ΒΙΒΛΙΟ

Ο κόσμος ένα γήπεδο πάθη και αναμνήσεις

o-kosmos-ena-gipedo-pathi-kai-anamniseis-2028841

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Στιγμές Μουντιάλ
εκδ. Τόπος/ Ballpen, σελ. 262

Ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, πλην της υπενθύμισης ότι ανήκει στους (λιγοστούς) «επιγόνους» του Γιάννη Διακογιάννη και τους αγαπημένους σπορτκάστερ της νεότερης γενιάς, η οποία έχει όμως προ πολλού μπερδέψει το άθλημα με το τηλεοπτικό προϊόν και το Fifa Pro. Από τα στούντιο της δημόσιας και της ιδιωτικής τηλεόρασης πέρασε γρήγορα στα δημοσιογραφικά μπουθ των γηπέδων, στα μήκη και τα πλάτη του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Γλαφυρός, με καλή μνήμη και καλύτερο αρχείο (αν και κάποιες φορές η γλώττα προτρέχει της ποδοσφαιρικής διανοίας), ο Σωτηρακόπουλος είναι από τις μάλλον ευάριθμες περιπτώσεις των αθλητικών δημοσιογράφων που μπορούν και γράφουν έξω από τα κλισέ της τρέχουσας αθλητικογραφίας.

Οι «Στιγμές Μουντιάλ» είναι ένα επικαιρικό απάνθισμα από την πλούσια δημοσιογραφική του εμπειρία, αλλά και από μικρές, γνωστές και άγνωστες, ιστορίες που συνθέτουν τη «μεγάλη αφήγηση», η οποία ακούει στο όνομα Παγκόσμιο Κύπελλο.

Για τους μεσήλικες αναγνώστες, εκείνους δηλαδή που είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού (1970) στους ελληνικούς τηλεοπτικούς δέκτες με «του Διακογιάννη τη φωνή», το βιβλίο λειτουργεί σαν αναμοχλευτής ποδοσφαιρικών παθών, μνημών και αναμνήσεων. Στις περιγραφές του προσθέτουν και αυτοί ένα κομμάτι από τα δικά τους βιώματα, συγκρίνουν τα γινόμενα με τα γραφόμενα, το παρελθόν με τα μάτια του παρόντος, ξεφυλλίζουν, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, τον Τύπο της εποχής («Καλό Παγκόσμιο Κύπελλο, άξιοι νικητές αλλά φτωχός τελικός», ήταν η εκτίμηση του Ερικ Μπάττυ στο World Soccer, για τον τελικό Βραζιλία – Ιταλία 4-1, «Η Αγγλία συγκλονίζεται», Αθλητική Ηχώ, 1966, «86 φάουλ, μία κόκκινη και 4 κίτρινες κάρτες. Η Ολλανδία γκρέμισε τον θρύλο της Βραζιλίας με γκολ των φτερωτών Νέεσκενς-Κρόϋφ»» και σε επόμενη σελίδα «Σκάνδαλο το πάρτυ των Ολλανδών», Αθλητική Ηχώ, 1974, «Αγριος τελικός. Με τη θυελλώδη και πανίσχυρη Αργεντινή», Αθλητική Ηχώ 1978, όμως ό,τι ξεχωρίζει από το φωτογραφικό υλικό είναι η εικόνα από τα αποδυτήρια της καταβεβλημένης Εθνικής Ολλανδίας, μετά την ήττα στον τελικό με την Αργεντινή, όπου στο βάθος ο φαβοριτοφόρος παίκτης καπνίζει) και αφήνονται στην περιήγηση του Σωτηρακόπουλου σε χώρους όπου είχε το προνόμιο και «την ευτυχία να μετατρέψει το χόμπι του σε επάγγελμα», όπως και ο ίδιος εξομολογείται στον πρόλογο του βιβλίου, που με τα χρόνια αποστασιοποιείται από την ποδοσφαιρική overdose μέσα από συνδρομητικά κανάλια.

Τα σύντομα κείμενά του διαβάζονται σαν σημειώσεις πριν από μία τηλεοπτική αναμετάδοση ή σαν σχόλια μετά τη λήξη του αγώνα ή της διοργάνωσης. Πολλά από αυτά είναι πορτρέτα-μινιατούρες των πρωταγωνιστών (του «Ζιζού» με την αυτοκτονική κεφαλιά στον Ματεράτσι, του «Κινέζου» Μπανκς, με την «απόκρουση του αιώνα», του Γκαρίντσα, με τα στραβά πόδια, του σοφιστικέ Σόκρατες κ.ά.) σ’ αυτή την παγκοσμιοποιημένη γιορτή του ποδοσφαίρου, που από το 1930 «κάνει τον κόσμο να γυρίζει» στους ρυθμούς της μπάλας, κι άλλα αφορούν ως επί το πλείστον γνωστά και άγνωστα στιγμιότυπα από ιστορικές αναμετρήσεις στα γήπεδα των παγκοσμίων κυπέλλων. Ο Σωτηρακόπουλος δεν ενδιαφέρεται για τη σκοτεινή πλευρά του ποδοσφαιρικού πλανήτη, αντίθετα, σαν το παιδί «που κρύβουμε όλοι μέσα μας», όπως παραδέχεται επιλογικά, μας προσφέρει απλόχερα μια ματιά στο δικό του «ποδοσφαιρικό λεύκωμα».