ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Χόλιγουντ και διαφορετικότητα

Τα Οσκαρ απέκτησαν κριτήρια διαφορετικότητας, αλλά πόσο θα επηρεάσουν την κοινωνία;

Πολλοί αναρωτήθηκαν μόλις είδαν τα νέα κριτήρια της αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών που απαιτούνται για να μεταπηδήσει ένα φιλμ από τον σωρό στις υποψηφιότητες για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας. Γίνεται διαφορετικότητα «με το στανιό»;

Μια μάλλον εύκολη απάντηση, από τη μια πλευρά, θα ήταν να φωνάξει κανείς ότι χάνεται η ελευθερία της έκφρασης και της επιλογής ηθοποιών και συντελεστών για μια ταινία στον βωμό της πολιτικής ορθότητας. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι μπορεί να μιλούσαν και για μια υποκριτική στάση της βιομηχανίας του Χόλιγουντ, που βάλλεται πανταχόθεν τα τελευταία χρόνια, με σκάνδαλα σεξουαλικά, ανισότητας και διακρίσεων.

Μετά, βέβαια, πρέπει να σκεφτούμε και την πραγματικότητα, όχι μόνο της Αμερικής αλλά και της Ευρώπης. 

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, για παράδειγμα, μετράει 88 χρόνια ζωής. Σε όλα του τα χρόνια μόλις φέτος επιλέχθηκε η ταινία μιας μαύρης σκηνοθέτιδος για να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα.

Ενας καλός μου φίλος το περιγράφει πιο απλά: Η κατάσταση μοιάζει σαν να είμαστε πάνω σε ένα εκκρεμές, που για πολλά χρόνια ήταν σχεδόν δεμένο στη μία πλευρά, ενώ τώρα πηγαίνει με φόρα προς την άλλη. Μέχρι να ισορροπήσει, πολλές κινήσεις θα φαίνονται σε πολλούς υπερβολικές ή «υπερευαίσθητες», ενώ στην πραγματικότητα θα είναι αναγκαίες ή και αυτονόητες. Μια λεπτομερής ανάλυση των New York Times δείχνει ότι τα νέα κριτήρια δεν είναι δα και τόσο απειλητικά για κάποιον παραγωγό ή σκηνοθέτη.

Ισως το πιο ουσιαστικό ερώτημα να ήταν εάν η κοινωνία μπορεί να αλλάξει και σε τι βαθμό μέσα από τις ταινίες και τη διαφορετικότητα που επιβάλλεται με κανόνες. Ο χρόνος θα το δείξει. Αν σκεφτούμε για λίγο, όμως, την επίδραση των αμερικανικών ταινιών στη δυτική κουλτούρα, ε, ίσως τότε είναι μια καλή αρχή.