ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Νέες ταινίες: Ενα χαμηλότονο φιλμ για τη ζωή και τον θάνατο και ένας «Εμφύλιος»

nees-tainies-ena-chamilotono-film-gia-ti-zoi-kai-ton-thanato-kai-enas-emfylios-2132518

Δύο ταινίες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, ξεχωρίζουν αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα, ικανοποιώντας έτσι και τα ανάλογα γούστα των σινεφίλ. Η πρώτη από αυτές είναι το «SMAC» (***½) του Ηλία Δημητρίου. Ο δημιουργός του «Fish and Chips» (2013) αποδεικνύει εδώ ξανά την αξία του κατασκευάζοντας ένα χαμηλότονο φιλμ γύρω από τη ζωή και τον θάνατο, με προσκήνιο βαθιά προσωπικό και φόντο που διακρίνεται για την κοινωνική του οξυδέρκεια.

Η Ελένη (Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη), δυναμική, επιτυχημένη διευθύντρια τράπεζας και ομοφυλόφιλη, μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Σχεδόν ταυτόχρονα θα γνωριστεί με τον Ανδρέα (Γιάννης Κοκιασμένος), έναν άστεγο μεσήλικο που περιφέρεται στη γειτονιά της, τον οποίο θα καταλήξει να φιλοξενεί στο σπίτι της. Η ανθρώπινη επαφή αλλά και η αρρώστια θα οδηγήσουν την Ελένη σε μια προσωπική αναζήτηση-συνειδητοποίηση, που θα φέρει μεγάλες αλλαγές στη μέχρι τότε τακτοποιημένη ζωή της. Το καλό –και σπάνιο– με το φιλμ του Ηλία Δημητρίου είναι πως δεν κραυγάζει. Παρόλο που χρησιμοποιεί ένα θέμα από κάθε άποψη τραγικό (καρκίνος), καταφέρνει να αποφύγει σχεδόν εντελώς το μελό και τους εύκολους συναισθηματισμούς.

Απέναντι στην απειλή του θανάτου θέση παίρνουν το (μαύρο) χιούμορ και ο ανθρώπινος δεσμός. Επιπλέον η κοινωνική παρατήρηση δεν βιάζεται να μετατραπεί σε καταγγελία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο δημιουργός αποφεύγει να πάρει θέση. Οι νεόπτωχοι, οι μετανάστες, η έξαρση των εξαρτήσεων: όλη η σημειολογία της κρίσης είναι εκεί, περιστοιχίζει τους ήρωες, τοποθετώντας τους στην πραγματικότητα, χωρίς όμως να τους «πνίγει». Αποτέλεσμα είναι να μείνει χώρος στους ηθοποιούς –και ειδικά στη βραβευμένη Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη– να αναπτύξουν τους χαρακτήρες τους. Η Ελένη, εξαιτίας όλων όσων της συμβαίνουν, περνάει μια δεύτερη ενηλικίωση και ο θεατής συμπάσχει μαζί της. Το ίδιο και με τον χαρακτήρα του Κοκιασμένου, ο οποίος κουβαλά το δικό του τραγικό φορτίο, ώσπου βρίσκει αναπάντεχο σύμμαχο στην άλλη ταλαιπωρημένη ψυχή. Η δύναμη της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης είναι οι μόνες σταθερές, μοιάζει να επαναλαμβάνει (μονότονα αλλά αληθινά) το νόημά της η ιστορία.

Η άλλη σημαντική ταινία της εβδομάδας είναι το «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος» (**). Οκτώ χρόνια τώρα, η «χρυσοφόρος» Marvel παρουσιάζει έναν έναν τους ήρωές της, προκειμένου να οδηγηθούμε στην ολοκληρωτική σύγκρουση του «Εμφυλίου». Συνοπτικά: όταν οι πολιτικές παρεμβάσεις θέτουν υπό αμφισβήτηση την ελευθερία κινήσεων των «Εκδικητών», κάποιοι εξ αυτών με επικεφαλής τον Captain America (Κρις Εβανς) αποφασίζουν να βγουν στο… αντάρτικο. Απέναντί τους έχουν την επίσημη στρατιωτική διοίκηση και βέβαια τον Iron Man – Τόνι Σταρκ (Ρόμπερτ Ντ. Τζούνιορ), ο οποίος συγκεντρώνει ακόμα τη δική του ομάδα υπερηρώων.

Στο σενάριο της ταινίας, θα μπορούσε κάποιος να εντοπίσει διάφορα αληθινά παράλληλα. Από τη μετέπειτα διαμάχη των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τις «παράπλευρες απώλειες» των ανά τον κόσμο στρατιωτικών επεμβάσεων (για το ίδιο πράγμα κατηγορούνται και οι «Εκδικητές»), η περιπέτεια των Αντονι και Τζόι Ρούσο εμπνέεται ελεύθερα από την Ιστορία, κάνοντας και μια-δυο, επιφανειακές έστω, πολιτικές παρατηρήσεις. Στην πραγματικότητα, η αρετή της είναι πως καταφέρνει να χωρέσει όλους αυτούς τους ξεχωριστούς υπερήρωες (δεκαπέντε αν μετράμε καλά), διατηρώντας το στυλ και τον ρυθμό της σε αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο. Μπορεί να μην έχει τη σπιρτάδα και το αναπάντεχο του εξαιρετικού «Deadpool», εδώ όμως μιλάμε για άλλη κατηγορία. Ο «Εμφύλιος πόλεμος», βλέπετε, είναι σε εκείνο το κλαμπ των ταινιών που μετρούν τις εισπράξεις τους σε δισεκατομμύρια δολάρια…