λεμού και τον σκηνοθέτη Θεόδωρο Τερζόπουλο συνδυάζει τη γλυπτική εγκατάσταση με τον λόγο και την κίνηση για να δημιουργήσει ένα θέαμα που βρίσκεται ανάμεσα στο θέατρο και το εικαστικό δρώμενο και έχει κάποιες αναφορές στην αρχαία τραγωδία.

Το δρώμενο που απαρτίζεται από τρεις πράξεις (Lamentia, Eterna και Esperia και με τις ηθοποιούς Σοφία Χιλλ, Σοφία Μιχοπούλου και Ανέζα Παπαδοπούλου, οι οποίες εμφανίζονται αντίστοιχα σε κάθε πράξη), το καθένα περίπου δέκα λεπτών διάρκειας, εντάσσεται στη Συνάντηση Αρχαίου Δράματος στην αρχαία Σικυώνα, στο Κιάτο της Κορινθίας, ένα φεστιβάλ που γίνεται για τρίτη φορά και είναι πρωτοβουλία του Θόδωρου Τερζόπουλου.

Κεντρική έννοια

Τα γλυπτά της Καλλιόπης Λεμού, που παρουσιάστηκαν στο Μουσείο Μπενάκη πέρυσι τον φθινόπωρο ως το πρώτο μέρος της τριλογίας Navigating in the Dark (το δεύτερο μέρος παρουσιάστηκε στο Ρέθυμνο και το τρίτο θα στηθεί στην κρύπτη του Αγίου Παγκράτιου στο Λονδίνο), ενέπνευσαν τον Θόδωρο Τερζόπουλο να δημιουργήσει τρία μονόπρακτα, τα οποία δεν διηγούνται μια συγκεκριμένη ιστορία -αν και στο δεύτερο μέρος υπάρχουν αναφορές στον εμφύλιο πόλεμο- αλλά ανακαλούν συναισθηματικές καταστάσεις και όπως λέει ο ίδιος, συμβολίζουν το ταξίδι στο ανοίκειο και το υποσυνείδητο. Αυτή η έννοια του ταξιδιού, του περάσματος, και της εσωτερικής αναζήτησης αποτελεί εξάλλου την κεντρική έννοια στο έργο της Καλλιόπης Λεμού.

Η Νέκυια στην Οδύσσεια, το πέρασμα σε έναν άλλο κόσμο και η σύνδεση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος είναι ένα σημείο αναφοράς που συνδέει και τις τρεις πράξεις. Στην πρώτη πράξη, το «Ερπων Ον», μια γλυπτική φόρμα που μοιάζει με τεράστιο σκουλήκι, αλλά όπως λέει ο Θόδωρος Τερζόπουλος θυμίζει και σαρκοφάγο συνδυάζεται με το άκουσμα ενός ήχου-θρήνου.

Στη δεύτερη πράξη, μια κυκλική εγκατάσταση από ατσάλινα κεφάλια τοποθετημένα σε ψηλές αγχόνες παραπέμπει και πάλι στον θάνατο. Στην τρίτη πράξη, το γλυπτό «Ο Χώρος Εντός» είναι μια μεγάλη, ατσάλινη κοιλότητα που συμβολίζει τόσο τον θάνατο όσο και την γέννηση, το πέρασμα από και προς το φως.

Τοποθετημένα στις τεράστιες παλιές σταφιδαποθήκες στο Κιάτο της Κορινθίας, τα γλυπτά της Καλλιόπης Λεμού δημιουργούν ένα υποβλητικό περιβάλλον, ενώ όπως συμβαίνει και με άλλα έργα της καλλιτέχνιδος, συνδιαλέγονται με τον χώρο και υπογραμμίζουν τη γεωμετρία και την κλίμακά του. Το ενδιαφέρον για την ίδια είναι επίσης η διαφορετική ανάγνωση που μπορεί να αποκτήσει το γλυπτό μέσα από τον τρόπο που η ηθοποιός κινείται γύρω από αυτό – δεν είναι τυχαίο ότι η αίσθηση της σωματικότητας απασχολεί τόσο τη δουλειά της Λεμού όσο και του Τερζόπουλου.

«Σωματικότητα»

Στη συνεργασία αυτή που είναι και η πρώτη της καλλιτέχνιδος με τον Θόδωρο Τερζόπουλο (ο ίδιος έχει συνεργαστεί με τον Γιάννη Κουνέλλη) τα έργα δεν λειτουργούν ως σκηνικά, άλλα έχουν ισότιμη θέση με το ίδιο το δρώμενο και συνδυάζονται σε ένα ενιαίο θέαμα. Εκείνο που ενώνει την εικαστική πλευρά με εκείνη του θεάτρου είναι από αφενός η «σωματικότητα» (τα έργα της Λεμού παραπέμπουν στο ανθρώπινο σώμα) και αφετέρου μια κοινή εννοιολογική βάση, το ότι δηλαδή τόσο η Λεμού όσο και ο Τερζόπουλος στο συγκεκριμένο δρώμενο πραγματεύονται την ιδέα του εσωτερικού, «υπαρξιακού ταξιδιού».

Η επιμέλεια του εικαστικού σκέλους ανήκει στην Μαρία Μαραγκού. Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 24 Αυγούστου στις 7 μ.μ. ενώ την επόμενη μέρα έχει προγραμματιστεί συμπόσιο με θέμα τα όρια του θεάτρου με τις εικαστικές τέχνες. Οι παραστάσεις θα γίνονται καθημερινά στις 7 μ.μ. ώς και τις 29 Αυγούστου.