ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

«Το Downton Abbey εμπνέει τη μόδα»

Το «Downton Abbey» θεωρείται μια από τις καλύτερες σειρές εποχής στα χρονικά της βρετανικής τηλεόρασης και τυχεροί πρέπει να θεωρούνται οι Ελληνες συνδρομητές της Nova που είχαν τη δυνατότητα να το παρακολουθήσουν. Ηδη έχουν προβληθεί οι δύο πρώτοι κύκλοι της πολυβραβευμένης σειράς.

Ενα από τα δυνατά σημεία αυτής της φιλόδοξης παραγωγής είναι η πιστή αναπαράσταση της περιόδου (1912-1919), ενώ εκπληκτική είναι η δουλειά των ενδυματολόγων, οι οποίοι δεν αντέγραψαν τα ρούχα της εποχής, αλλά δημιούργησαν κομμάτια που εντυπωσιάζουν με τη φινέτσα και τη φαντασία τους.

Στο εξώφυλλο του 8ου τεύχους του βρετανικού περιοδικού μόδας «Love», το οποίο εκδίδει η πολύ σημαντική σχεδιάστρια μόδας Κέιτι Γκραντ, εμφανίζονται οι τρεις γυναίκες ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στη σειρά. Η ίδια παραδέχεται ότι δεν έχει χάσει ούτε ένα επεισόδιο της σειράς και εξηγεί ότι χρησιμοποιεί ενδυματολογικά θέματα εκείνης της εποχής, προσαρμόζοντάς τα στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Η Κέι Μπάρον, υπεύθυνη του τμήματος μόδας του έγκριτου αμερικανικού περιοδικού Harper’ Bazaar, δηλώνει γοητευμένη τόσο από τις τουαλέτες των κυριών, όσο και από τις κομψές ποδιές των υπηρετριών.

«Το Downton Abbey εμπνέει τη μόδα» είναι ο τίτλος ενός πρόσφατου άρθρου του Guardian, που υποστηρίζει ότι το περίτεχνο ενδυματολογικό στυλ της εδουαρδιανής περιόδου (1901-1910) θα έχει ισχυρή παρουσία στη γυναικεία μόδα της επόμενης χειμερινής σεζόν και στις δύο ακτές του Ατλαντικού. Ασφαλώς οι γυναίκες δεν πρόκειται να υιοθετήσουν ολόκληρο το ενδυματολογικό πακέτο της εδουαρδιανής περιόδου, όμως δεν θα αντισταθούν στη γοητεία κάποιων λεπτομερειών, π.χ., στα γάντια που φτάνουν μέχρι τον αγκώνα ή στα καπέλα με φαρδύ μπορ και τα σακάκια που κλείνουν με πολλά μικρά κουμπιά έως επάνω.

Μία έφορος του Μουσείου Βικτωρίας και Αλβέρτου παρατηρεί ότι το ενδιαφέρον για τα ενδύματα και τα αξεσουάρ των αρχών του 20ού αιώνα αποτελεί κάποιο είδος αντίδρασης στις πρόσφατες κυρίαρχες μινιμαλιστικές τάσεις στη μόδα: «Τότε υπήρχε υπερβολική έμφαση στη θηλυκότητα, καθώς το γυναικείο ντύσιμο, με τις άφθονες δαντέλες και το μετάξι, ήταν εντελώς διαφοροποιημένο από το ανδρικό».