ΘΕΑΤΡΟ

Η πρωτογενής δημιουργία

i-protogenis-dimioyrgia-2053741

«Ολα είναι πιθανά, εκεί που δεν ταξίδεψα ποτέ», είχε πει ο πολυγραφότατος, ιδιοσυγκρασιακός e.e.cummings και από εκεί ξετυλίγεται ένα νήμα που άφησε επί σκηνής ο βαρύτονος και συνθέτης Τάσης Χριστογιαννόπουλος. Είχα παρακολουθήσει στις 4 Νοεμβρίου, στο Μέγαρο (Αίθουσα Σκαλκώτας), το σύνθετο μουσικό θέαμα «Εκεί που δεν ταξίδεψα ποτέ» που είχε εμπνευστεί ο ίδιος ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος και είχα εκτεθεί σε ένα εγχείρημα πρωτογενούς δημιουργίας. Αυτό το σπάραγμα σκέψης είχε προσφέρει τη σπίθα για να οργανωθεί από μία πλειάδα συνεργατών ένα θέαμα – ακρόαμα σαν μουσικό θέατρο, με μνήμες μεσοπολέμου, γεμάτο γκαγκ και στοιχεία ανατροπής και ειρωνείας, ένα κινούμενο αποτύπωμα φαντασίας, σκιασμένο και φωτισμένο έτσι ώστε να βυθίζεται και να ανυψώνεται μέσα σε μία σκάφη που έμοιαζε σχεδία συνείδησης.

Ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος έγραψε τη μουσική, ο Αργύρης Ξάφης έκανε τη σκηνοθεσία και η Σταυρούλα Σιάμου τη χορογραφία, συμβάλλοντας σε μία σκηνική εμπειρία που εμβάπτισε τον θεατή όχι μόνο στο πνεύμα του e.e.cummings αλλά και σε μία ψευδαισθητική, σχεδόν, τελετή εντοπισμού του εαυτού. Αλλά αυτό που με άγγιξε πιο πολύ ήταν η πίστη στην πρωτογενή δημιουργία, έτσι όπως την εξέφρασε και την μοιράστηκε ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, στο περιθώριο των πολλών και σημαντικών υποχρεώσεών του στο τραγούδι. Εφτιαξε, και χρησιμοποιώ συνειδητά τη λέξη της χειρωναξίας, ένα κόσμο απογύμνωσης του εαυτού, σε τέμπο υψηλής αισθητικής, σαν μία έκλαμψη που δραπέτευσε από τον βωβό κινηματογράφο και απέκτησε φωνή και πήρε σχήμα και έγινε αυτόνομος λόγος και μουσική. Στην παράσταση συμμετείχαν ακόμη οι Μάρθα Τομπουλίδου, Γιάννης Μήτσος, Κατερίνα Σκιαδά, Κορνήλιος Σελαμσής, Μάριος Δαπέργολας και Μενέλαος Μωραΐτης.