ΜΟΥΣΙΚΗ

Ενα εικοσιτετράωρο με τον τραγουδιστή Ανδρόνικο

ena-eikositetraoro-me-ton-tragoydisti-androniko-561372232

12.00
Συνήθως ξυπνάω τέτοια ώρα (προσπαθώ τουλάχιστον). Ψάχνω το κινητό σαν να «κινδυνεύει» η ζωή μου από το πάπλωμα και τσεκάρω τι έχω να κάνω μέσα στη μέρα μου, οδεύοντας προς την αγαπημένη μου συσκευή, την καφετιέρα. Πριν από τον πρώτο καφέ, οποιαδήποτε συνομιλία, σκέψη ή δραστηριότητα θεωρείται αδύνατη. Ετοιμάζω το πρωινό μου και ακούω χαλαρή μουσική πίνοντας τον πρώτο μου καφέ. Το μενού συνήθως περιλαμβάνει φιστικοβούτυρο και ό,τι άλλο βρω στο ντουλαπάκι της «αμαρτίας». Παράλληλα, μιλάω στο τηλέφωνο, που χτυπάει ασταμάτητα, με συνεργάτες και φίλους. Πρόκειται για μια πολύωρη διαδικασία που κάποτε μπορεί να μη φθάσει πουθενά. Η τηλεόραση ανοικτή στο βάθος και «λέει» τα δικά της. Ετσι κι αλλιώς, δεν της δίνω και πολλή σημασία το πρωί, μου είναι δύσκολο, απλά «κοιταζόμαστε».

14.00
Επειτα ρίχνω μια γρήγορη ματιά στα νέα της ημέρας και ώρες ώρες με πιάνει μια τρέλα, οπότε δυναμώνω άλλο λίγο τη μουσική… Το πρωί προτιμώ να αποφεύγω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μη συγχύζομαι, αν και το χέρι, πια, πάει από μόνο του. Οση ώρα ασχολούμαι με τα ΜΜΕ και την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, νιώθω κάτι/κάποιον να μου γδέρνει το πόδι. Και ναι, έφθασε η ώρα για τη βόλτα του τετράποδου φίλου μου, του Μόρτη. Εχει ήδη εξαντληθεί από την πολύωρη ενασχόλησή του με τα παιχνίδια του και, αφού φάει τα παπούτσια μου, είναι έτοιμος για την πρωινή του βόλτα. Φοράω ό,τι βρω καθώς με περιμένει με ανυπομονησία στην πόρτα με το λουράκι στο στόμα. Βγαίνουμε, λοιπόν, τρέχοντας από το σπίτι και κατευθυνόμαστε στο Αλσος Παγκρατίου για να δούμε σκύλους και γνωστούς! Κάνουμε κάποια ψώνια (ο καθένας τα δικά του) και συνεχίζουμε για λίγο ακόμη τη βόλτα μας, πάντα με καφεδάκι στο χέρι.

15.00
Ερχομαι στο γνωστό δίλημμα. Να μαγειρέψω ή να παραγγείλω; Ιδού η παραγγελία… Συνήθως μαγειρεύω, αλλά σήμερα άργησα… πάλι! Μιας και είμαι λάτρης της ελληνικής κουζίνας, παραγγέλνω σουβλάκι, χωρίς πατάτες όμως, μη χαλάσω τη διατροφή και τρέχω στα γυμναστήρια.

18.00
Μέχρι το Καλλιμάρμαρο πάω κάποιες φορές. Ενα χαλαρό τρέξιμο με την αγαπημένη μου μουσική στα ακουστικά και κάνα φίλο για παρέα. Μην τα τρέχω όλα μόνος… Γυρίζω σπίτι, κάνω ένα μπανάκι και ετοιμάζομαι να βγω με τους κολλητούς μου για ένα γρήγορο καφεδάκι. Σχεδόν πάντα ο χρόνος μαζί τους περνάει σαν νερό, χωρίς καν να το καταλάβουμε, οπότε πάλι θα αργήσω. 

20.30
Για φινάλε ετοιμάζομαι για πρόβα με τα παιδιά. Η αλήθεια είναι πως παίρνει λίγη παραπάνω ώρα να μαζευτούμε. Συνήθως κάνουμε πρόβα στο σπίτι μου, αλλά όταν είμαστε περισσότεροι (full band) πηγαίνουμε σε στούντιο που αντέχει την ένταση και καθόμαστε με τις ώρες. Εβγαλα και καινούργιο τραγούδι, οπότε η πρόβα θα πάρει αρκετό χρόνο. Μέχρι να πούμε όλοι τα μουσικά (και τα υπόλοιπα) νέα μας! Πειραματιζόμαστε με τραγούδια, με ήχους, ανεξαρτήτως ρεπερτορίου ή εποχής. Μια όμορφη μελωδία και ένας στίχος με νόημα αρκούν, τα υπόλοιπα τα «πειράζουμε» άλλωστε.

23.30
Κάπου εκεί, εννοείται θα φάμε κάτι, όλοι μαζί σε κάποιο σουβλατζίδικο της περιοχής όπου βρισκόμαστε. Και να με πάλι σπίτι, περίπου μία ώρα μετά. Η κοπέλα μου με τον σκύλο μας έχουν όρεξη για κουβέντα και ταινίες. Είμαστε και οι δύο του καλλιτεχνικού χώρου και συμπάσχουμε σχεδόν σε όλα. Δεν χάνουμε ευκαιρία να τραγουδήσουμε ντουέτα και σιγόντα ο ένας στον άλλο. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους αγαπημένους μου γείτονες για την υπομονή και την ανοχή τους. Τελικά, θα δούμε και δεύτερη ταινία, εγώ δηλαδή θα τη δω ολόκληρη, μιας και δεν με πιάνει ο ύπνος εύκολα. Και κάπου στις 05.00 έρχεται η στιγμή να μεταφερθούμε όλοι στο υπνοδωμάτιο. Το κινητό μένει πίσω και εγώ μένω με τις σκέψεις μου για όλα. Για το αύριο, για τους φίλους μου, την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, για το πώς τα κατάφερα πάλι να αργήσω να κοιμηθώ. Κλείνω τα μάτια και συνεχίζω να κάνω ό,τι έκανα και ξύπνιος: Να ονειρεύομαι!
 
Το νέο τραγούδι του Ανδρόνικου, «Ποιο παραμύθι να σου πω», σε μουσική Πέννυς Μπαλτατζή και στίχους Σταύρου Σταύρου, μόλις κυκλοφόρησε ψηφιακά.