ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Yψηλή ραπτική και ακτιβισμός

05s5plk

«Δεν φοράω ανδρικά ρούχα, φοράω τα δικά μου ρούχα», ήταν η αποστομωτική απάντηση της χειρουργού, φεμινίστριας και μέλους του κινήματος για την κατάργηση της δουλείας Μαίρη Εντουαρντς Ουόλκερ σε όσους τολμούσαν να σχολιάσουν την εμφάνισή της. Η μοναδική γυναίκα αποδέκτης του Μεταλλίου της Τιμής, με το οποίο αναγνωρίστηκε η συμμετοχή της στον αμερικανικό εμφύλιο, η δρ Ουόλκερ, ουδέποτε πτοήθηκε από τα αρνητικά σχόλια και τις επιθέσεις εναντίον της. «Τα μεγαλύτερα δεινά από τα οποία πλήττονται οι σημερινές γυναίκες… σχετίζονται με τον ανθυγιεινό τρόπο αμφίεσής τους», έγραφε το 1871. Εξι δεκαετίες αργότερα, η Μάρλεν Ντίτριχ προκαλούσε με το λευκό παπιγιόν και το καπέλο που είχε δημιουργήσει ειδικά για εκείνη ο σχεδιαστής κοστουμιών του Χόλιγουντ Τράβις Μπάντον, ενώ άλλα 40 χρόνια θα περνούσαν πριν ο Ντέιβιντ Μπόουι φωτογραφηθεί φορώντας φόρεμα για το εξώφυλλο του άλμπουμ «The Man Who Sold the World» και συστήσει στο κοινό το ανδρόγυνο alter ego του, τον Ζίγκι Στάρνταστ.

Πάνω από έναν αιώνα πειραματισμών, αντισυμβατικών εμφανίσεων, υψηλής ραπτικής αλλά και ακτιβισμού καλύπτει η ενδιαφέρουσα νέα έκθεση του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστώνης με τίτλο «Gender Bending Fashion», η οποία μας καλεί να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τα στερεότυπα περί φύλου μέσα από μια διαδρομή στον χώρο της μόδας και του θεάματος. Από το σύνολο δεν θα μπορούσε να λείπει το πολυσυζητημένο σμόκιν-τουαλέτα που φόρεσε ο Μπίλι Πόρτερ στη φετινή τελετή απονομής των Οσκαρ ή δείγματα της δουλειάς της Βίβιαν Γουέστγουντ και του Ιβ Σεν Λοράν. Ωστόσο, ορισμένα από τα εκθέματα έχουν και κοινωνικοπολιτική διάσταση, όπως τα έργα του σχεδιαστή και ακτιβιστή για τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας Rudi Gernreich, ο ποδηλατικός… κορσές του 1895 ή οι φωτογραφίες μικρών παιδιών των τελών του 19ου αιώνα, όταν ο διαχωρισμός του μπλε και του ροζ δεν είχε ακόμα εφευρεθεί και τα λευκά φορέματα ήταν η συνήθης ενδυμασία αγοριών και κοριτσιών.