ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Υποκλινόμενοι εσαεί από τους I’m’Company!

ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΟΡΟΥ. Στη δεύτερη πρόταση του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, η Κροάτισσα Ιβανα Μύλερ με την ομάδα της I’m’Company πρότεινε ένα έργο που υπογράφει την ιδέα, τη χορογραφία, τη σκηνοθεσία αλλά και τα κείμενα. Με έναν ακόμη συν-γραφέα και τους 6 διεθνείς ερμηνευτές σε προφανείς παρεμβάσεις. Στο… βραστό Γυμναστήριο του Πολυκλαδικού Λυκείου Καλαμάτας περνάμε μια ώρα σε bainmarie. Προφταίνουμε, όμως, να διαβάσουμε ότι οι συμπαραγωγοί, διεθνείς, είναι περίπου 11! Υποσημείωση: η παράσταση θα δοθεί στα αγγλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους. Θέατρο; Χορός; Τι να είναι αυτό το «Playing EnsembleAgainandAgain»; Υπότιτλος: «Κατά την ώρα της υπόκλισης».

Δυνατή μουσική σαν φινάλε, χειροκροτήματα, playback και… μια αργή, slowmotion, είσοδος 6 χαρακτήρων με surroundβόμβο πια. Χαμογελούν. Σαν για κάποιο προσωπικό αστείο; Οχι. Σε μας. Το κοινό. Υποκλίνονται σαν μόλις να τελείωσε κάτι σπουδαίο ή σημαντικό, πιάνονται χέρι χέρι, ανάσες στον ήχο και… ξανα-υποκλίνονται. Ολα σε πολύ, μα πολύ, αργό ρυθμό. Επαναλαμβάνονται. Κατ’ επανάληψιν. Ολο αυτό το «σιγά σιγά» λειτουργεί απορροφητικά, έχει κάτι το Dada, το surreal; Οπίσθια μετακίνηση. Μια κυρία μάς ανακοινώνει ότι η αόρατη παράσταση που μόλις τελείωσε ήταν πολύ physical και overwhelming. «Εκτεθήκαμε, είμαστε νέοι…», επαναλαμβάνονται οι υποκλίσεις επ’ αόριστον, μετά την αόρατη παράσταση για την οποία μας μιλούν εκ περιτροπής. Οι φράσεις απαγγέλλονται ουδέτερα, ανέκφραστα. Μόνον οι όψεις των ερμηνευτών είναι μόνιμα χαμογελαστές στις επαναλαμβανόμενες υποκλίσεις. Αργή έξοδος. Λόγια από τα παρασκήνια, επιστροφή των καλλιτεχνών, αποθέωση από το αόρατο κοινό, όλα πολύ, μα πολύ αργά.

Τα κείμενα ήταν χαριτωμένα, λίγο συναισθηματικά και με κάποιες πικρές αλήθειες. Καθώς ο χρόνος περνά, αδυσώπητος, ο θίασος is «Playing Ensemble Again and Again». Ολοι γερνάνε με την… επανάληψη. Μόνη φωνητική έξαρση: η γαλλική κραυγή για το γούρι – merde(σκ…)! Nondance? Antidance? Ελάτε δα! Στη διανομή και μια Ελληνίδα: η Ευφροσύνη Πρωτοπαππά. Και ιδού η μη αναμενόμενη έκπληξη του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Σε όσους αφέθηκαν να απορροφηθούν, βρήκε κρυφούς αντίχτυπους. Στους άλλους, μόνον ανία και πλήξη. Φίσκα και τις δύο φορές η αίθουσα των 250 θέσεων! (16/7).