ΘΕΑΤΡΟ

Συνηθίζοντας την αγένεια

synithizontas-tin-ageneia-2028782

«Aπαιτητικός είναι ο ρόλος του Κέβιν Σπέισι» που φέτος γιορτάζει 10 χρόνια στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Old Vic του Λονδίνου και γι’ αυτό έκανε παρατήρηση στον θεατή που δεν προνόησε να κλείσει το κινητό του πριν αρχίσει η παράσταση, αποφάνθηκαν κάποιοι στο Διαδίκτυο. Η αντίδραση του ηθοποιού στο επίμονο και ενοχλητικό κουδούνισμα: «Αν δεν απαντήσεις εσύ, θα το κάνω εγώ», τους φάνηκε υπερβολική.

Μήπως γιατί συνηθίσαμε την αγένεια; Ο ηθοποιός Χρήστος Λούλης πριν από ένα χρόνο διέκοψε την παράσταση που έπαιζε περιμένοντας από τον ανάγωγο θεατή να τελειώσει τη συνομιλία του. «Σταμάτησα. Γιατί μίλαγε! Σταμάτησα και τον κοίταζα. Δεν ξέρω αν αισθάνθηκε άσχημα, αλλά οι γύρω του σίγουρα αισθάνθηκαν έτσι» είπε ο ίδιος σε πρωινή εκπομπή. Στη δική του περίπτωση ο θεατής ήταν ανάγωγος. Οχι μόνο γιατί μίλαγε με φανερή άνεση, αλλά και γιατί σαν αντελήφθη την αντίδραση του καλλιτέχνη, συνέχισε λέγοντας στον συνομιλητή του: «Ελα, σε δέκα λεπτά θα τελειώσει». Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ανάγκασε τον ηθοποιό να πει: «Αν μας αφήσετε θα τελειώσουμε νωρίτερα για να φύγετε!».

Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό. Σχεδόν κάθε παράσταση τα τελευταία χρόνια έχει τουλάχιστον έναν αδιάφορο θεατή, ο οποίος αφήνει το τηλέφωνό του να χτυπά. Οσο για τις γυναίκες, οι οποίες είναι αλήθεια ότι αυτές στηρίζουν το θέατρο, κάτι τέτοιες στιγμές ψάχνουν θορυβωδώς την τσάντα τους μέχρι να βρουν το κινητό και να χαμηλώσουν τον ήχο του, βάζοντάς το στο αθόρυβο. Για να το κλείσουν ούτε λόγος.

Μια απίστευτη εξάρτηση ακόμη και σε αίθουσες συναυλιών όπως το Μέγαρο Μουσικής που η παρουσία μιας συμφωνικής ορχήστρας υπαγορεύει μια διαφορετική συμπεριφορά.

Τέτοιοι χώροι όπως το Μέγαρο, ο Παρνασσός, τα θέατρα, η Στέγη, όπως και τα θεάματα που παρουσιάζουν απαιτούν τον σεβασμό του κοινού. Δεν είναι γήπεδα ούτε κέντρα μαζικής εκτόνωσης, μουσικές σκηνές όπου πια η επίδειξη της εικόνας μαζί με την προσωπική εμπειρία «ήμουν κι εγώ εκεί», έσβησε τη γοητεία της απόλαυσης. Δυστυχώς, ανεχόμαστε όλο και περισσότερο την αδιαφορία του θεατή, νομιμοποιώντας την αγένεια.