ΒΙΒΛΙΟ

«Σταφυλή», ένα νέο περιοδικό για τον λόγο και τις τέχνες

stafyli-ena-neo-periodiko-gia-ton-logo-kai-tis-technes-561530074

Η «Σταφυλή» με όλη την ήρεμη αυτοκυ- ριαρχία της συντελεί μια πράξη ρήξης με τον ασύντακτο, νεφελώδη, χύδην κόσμο με τον οποίο αναγκαστικά συμβιώνουμε.

Κίνηση ηρωική και αντισυμβατική είναι η έκδοση ενός νέου έντυπου περιοδικού αφιερωμένου «στον λόγο, τη σκηνή, τις τέχνες» Και είναι κίνηση ευπρόσδεκτη και ενθαρρυντική, καθώς χρειάζονται συντεταγμένες, σημεία αναφοράς, ευρυχωρία για όλα όσα η «επικαιρότητα»αφήνει έξω. Η «Σταφυλή»εκδόθηκε από τις εκδόσεις Κουκκίδα και στο πρώτο της τεύχος του Σεπτεμβρίου μάς δείχνει τον προσανατολισμό της. Δύο σημαντικοί άνθρωποι του πνεύματος, η Διώνη Δημητριάδου και ο Κώστας Θ. Ριζάκης, έχουν τη διεύθυνση με συμβούλους τούς επίσης άξιους εργάτες του λόγου, Γιώργο Γώτη, Δημήτρη Κόκορη, Δήμητρα Μήττα και Συμεών Γρ. Σταμπουλού. Η «Σταφυλή»έχει θαυμάσια τυπογραφία, ήρεμη σελιδοποίηση, με εικαστική επιμέλεια της Φωτεινής Χαμιδελή. Υπάρχει μια σύνδεση με κάτι αόριστο που μας λείπει.

Ο κόσμος των λογοτεχνικών περιοδικών στην Ελλάδα είναι μια ολόκληρη ιστορία αφοσίωσης, πάθους, ματαίωσης, διάψευσης και προσδοκίας. Πόσες υπογραφές έχουν περάσει από τα περιοδικά, πόσες σπουδαίες μεταφράσεις; Πόσους γνωρίσαμε και πόσους θυμηθήκαμε; Η «Σταφυλή»με όλη την ήρεμη αυτοκυριαρχία της συντελεί μια πράξη ρήξης με τον ασύντακτο, νεφελώδη, χύδην κόσμο με τον οποίο αναγκαστικά συμβιώνουμε και με τις λιγοστές αλλά συγκινητικές δυνάμεις της έρχεται κάτι να μας πει. Θα έλεγα πως η πρώτη επαφή με την ύλη είναι αποκαλυπτική του εύρους της φιλοδοξίας. Και η φιλοδοξία επιβάλλεται να είναι υψηλή και να παρασύρει με ενθουσιασμό. Οπως διατυπώνει στο εισαγωγικό της σημείωμα η Διώνη Δημητριάδου, «με διάθεση συνεργασίας και αμφίδρομης αλληλεπίδρασης, η “Σταφυλή” επιδιώκει και τη μέθεξη αλλά και τη μέθη» Και επιπλέον, δίνει φωνή στο καινούργιο αλλά και στο παλιό. Ωσμωση. Με συγκινούν πάντα οι αναφορές σε παλαιότερους δημιουργούς: διάβασα σελίδες για τον Γιώργο Θέμελη, τον Αθω Δημουλά, τον Λάμπρο Πορφύρα. Και τι ωραίο το ποίημα του Αλμπέρτο Μοράβια για το δικό του σύμπαν… Οπως εξαιρετικό το περί δυσμορφίας της Δήμητρας Μήττα με αφορμή τον Τουλούζ Λοτρέκ. Η «Σταφυλή»προσθέτει στην πνευματική αγωγή μας.