ΘΕΑΤΡΟ

Γ. Βούρος: «Ξέρω τι υπογράφω κάθε φορά στο ΚΘΒΕ»

g-voyros-xero-ti-ypografo-kathe-fora-sto-kthve-2019307

Η επιφάνεια του γραφείου του Γιάννη Βούρου στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος είναι γεμάτη με post it. Eυθυγραμμισμένα σε σειρές όλα και σε κάποια απ’ αυτά, τα επείγοντα μάλλον, ξεχωρίζει η επισήμανση SOS! Εννέα μήνες στο τιμόνι της κρατικής σκηνής, έξι φορές έχει κατέβει σπίτι του στην Αθήνα, όμως φαίνεται να τα καταφέρνει καλά στη Θεσσαλονίκη: 39,21% αυξήθηκαν οι θεατές του θεάτρου το τετράμηνο Οκτωβρίου – Μαρτίου και 33% τα έσοδα το αντίστοιχο διάστημα. Μέση πληρότητα θεάτρων 75%, σε αίθουσες των 700 και 800 ατόμων.

Ποτέ δεν ήταν της κόντρας ο Γιάννης Βούρος. Είναι φανερό πως έχει επιλέξει τους χαμηλούς τόνους για να διοικήσει το ΚΘΒΕ. Μια φορά την εβδομάδα βλέπει τους εκπροσώπους των τεχνικών, διοικητικών, καλλιτεχνών, διεξάγει έρευνα κοινού, ελέγχει ακόμη και τα έξοδα για τη βενζίνη και τις κλωστές για τις μοδίστρες, ενώ επιστρατεύει συχνά την αριθμομηχανή του κινητού του. Αύξηση 140.000 ευρώ είχαν από τον Οκτώβριο ώς τον περασμένο μήνα και μέχρι το τέλος του χρόνου πιστεύει πως «τα νούμερα θα είναι πιο αισιόδοξα».

Ξεκίνησε με 1 εκατ. ευρώ μείον στην επιχορήγησή του. Με 5,7 εκατ. λοιπόν, πρέπει να εξυπηρετήσει 384 εργαζόμενους, να κλείσει τρύπες από το παρελθόν και να χαράξει πολιτική για το μέλλον.

Επιθυμώντας να γνωρίζει επακριβώς τα οικονομικά μεγέθη που παρέλαβε, ανέθεσε σε ορκωτούς λογιστές, όταν ανέλαβε, να αποτυπώσουν την εικόνα του ΚΘΒΕ σε νούμερα. Τα αποτελέσματα έχουν αποσταλεί επίσημα στα υπουργεία Πολιτισμού και Οικονομικών. Δεν θέλει να κατηγορήσει κανέναν, αλλά παραδέχεται: «Χρέη υπάρχουν. Συσσωρεύθηκαν ίσως γιατί κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αλλά και γιατί, όσο κι αν κάποιος προσπαθεί να είναι συνεπής στους προϋπολογισμούς του, όταν η επιχορήγηση μειώνεται, η οικονομική τρύπα παραμένει η ίδια».

Στο ΚΘΒΕ λειτουργούν περισσότερες σκηνές που γεννούν τεράστια λειτουργικά έξοδα «δίχως ποτέ να έχει εξετασθεί η περίπτωση μιας αυξημένης, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, επιχορήγησης». Το αγκάθι των 850.000 ευρώ της Οπερας είναι «άλλη μια πονεμένη ιστορία πάνω από την οποία κανείς δεν έσκυψε με τη δέουσα προσοχή. Η Οπερα έκλεισε και στο Κρατικό φορτώθηκε ένα δυσβάσταχτο χρέος χωρίς καμία ευθύνη των τότε διοικούντων. Το ελάχιστο δείγμα σεβασμού προς το ταμείο του θεάτρου θα επέβαλε μια ταυτόχρονη έκτακτη επιχορήγηση. Αφήστε που η Οπερα είχε να λαμβάνει την τελευταία δόση της επιχορήγησής της που Κύριος οίδε σε ποια συρτάρια κρύφτηκε».

