ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Νέες ταινίες: Παγίδες μαγείας ενός «βρετανικού» Γούντι Αλεν σε γαλλικό φόντο

nees-tainies-pagides-mageias-enos-vretanikoy-goynti-alen-se-galliko-fonto-2041252

Μαγεία στο Σεληνόφως ***
ΚΟΜΕΝΤΙ
Σκηνοθεσία: Γούντι Αλεν
Ερμηνείες: Κόλιν Φερθ, Εμα Στόουν, Αϊλίν Ατκινς

Ερχεται περίπου ως βεβαιότητα τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια (το 1976 απείχε τελευταία), με ακρίβεια ρολογιού και αφοσίωση θρησκευτική: ο Γούντι Αλεν παρουσιάζει μία ταινία τη χρονιά με το μοναδικό του στυλ -αρεστό ή όχι- με τις εμμονές, τις μούσες του, τους alter-ego χαρακτήρες και μια αξιοθαύμαστη διάθεση για ανάδειξη τόπων και ανθρώπων. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, μετά το «Match Point» θα μπορούσαμε να πούμε, δείχνει να έχει παραδώσει μεγάλο μέρος της δημιουργικής μπαγκέτας στους πρωταγωνιστές του. Το είδαμε στο «Vicky Cristina Barcelona», στο «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και πιο χαρακτηριστικά στο περσινό «Θλιμμένη Τζασμίν» το οποίο και χάρισε στην Κέιτ Μπλάνσετ το δεύτερο Οσκαρ της.

Φέτος όμως το πήγε ένα βήμα παραπάνω. Δημιουργώντας μια υποτυπώδη πλοκή, που θα μπορούσε να είναι και θεατρικό σκετς, αφήνει το πρωταγωνιστικό του δίδυμο, Κόλιν Φερθ και Εμα Στόουν (και βασικά τον πρώτο) να χτίσουν όλο τον χαρακτήρα της ταινίας. Ο Φερθ υποδυόμενος τον Στάνλεϊ, έναν πετυχημένο «μάγο» της δεκαετίας του ’20, θα επισκεφθεί μια έπαυλη της γαλλικής Ριβιέρας προκειμένου να ξεσκεπάσει τη νεαρή μέντιουμ Σόφι (Στόουν), η οποία υποτίθεται πως εξαπατά τους πλούσιους πάτρονές της. Σύντομα, ωστόσο, ο σκληρός πραγματιστής Στάνλεϊ θα γοητευτεί και ο ίδιος από την πρόσχαρη κοπέλα, αναθεωρώντας πολλές από τις βασικές του πεποιθήσεις.

Αν και γυρισμένη στη Γαλλία, η ταινία κυριαρχείται πραγματικά από την τόσο παλιομοδίτικα αγγλική προσωπικότητα του βασικού της χαρακτήρα. Ο Κόλιν Φερθ μεταφέρει τη βρετανική του αύρα σε κάθε διάλογο, ακόμα και με τα βλέμματα που ρίχνει. Δίπλα του η χαριτωμένη Εμα Στόουν λειτουργεί ως ενοχλητική και συνάμα ακαταμάχητη παρουσία που ταράζει τον καλά τακτοποιημένο κόσμο του. Ο Γούντι Αλεν βρίσκει την ευκαιρία με τη «Μαγεία στο Σεληνόφως» να μιλήσει για την πίστη, που πολλές φορές χρειάζεται ο άνθρωπος, στην ομορφιά της ζωής χωρίς παραπάνω εξηγήσεις, στα συναρπαστικά μυστήρια και τελικά στον ίδιο τον έρωτα που ούτως ή άλλως ενσωματώνει και αισθητοποιεί όλα τα παραπάνω σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του.

Η νοσταλγική διάθεση του «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» επανέρχεται εδώ, αυτή τη φορά όχι με τη συνδρομή ιστορικών γκεστ σταρ, αλλά μέσω του κλίματος που δημιουργείται. Η υπέροχη -σε 35άρι φιλμ- φωτογραφία, τα γαλλικά σατό και τα κουκλίστικα vintage αυτοκίνητα φτιάχνουν το σκηνικό μέσα στο οποίο τοποθετούνται άνθρωποι μιας άλλης εποχής, με αναζητήσεις όμως και συναισθήματα οικεία στον σύγχρονο άνθρωπο. Χαϊλάιτ ο κωμικός διάλογος του Φερθ με την ηλικιωμένη θεία του προς το τέλος. Γουντιαλενική πρόζα και αγγλικό φλέγμα στα καλύτερά τους.

Στα υπόλοιπα, η Σκάρλετ Γιόχανσον ξεκλειδώνει μέσω ενός μυστηριώδους ναρκωτικού το σύνολο της ισχύος του εγκεφάλου της, στο νέο, στυλάτο αλλά και κάπως ρηχό φιλμ του Λικ Μπεσόν.