ΜΟΥΣΙΚΗ

Μία ευκαιρία για την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ

capture--102

Στην κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη η σταθερή απόδοση μιας ορχήστρας θεωρείται μάλλον δεδομένη και αποτελεί ικανή βάση, την οποία κάθε μαέστρος αξιοποιεί ανάλογα με το ταλέντο του. Στον Νότο, πάλι, τα συμφωνικά σύνολα αποδίδουν κυρίως ανάλογα με τις ικανότητες και την πειθώ του εκάστοτε αρχιμουσικού.

Η πρόσφατη ανάθεση της μουσικής διεύθυνσης της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ στον Γιώργο Πέτρου εύλογα δημιουργεί προσδοκίες. Είναι ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε την «Καμεράτα». Πριν απ’ αυτόν οι συναυλίες της σπάνια ξεχώριζαν από τον μέσον όρο. Παρά την τεράστια προβολή και τα ακριβά συμβόλαια, οι επιδόσεις της παρέμεναν καθηλωμένες. Αφού την ανέλαβε ο Πέτρου απέκτησε σαφές προφίλ, στίγμα και ήχο. Οδηγήθηκε σε επιτυχημένες εμφανίσεις εντός και εκτός Ελλάδας και απέκτησε δισκογραφία σημαντικότερη από κάθε άλλο ελληνικό σύνολο ακόμα και με μεγάλες πολυεθνικές.

Το στοίχημα της ΕΡΤ είναι ακόμα μεγαλύτερο, τόσο επειδή πρόκειται για μια μεγάλη κρατική συμφωνική ορχήστρα, όσο και λόγω των κάθε είδους προβλημάτων της. Oμως, αν κρίνει κανείς από την πρώτη κοινή τους εμφάνιση στο Ηρώδειο, τα πράγματα ξεκινούν μάλλον αισιόδοξα. Πρώτο θετικό στοιχείο ήταν το ίδιο το πρόγραμμα, έξυπνα δομημένο και με φαντασία. Αφιερωμένο στην επέτειο των 250 χρόνων από τη γέννηση του Μπετόβεν, περιελάμβανε τα σπανίως παρουσιαζόμενα τρία Equali για τρομπόνια, το Τέταρτο Κοντσέρτο για πιάνο με σολίστ την Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου, την απαιτητική συναυλιακή άρια «Ah! Perfido», την οποία απέδωσε η υψίφωνος Μυρτώ Παπαθανασίου και την Πρώτη Συμφωνία του συνθέτη.

Στη γενική δοκιμή της 17ης Ιουλίου η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ φάνηκε αγνώριστη, και στο τέλος η έκπληξη για το εξαιρετικό αποτέλεσμα έμοιαζε να ξαφνιάζει και τους ίδιους τους μουσικούς. Oσο κυλούσε η βραδιά η ορχήστρα «έδενε» όλο και περισσότερο και στο τέλος η ερμηνεία της Συμφωνίας ήταν εξαιρετική. Οι μουσικοί ανταποκρίθηκαν στις γνωστές ζωηρές ταχύτητες του Πέτρου με εντυπωσιακά καθαρή άρθρωση, ειδικά στο τέταρτο μέρος που ξεχώρισε για την καλά μελετημένη αλλά διόλου μηχανική κίνησή του. Διέθεταν επίσης την ελαφράδα και την κομψότητα για το δεύτερο μέρος, αλλά και το νεύρο για το τρίτο. Στο πρώτο μέρος θετική ήταν η συνεισφορά των ξύλινων πνευστών.

Η βραδιά ξεκίνησε με τα χάλκινα πνευστά, τρία τρομπόνια και μία τούμπα, που απέδωσαν υποδειγματικά τις ατμοσφαιρικές μικρογραφίες του Μπετόβεν: η δυναμική ήταν ελεγχόμενη, η περιττή ένταση αποφεύχθηκε. Ο συνθέτης έγραψε τα έργα για την «Ημέρα των ψυχών» και η στοχαστική διάθεση ήταν αυτή που κυριάρχησε και στην ερμηνεία. Η απόδοση της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου στο Τέταρτο Κοντσέρτο δεν διαφοροποιήθηκε από παλαιότερες ερμηνείες της στο ίδιο έργο και ξεχώρισε κυρίως για τον δυναμισμό της. Δραματική ένταση χαρακτήρισε την ερμηνεία της Μυρτώς Παπαθανασίου. Eχοντας διαπρέψει σε όπερες του Μότσαρτ και συνεπώς διαθέτοντας την τεχνική αλλά επίσης γνωρίζοντας την αισθητική αυτής της μουσικής, η υψίφωνος επικεντρώθηκε στην ερμηνεία με όπλο μια φωνή ισχυρή σε όλη της την έκταση και εντυπωσιακά ελεγχόμενη.