Δεν επεκτείνεται σε νούμερα που μοιραία θα γεννήσουν συγκρίσεις, αμφιβολίες ή αντεγκλήσεις. «Αυτοί που πρέπει να γνωρίζουν, γνωρίζουν. Μια έκτακτη επιχορήγηση που θα κλείσει μια και καλή το ζήτημα του χρέους –μηδαμινό μπροστά στα δεκάδες εκατομμύρια του Μεγάρου Μουσικής– θα απεμπλέξει το ΚΘΒΕ από πιθανές περιπέτειες και θα το σπρώξει παράλληλα προς μια δημιουργική πορεία. Η επιχορήγηση πια είναι πενιχρή, αντιστρόφως ανάλογη των λειτουργικών αναγκών και των χρεών του Οργανισμού. Και καθίσταται ακόμα πιο ισχνή όταν μέρος της κατευθύνεται κάθε μήνα προς εξόφληση παλαιών αμαρτιών». 

Συγκοινωνούντα θέατρα

Ο Γιάννης Βούρος πιστεύει ότι «από τις κόντρες βγαίνεις πάντα χαμένος». Στο ΚΘΒΕ θέλει να καλύψει τα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις διαφορετικών κατηγοριών κοινού με μια ευρεία γκάμα ρεπερτορίου, υποστηρίζει ήδη τις συνεργασίες με τους θεσμούς αλλά και τις επαγγελματικές και ερασιτεχνικές ομάδες της πόλης, το πανεπιστήμιο, επιζητεί την ανάδειξη νέων συγγραφέων, έργων, την πρώτη παρουσίαση κλασικών κειμένων κ.ά.

Ως βουλευτής είχε κάνει μια μελέτη (που έμεινε στο συρτάρι, όπως λέει με νόημα), τονίζοντας ότι γνωρίζει τι συμβαίνει στις κρατικές σκηνές και τα δημοτικά θέατρα. Παινεύεται για την κάρτα συγκοινωνούντων θεάτρων που είχε ανταπόκριση: «Πληρώνοντας ένας θεατής 15 ευρώ για την πρώτη παράσταση, θα πληρώσει 12 για τη δεύτερη, 10 ευρώ για την τρίτη και 8 ευρώ για την τέταρτη». Επιδιώκει την αύξηση του κοινού «όχι μόνο με αριθμητικά αλλά και με ποιοτικά κριτήρια». Διάλεξε άπαιχτα έργα, προωθεί τη νέα γενιά πρωταγωνιστών του ΚΘΒΕ, άνοιξε τη Μονή Λαζαριστών και συνεργάζεται με τους όμορους δήμους. Με ένα βέβαια μαζικό θέαμα. Εδώ διαφωνεί: «Λαϊκό κι όχι λαϊκίστικο με το οποίο είμαστε εδώ και έξι μήνες γεμάτοι. Το κρατικό θέατρο δεν είναι ειδικού κοινού. Θέλει και λαϊκό θέαμα και τους “Νταντάδες” του Σκούρτη, και πειραματικές προτάσεις και κλασικά έργα».

Στα κέντρα εξουσίας με «ριφιφί»

Από τους δυναμικούς ηθοποιούς της γενιάς του, παρών σε συνδικαλιστικές διεκδικήσεις από τα χρόνια του ’80, ήταν αναμενόμενο –έλεγαν όσοι τον ήξεραν– να οδηγηθεί στην πολιτική. Το 2009 εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, όμως στις εκλογές του 2012 αποφάσισε να επιστρέψει στην τέχνη του. «Από τα 17 μου χρόνια ήμουν ευαισθητοποιημένος με τα κοινά. Συνειδητοποιώντας κάποια στιγμή ότι όλοι αυτοί οι αγώνες δεν οδηγούσαν πουθενά, σκέφτηκα όπως κι άλλοι συνάδελφοί μου τότε (Καφετζόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου, Μαρκουλάκης) να μπούμε στα κέντρα εξουσίας με “ριφιφί” – μέσα από κάποια ψηφοδέλτια ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός μας. Και πέσαμε στη χειρότερη περίοδο της κοινοβουλευτικής ιστορίας της χώρας. Διαλυόταν το σύμπαν σε ένα κράτος που έμοιαζε με βάρκα κολλημένη με τσιρότα».

