ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Το σινεμά δεν φοβάται την ασθένεια

to-sinema-den-fovatai-tin-astheneia-561337717

Αμέτρητες οι προσωπικές ιστορίες, παραμένουν όμως κλεισμένες στις ζωές των ανθρώπων – ακόμη και αν βρίσκονται πίσω από τη διπλανή πόρτα. Η ασθένεια δεν είναι θέμα ελκυστικό για όποιον δημιουργό θέλει να παραγάγει ψυχαγωγία. Ο κινηματογράφος πάντως έχει φανεί έως τώρα θαρραλέος απέναντι σε αυτά τα ζητήματα, και συνέβαλε ουσιαστικά στην κατάρριψη κοινωνικών ταμπού: μίλησε νωρίς για το AIDS, για τη φθορά του σώματος από τον καρκίνο, για την ανάγκη των ασθενών να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους μπροστά στον πόνο, για την κατάθλιψη που εισχωρεί στη ζωή όσων φροντίζουν έναν ανίατο ασθενή, ακόμη και για την ευθανασία. Και πλέον εξίσου γενναία και ειλικρινά μιλάει για την άνοια και τη νόσο του Αλτσχάιμερ. 

Εχουν περάσει ακριβώς δύο δεκαετίες από τότε που είδαμε στη μεγάλη οθόνη το βιογραφικό δράμα «Iris»: Αφορούσε τη σχέση της διάσημης συγγραφέως Αϊρις Μέρντοχ με τον σύζυγό της, από τα φοιτητικά τους χρόνια έως τη δύσκολη περίοδο που εκείνη προσβλήθηκε από Αλτσχάιμερ, και τον αγώνα να αντιμετωπίσουν την αρρώστια, που εντέλει έσβησε το λαμπρό πνεύμα της Μέρντοχ. 

Ενα βήμα πιο πέρα πήγε το δράμα «Still Alice» (2014), περιγράφοντας πλέον σε πρώτο πρόσωπο της ζωή της Αλις, η οποία ανακαλύπτει ότι πάσχει από πρώιμη άνοια και προσπαθεί με σθένος να παραμείνει παρούσα στη καθημερινότητά της για όσο μεγαλύτερο διάστημα τής το επιτρέψει η νόσος.

Το 2020, δύο ακόμη κινηματογραφικές ταινίες επικεντρώθηκαν στο ίδιο θέμα. Στο «The Father», ο ασθενής είναι ένας ηλικιωμένος άντρας, και το εξαιρετικό σενάριο μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον κόσμο μέσα από το μπερδεμένο και αγωνιώδες βλέμμα του. Η ταινία έχει ήδη κερδίσει πολλά βραβεία και είναι ένα φαβορί των φετινών Οσκαρ. Μικρότερη παραγωγή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα είναι η βελγική ταινία «Μια παράφορη ζωή» (Une vie démente), που προβλήθηκε από το 21ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Πέρα από την ηθοποιό Τζο Ντεζέρ –εξαιρετική πρωταγωνίστρια–, το φιλμ καταφέρνει να μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια και συμπάθεια για το θέμα, ενώ στιγμές στιγμές μάς προσφέρει ένα μικρό, ανακουφιστικό, χαμόγελο.