ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Λεονάρντο ντι Κάπριο εναντίον Νίκου Ξανθόπουλου

dicaprio1

Ζαν: Λοιπόν, αν έδινα σε κάποιον Οσκαρ, αυτό θα ήταν στην αρκούδα. Επαιζε καταπληκτικά στην «Επιστροφή» του Αλεχάντρο Ινιαρίτου.
Νταρκ: Σιγά μην της δώσουμε βραβείο και για το σύνολο της καριέρας της.

– Κοροϊδεύεις όπως πάντα. Είναι γιατί δεν γνωρίζεις ότι ο άνθρωπος πίσω από την αρκούδα δούλεψε πολύ σκληρά για να καταφέρει να υποστηρίξει με πειστικότητα την αγριότητα της σκηνής. Για να την κάνει να δείχνει τόσο μα τόσο αληθινή. Λέγεται Γκλεν Ενις και «έβγαλε» τα μάτια του να παρακολουθεί βίντεο από επιθέσεις αρκούδων ώστε να καταφέρει να αντιγράψει τον τρόπο με τον οποίο κινούνται. Μάλιστα, όπως διάβασα σε δηλώσεις του, στις πρόβες φορούσε μπλε στολή με κεφάλι αρκούδας.

– Μπράβο του. Απίστευτος επαγγελματίας. Δεν του ταιριάζει να πάει για Οσκαρ. Ας του δώσουν μια Χρυσή Αρκτο να τη βάλει δίπλα στη στολή.

– Εμείς είχαμε καλύτερο ηθοποιό για αρκουδομαχία: Σε μια ελληνική ταινία με τον Νίκο Ξανθόπουλο, υπάρχει μια επική σύγκρουση ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και μια αρκούδα (μέσα στην οποία βρισκόταν ο Ανέστης Βλάχος), η οποία ρίχνει αριστοτεχνικά δεξιά κροσέ. Θα μπορούσε να σκίσει στα ρινγκ. Τύφλα να ’χει ο Μιχάλης Ζαμπίδης.

– Εγώ, πάντως, έκανα περίεργες σκέψεις παρακολουθώντας τη σκηνή. Σκεφτόμουν δηλαδή, ότι η αρκούδα είναι ο λαϊκισμός που μας ταλαιπωρεί τόσα χρόνια και ο Λεονάρντο ντι Κάπριο είναι ο Τσίπρας.

– Μόνο που ο Λεονάρντο, έστω κι αν το ζώο τον σακάτεψε, για να μην πω ότι ο καημένος άφησε τον σπλήνα κι ένα νεφρό στο δάσος, κατάφερε να τη σκοτώσει. Με τον Τσίπρα δεν το βλέπω, ειδικά μετά την ανεκδιήγητη φιέστα για τον ένα χρόνο ΣΥΡΙΖΑ. Τι ζήσαμε… Τσίριζα!

– Κοίτα, οι Πορτογάλοι που είναι σοφός λαός, έβγαλαν ολόκληρο παιδικό παραμύθι για να εξηγήσουν την οικονομική κρίση στα νήπια. Και βέβαια ηρωίδα ήταν μια αρκούδα που ενσάρκωνε το έλλειμμα. Στο τέλος γίνεται τόσο χοντρή που δεν μπορεί να κουνηθεί. Στην ελληνική εκδοχή του παραμυθιού, κάπου θα είχε διοριστεί…

– Α, δεν θέλω τέτοια. Υπάρχουν πολλές ακόμη κορυφές να κατακτήσουμε. Δεν είναι μόνον οι διορισμοί, είναι και οι μεταθέσεις. Διάβασες την είδηση για τη Διευθύντρια Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού δρα Ευγενία Γερούση, εξαιρετική επιστήμονα και μάχιμη αρχαιολόγο;

– Οχι. Τι συνέβη;

– Ε, δεν είναι πια διευθύντρια. Την απέπεμψαν γιατί λέει διέρρευσε χειρόγραφη σημείωση του υπουργού Πολιτισμού για το θέμα της Ροτόντας στη Θεσσαλονίκη, όπου ο κ. Μπαλτάς έγραφε «το συγκεκριμένο θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί σε άμεση συνάρτηση με την αντικεραυνική μελέτη» και η γ.γ. του υπουργείου από κάτω συμπλήρωσε «συμφωνώ».

– Ε, και;

– Τι να σου πω… Αστραψαν και βρόντηξαν στο ΥΠΠΟ – προφανώς γιατί το «συμφωνώ» της γενικής γραμματέως ερχόταν σε πλήρη κόντρα με το «διαφωνώ» που η ίδια είχε πει λίγους μήνες νωρίτερα. Αλλά έτσι είναι αυτά, μια τον θες τον σταυρό, την άλλη δεν τον θες, αναλόγως τις συνθήκες πάντα. Αλλά το καλύτερο είναι το πού την έστειλαν την πρώην διευθύντρια.

– Α, για πες. Να φυλάει την Αμφίπολη;

– Κοντά είσαι… Σε μια ανενεργό θέση – οι κακές γλώσσες λένε αυτή που είχε προβλεφθεί για την Αννα Παναγιωταρέα.

– Α, καταπληκτικό. Είδες η Αριστερά; Οχι μόνο «στέλνει» κόσμο αλλά το κάνει και με χιούμορ. Και δεν τους το ’χα.

– Τι να πεις… Πάνε και τα ήθη που τα είχαν κάνει παντιέρα, πάνε και τα μεγάλα λόγια για αλλαγή νοοτροπίας. Τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο κάτι διαχρονικά έθιμα έμειναν. Τα τσιφτετέλια και τα ζεϊμπέκικα των υπουργών, πρώην και νυν, απλώς σήμερα δείχνουν πιο αντιαισθητικά από ποτέ.

– Κρύβε λόγια γιατί δεν μας βλέπω καλά. Ευτυχώς που δεν δουλεύουμε σε κρατική εφημερίδα. Σήμερα εγώ θα κάλυπτα τα νέα του Καστελόριζου κι εσύ θα ήσουν στο παρατηρητήριο για την τιμή της σαρδέλας. Που σ’ αρέσουν και τα οικονομικά.