Σήμερα προτιμά την ηθική υποχρέωση απέναντι στον οργανισμό που εκπροσωπεί. Πικραμένος; «Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους απ’ όλα τα κόμματα και κάποια εξαιρετικά μυαλά με δεμένα τα χέρια, αλλά και ανθρώπους που δεν θα τους καλούσα με τίποτα στο σπίτι μου. Λίγους μήνες στη Βουλή δεν μπορεί να ήμασταν για το Γουδί ή για τις κρεμάλες. Το κακό είναι ότι με τη γενικότερη απαξίωση της πολιτικής δόθηκε χώρος σε ό,τι κινείται μεταξύ περιθωρίου και παρανομίας».

Τον ρωτάω αν αισθάνθηκε κάποια στιγμή ότι δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά. «Γιατί θα πρέπει να πάρεις στα σοβαρά έναν δικηγόρο που ασχολείται με την πολιτική κι όχι έναν καλλιτέχνη;» απαντά. «Οι τοποθετήσεις μου έδειχναν ότι δεν ήμουν αλεξιπτωτιστής. Ρωτήστε τον κ. Μιχαηλίδη της Λυρικής Σκηνής για την τροπολογία που κατατέθηκε μισή ώρα προτού ψηφιστεί το νομοσχέδιο για το ενιαίο μισθολόγιο και την εφεδρεία. Πώς εξαιρέθηκαν οι κρατικές σκηνές και η Λυρική. Πώς σώθηκε ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων από δική μου τροπολογία».

Απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών, της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, και με σπουδές δημοσιογραφίας -δημοσιολογίας, ο Γιάννης Βούρος, που ξεκίνησε την καριέρα του ως πολιτικός συντάκτης στην «Αθηναϊκή» και την «Ημερησία» προτού διαλέξει το θέατρο ως χώρο έκφρασης, ξέρει από επικοινωνία.

Σήμερα ο χώρος του θεάτρου λέει πως έχει ανεργία 85%. «Δικαιολογημένα οι νέοι καλλιτέχνες νιώθουν χομπίστες». Το βασικό πρόβλημα στο θέατρο είναι «η έλλειψη παιδείας και η κατάργηση της άδειας. Αν υπήρχαν λιγότερες δραματικές σχολές θα υπήρχε και ένα ανάχωμα στην τρέλα του καθενός που λέει “πάω να γίνω ηθοποιός”. Πού πας; Βγαίνουν 800 τον χρόνο και εργάζονται με αμοιβή οι 8». Στο μεταξύ από τα χρόνια της πολιτικής έμαθε καλά ότι «ο πολιτισμός ήταν μόνιμα στην αποθήκη των όποιων κυβερνητικών εξαγγελιών».

Η θεατρική σκηνή πάντως δεν του λείπει. «Αυτό που κάνω τώρα, να ασχολούμαι με 20 παραγωγές και να συναλλάσσομαι με τόσους ανθρώπους, είναι επίσης δημιουργικό».

Αξιοποίηση αποθηκών

Οταν στο ΚΘΒΕ του λένε για ακριβά σκηνικά, τους παραπέμπει πρώτα στις αποθήκες. «Εχουμε στο θέατρο 14.000 κοστούμια, 5.000 ζευγάρια παπούτσια, σκηνικά. Χρησιμοποιήστε τα. Υπάρχουν τρόποι για οικονομία». Φέρνει ως παράδειγμα την παιδική παράσταση «Τρεις σωματοφύλακες» που η παραγωγή της κόστισε 3.800 ευρώ, ενώ η «Μικρή μας πόλη» 4.300 και οι «Μουσικές εξαίσιες» περίπου 11.000 ευρώ. «Κάνουμε το αυτονόητο». Οπως η διεκδίκηση χρημάτων που δικαιούται το θέατρο. «Περίπου 871.000 ευρώ επιστροφής ΦΠΑ και άλλα 363.000 ευρώ από δράσεις με φορείς του Δημοσίου».

Δηλώνει ειλικρινής, ανοιχτός με όλους, «πίνω καφέ μαζί τους, ακούω τα προβλήματά τους, μιλάω για τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ, δεν παρεμβαίνω στις οντισιόν και στους σκηνοθέτες, δεν μασάω σε πιέσεις… Κυρίως ξέρω τι υπογράφω». Οι εκκρεμότητες βέβαια δεν κλείνουν με λόγια. «Θα πάω στον Παναγιωτόπουλο και θα του πω: “Πάνο, δώσ’ μου μια έκτακτη επιχορήγηση να κλείσει το διαμπερές τραύμα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος”».