ΘΕΑΤΡΟ

Ιππόλυτος στην Επίδαυρο: Αβέβαια βήματα ανάμεσα στο κλασικό και το μοντέρνο

ippo1
ippo2

Το Εθνικό Θέατρο παρουσίασε χθες βράδυ την τραγωδία του Ευριπίδη που είχε εγκαινιάσει, πριν ακριβώς 60 χρόνια, ανεπίσημα, τα Επιδαύρια. Ο Δημήτρης Ροντήρης είχε επιλέξει τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη για το αργολικό θέατρο που είχε εν τω μεταξύ αναστηλωθεί.

Την Παρασκευή 25 Ιουλίου, το Εθνικό Θέατρο επέλεξε αυτό το ίδιο κείμενο του Ευριπίδη για την πρώτη φετινή κάθοδό του στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου και ευτυχώς τα σύννεφα που απειλητικά είχαν εγκατασταθεί πάνω από το αρχαίο θέατρο, τελικά άλλαξαν γνώμη και δεν χάλασαν την πρεμιέρα, παρότι ο νομός Αργολίδας είχε«βραχεί» για τα καλά σε πολλά σημεία μία ώρα πριν την παράσταση.

Την Παρασκευή το βράδυ, για πρώτη φορά στα φετινά Επιδαύρια υπήρχαν στο κοίλον του αρχαίου θεάτρου εκπρόσωποι του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού: ο υφυπουργός (και βουλευτής Αργολίδας) Γιάννης Ανδριανός τον οποίο συνόδευε ο διευθυντής του Εθνικού Σωτήρης Χατζάκης και η γ.γ. του ΥΠΠΟ, Λίνα Μενδώνη που κάθησε δίπλα στον διευθυντή του Φεστιβάλ, Γιώργο Λούκο. Από τις επώνυμες παρουσίες ξεχωρίζουμε τον νέο πρόεδρο του Δ.Σ. του Εθνικού, Γιώργο Στεφανάκη, τη διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Αννα Καφέτζη και τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Μητρόπουλο.

Δυόμιση ώρες μετά τις 9 το βράδυ, οι περίπου 4.500 χιλιάδες που έφτασαν στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου αποχωρούσαν με αντιρρήσεις. Και εκείνοι που προτιμούν το κλασικό ανέβασμα του αρχαίου δράματος, και εκείνοι που είναι ανοιχτοί στην οποιαδήποτε διαφορετική σκηνοθετική οπτική. Γιατί το βραβευμένο με το πρώτο βραβείο το 428 π.Χ. κείμενο του Ευριπίδη έτυχε αυτή τη φορά μιας διαχείρισης που επιχειρούσε να περπατήσει πάνω στην κλασική φόρμα παρουσίασης του αρχαίου δράματος, εντάσσοντας κάποια νεωτεριστικά στοιχεία που όμως δεν εντάχθηκαν ποτέ στην παράσταση. Και, εντέλει, το αποτέλεσμα δεν ήταν ούτε κλασικό, ούτε μοντέρνο.

Ακούστηκαν αντιρρήσεις για τα κοστούμια ­ιδίως του γυναικείου χορού­ (Ελλη Παπαγεωργακοπούλου, για την επιλογή να παρουσιαστεί μια Αφροδίτη (αγνώριστη η Μάρθα Φριντζήλα) σκληρή, εκδικητική, με εκθαμβωτική τουαλέτα με παγιέτες, πάντως πολύ μακριά από το σύμβολο του έρωτα και του αισθησιασμού που έχουμε συνηθίσει να την φανταζόμαστε.

Δεν συνεπήρε σε όλη της τη διάρκεια η μουσική του Τάκη Φαραζή, παρότι σε κάποια χορικά είχε «περπατήσει» (εύστοχα) τους δρόμους των εκκλησιακών Χαιρετισμών αλλά και τους δρόμους του Μάνου Χατζιδάκι.  Οσο για τη μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλα, ξένισε αρκετούς και χαρακτηρίστηκε «πιστή, αλλά διόλου ελκυστική».

Αδιάφορα χαρακτηρίστηκαν τα σκηνικά. Ο σκηνογράφος Βασίλης Μαντζούκης έστησε ένα ξύλινο τεταρτημόριο κύκλου σε κεκλιμμένο επίπεδο. Πίσω υπήρχε ένα αναβατόριο (κάτι σαν την κύρια είσοδο των ανακτόρων) και μια σκάλα νπου οδηγούσε στις κουζίνες του παλατιού (από εκεί κατέβαινε κάθε φορά η τροφός, η εξαιρετική Λήδα Πρωτοψάλτη). Σε σκαλωσιές βρίσκονταν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και οι δύο θεές που έγιναν η αιτία για όλο το δράμα που εκτυλίχθηκε μπροστά μας, η Αφροδίτη και η Αρτεμις. Αγνώριστη – ολόξανθη και ξυπόλητη­ και η Λυδία Κονιόρδου (έπαιξε και τη Φαίδρα). Τη δική του ξεχωριστή ερμηνευτική πινελιά είχε και ο Αγγελος του Μιχάλη Σαράντη.

Ηταν μια παραγωγή που τελικά δεν άγγιξε ευθέως όλες τις χορδές των θεατών, παρότι χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό στο τέλος. Εκείνη όμως που αποθεώθηκε στην υπόκλιση ­ όταν η Λυδία Κονιόρδου την έσπρωξε μπροστά μόνη της­ ήταν η Λήδα Πρωτοψάλτη. Δεν ήταν μόνο για τη σκηνική παρουσία της στον Ιππόλυτο. Οι θεατές της Επιδαύρου χειροκροτούσαν παρατεταμένα και την ιστορία της στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Η Λήδα Πρωτοψάλτη, νέκπληκτη και συγκινημένη, έκρυψε το πρόσωπό της στα χέρια της και έβαλε τα κλάματα.

Δείτε τις συνεντεύξεις των συντελεστών στην «Κ» κατά την διάρκεια των προβών: