ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Το κόστος, κυρίως για τις μμε, κρίνει τη μείωση του χρόνου εργασίας

Στο παρά πέντε μιας συμφωνίας για τη μείωση του χρόνου εργασίας είχαν φτάσει η ΓΣΕΕ και ο ΣΕΒ το 2002. Την αποκάλυψη έκανε ο πρόεδρος της ΓΣΣΕ κ. Χρ. Πολυζωγόπουλος, κατά την τελευταία συνεδρίαση της διοίκησης. Ανέφερε ότι η εργοδοτική πλευρά είχε αποδεχτεί τη μείωση του χρόνου εργασίας από 1.1.2004 κατά μία ώρα. Ζητούσε όμως ενίσχυση και διεύρυνση του διευθυντικού δικαιώματος για τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας μέχρι τις 45 ώρες. Πρακτικά ο ΣΕΒ αποδεχόταν τη μείωση του ωραρίου με αντιστάθμισμα την επιστροφή μέρους της υπερεργασίας, η οποία είχε καταργηθεί με τον τελευταίο εργασιακό νόμο.

Στη διαπραγμάτευση που ξεκινά σε λιγες ημέρες, η ΓΣΕΕ επαναφέρει το αίτημα του 35ώρου, προσδοκώντας ότι θα επιτύχει μια μείωση στις 39 ώρες. Το επιχείρημα της συνδικαλιστικής πλευράς φαίνεται ρεαλιστικό: H παραγωγικότητα είχε σημαντική αύξηση και επιπλέον ο χρόνος εργασίας δεν έχει μειωθεί από το 1984. Επίσης, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο χρόνος εργασίας είναι κάτω των 40 ωρών.

Το αίτημα υποστηρίζεται και από τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ομως, το κομβικό σημείο βρίσκεται στην αποτίμηση του κόστους που θα έχει για τις επιχειρήσεις και δη για τις μικρές και μεσαίες. Υπό μία έννοια η επίπτωση από την ικανοποίηση αυτού του αιτήματος θα είναι κυρίως οικονομική και για τους μισθωτούς. Θα αμείβονται τη μία επιπλέον ώρα ως υπερωρία.

Αλλωστε, δεν υπάρχουν μετρήσεις που να καταδεικνύουν ότι οι Ελληνες επιθυμούν μείωση του χρόνου εργασίας για να βελτιώσουν την ποιότητα και την ποσότητα του ελεύθερου χρόνου.