ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Φεστιβάλ Δράμας: μικρές ιστορίες με μεγάλη σημασία

Στον «Αλέξανδρο», στο Drive-in και στο κλασικό Ολύμπια, το Φεστιβάλ Μικρού Μήκους επιστρέφει

Φεστιβάλ Δράμας: μικρές ιστορίες με μεγάλη σημασία

Μπορεί τα μίνι lockdowns να πλησιάζουν πια επικίνδυνα τη Δράμα –από χθες τέθηκαν σε ισχύ σε Ημαθία, Πέλλα, Πιερία, αλλά και στην κοντινή Καβάλα–, ωστόσο η «φυλή» των σινεφίλ που παραδοσιακά γεμίζει τέτοιον καιρό τα στενά της πόλης, μοιάζει αποφασισμένη να το γιορτάσει όσο ακόμα προλαβαίνει. Μη φανταστείτε γλέντια, ξέφρενους χορούς και κορωνοπάρτι. Απλώς, το αγαπημένο μας Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους κατάφερε να μας μαζέψει, έπειτα από έναν δύσκολο χρόνο, ξανά στη Δράμα και η χαρά είναι μεγάλη και μόνο που ανταμώνει ο ένας με τον άλλον.

Φεστιβάλ βέβαια έγινε και πέρυσι, αλλά η προσέλευση ήταν σημαντικά μικρότερη και αντίστοιχα ο φόβος πιο διάχυτος. Φέτος τα πράγματα είναι σίγουρα καλύτερα, με τη διοργάνωση να προσφέρει αρκετές επιλογές στους επισκέπτες, από τις ανοιχτές προβολές στον θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος» και στο Drive-in, μέχρι εκείνες στο κλασικό Ολύμπια, όπου ισχύουν τα σχετικά υγειονομικά πρωτόκολλα για εμβολιασμένους, νοσήσαντες και κατόχους αρνητικών rapid test. Επιπλέον, ολόκληρο το πρόγραμμα είναι (ξανά) διαθέσιμο και διαδικτυακά για παρακολούθηση παντού στην Ελλάδα μέσα από την πλατφόρμα disff.cine.gr.

Φεστιβάλ Δράμας: μικρές ιστορίες με μεγάλη σημασία-1
Η Μαίρη Μηνά διαπρέπει στο ηλιόλουστο «A Summer Place» της Αλεξάνδρας Ματθαίου.

Απλά μέσα

Ολα τα παραπάνω φυσικά για να δούμε ταινίες και μάλιστα μικρού μήκους, από αυτές που είναι συνήθως φτιαγμένες με απλά μέσα από νέους ανθρώπους, που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο σινεμά, μπορούν ωστόσο άνετα να κερδίσουν τον θαυμασμό με την ευστοχία τους. Μια τέτοια είναι το «Α Summer Place» της Αλεξάνδρας Ματθαίου, η οποία μας στέλνει στην ηλιόλουστη Λεμεσό, το κυπριακό θέρετρο που έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε «παράδεισο» για τους Ρώσους ολιγάρχες. Η Μαίρη Μηνά, την οποία θαυμάσαμε το καλοκαίρι και στην Επίδαυρο, είναι εδώ και πάλι εξαιρετική στον ρόλο μιας νεαρής κοπέλας που γίνεται η ματιά μας σε αυτόν τον αλλόκοτο, σχεδόν σουρεαλιστικό κόσμο.

Δόσεις σουρεαλιστικού χιούμορ έχουμε και σε δύο ακόμα γυναικείες δημιουργίες: στο «Ολα τα πλάσματα της νύχτας» της Μέμης Κούπα, το οποίο μας συστήνει έναν εναλλακτικό… υπερήρωα, και το εκρηκτικό «Flik Flok» της Αγγελικής Παρδαλίδου. Αν πάντως μιλήσουμε για την πιο αστεία και σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες του εθνικού διαγωνιστικού προγράμματος, αυτή είναι το «Από το μπαλκόνι» του Αρη Καπλανίδη. Χρησιμοποιώντας όμορφο, γεμάτο απολαυστικές λεπτομέρειες animation και μερακλίδικη ηχητική υπόκρουση, ο Ελληνας σκηνοθέτης μάς ξεναγεί στη γειτονιά της Νέας Φιλαδέλφειας, εκεί όπου μια μεσήλικη γυναίκα παρατηρεί διαρκώς τον μικρόκοσμο των χαρακτήρων της.

Ενα άλλο μοτίβο που φαίνεται να απασχολεί τους μικρομηκάδες είναι η κάθε είδους ξενιτειά: ένας νεαρός άνδρας ετοιμάζεται να αφήσει το χωριό του προκειμένου να αναζητήσει την τύχη του στο μακρινό «Βανκούβερ» (είναι και ο τίτλος της ταινίας), περνώντας τη μέρα με τη μικρή αδελφή του· στο «Βαθύκοφτο» της Ιωάννας Κρυωνά δυο κοπέλες που σπουδάζουν στο Βερολίνο καβγαδίζουν και διασκευάζουν… δημιουργικά το «Federico Garcia Lorca» του Νίκου Καββαδία και του Θάνου Μικρούτσικου· στο «Souls All Unaccompanied» του Γιώργου Τελτζίδη, άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές συναντιούνται σε έναν ξενώνα για ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες.

Γύρω από χαρακτήρες – αουτσάιντερ κινείται, τέλος, και το «Soul Food» του Νίκου Τσεμπερόπουλου, γιου του σημαντικού Ελληνα σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστής του είναι ένας έφηβος, ο οποίος προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα του γειτονιά με τη βοήθεια μιας ακοινώνητης γυναίκας, που έχει όμως συμπονετική ψυχή.