ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

«Αλκοολικοί» με τη χαρά της ζωής

Το Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας διά χειρός Τόμας Βίντερμπεργκ

alkoolikoi-me-ti-chara-tis-zois-561421783

Ασπρο πάτο ★★★½
ΔΡΑΜΑ (2020)
Σκηνοθεσία: Τόμας Βίντερμπεργκ
Ερμηνείες: Μαντς Μίκελσεν, Τόμας Μπο Λάρσεν, Μάγκνους Μίλανγκ
 
Το φετινό Οσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας έρχεται στους κινηματογράφους μέσα στο καλοκαίρι, εποχή που, εκτός των άλλων, όλοι λίγο-πολύ πίνουμε και ένα… ποτηράκι παραπάνω. Η αναφορά προφανώς δεν είναι τυχαία, αφού το φιλμ του Τόμας Βίντερμπεργκ («Το κυνήγι») ξεκινά από μια αρκετά γοητευτική θεωρία. Σύμφωνα με αυτήν, όλοι έχουμε στο αίμα μας ελαφρώς ελλιπή ποσότητα αλκοόλ και η αποκατάσταση της ισορροπίας θα μας βοηθούσε να αντεπεξέλθουμε πολύ πιο αποτελεσματικά και δημιουργικά στην καθημερινότητα, αλλά και στις φιλοδοξίες μας.
Κάπως έτσι, τέσσερις μεσήλικοι και βαριεστημένοι καθηγητές γυμνασίου αποφασίζουν να κάνουν ένα πρωτότυπο πείραμα, παραμένοντας (ελεγχόμενα) μεθυσμένοι σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Αρχικά τα αποτελέσματα είναι θαυμαστά: γίνονται πιο κοινωνικοί, το μάθημά τους αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον, οι ίδιοι νιώθουν τη ζωή τους να γεμίζει. Σύντομα, ωστόσο, κάποιοι από αυτούς θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα, καθώς δυσκολεύονται να ελέγξουν τη… δίψα τους.

Το ωραίο με την ταινία του Βίντεμπεργκ είναι πως αρνείται να πάρει τον εαυτό της υπερβολικά στα σοβαρά, αλλά και να υποστηρίξει κάποια «αλήθεια». Εδώ δεν πρόκειται, φυσικά, για κάποια αποθέωση του οινοπνεύματος, ούτε όμως και για νουθεσία στους πότες. Αντιθέτως, με το παιχνιδιάρικο ύφος που συχνά φλερτάρει με την κωμωδία –έστω στη δανική εκδοχή της– η ταινία παραμένει ανάλαφρη, υμνώντας στην ουσία τη χαρά της ζωής. Από την άλλη, το όλο και εντεινόμενο ζήτημα του αλκοολισμού στη βόρεια Ευρώπη και αλλού είναι πανταχού παρόν, απλώς η προσέγγισή του δεν μένει σχηματική. Κόντρα στην προτεσταντική ηθική, η χαρά δεν συνοδεύεται απαραιτήτως και από ενοχές.

Ολα αυτά μέσω των εξαιρετικών πρωταγωνιστών, προεξάρχοντος του σπουδαίου Μαντς Μίκελσεν, ο χαρακτήρας του οποίου περνάει από όλα τα στάδια του «πειράματος», επιτυχημένα και μη, για να καταλήξει στον οργιαστικό-απελευθερωτικό χορό του φινάλε. Ο ίδιος ο δημιουργός της ταινίας παρατηρεί τα εξής: «Θέλαμε να αποτίσουμε ένα φόρο τιμής στο αλκοόλ, αλλά φυσικά και να σκιαγραφήσουμε όλες τις αποχρώσεις του. Ενσωματωμένη στη διερεύνηση της ουσίας του αλκοόλ, βρίσκεται και η αναγνώριση ότι οι άνθρωποι μπορούν να πεθάνουν ή να καταστραφούν από την υπερβολική κατανάλωση. Μια ύπαρξη ταυτισμένη με το αλκοόλ γεννάει ζωή, αλλά μπορεί και να σκοτώσει». Αξίζει να σημειωθεί πως ο Βίντερμπεργκ βίωσε την απώλεια της μικρής του κόρης σε τροχαίο, τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη των γυρισμάτων. «Ηταν πάντα μια ιστορία για το πώς οφείλουμε να αγκαλιάζουμε ό,τι μας φέρνει η ζωή, αλλά λόγω της απώλειας αυτής απέκτησε μια ένταση που κανείς μας δεν περίμενε».