H συμμετοχή στη ζώνη Mercosur έπληξε τελικά το Μπουένος Αϊρες

H συμμετοχή στη ζώνη Mercosur έπληξε τελικά το Μπουένος Αϊρες

2' 16" χρόνος ανάγνωσης
Ακούστε το άρθρο

Τελικά το νομισματικό καθεστώς της «μετατρεψιμότητας», της σύνδεσης του πέσο με το δολάριο σε ισοτιμία ένα προς ένα, άντεξε μόνο μια δεκαετία και όχι τα τουλάχιστον εξήντα χρόνια που υποσχόταν, το 1991, ο εμπνευστής του, οικονομολόγος του Χάρβαρντ και τότε υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, Ντομίνγκο Καβάγιο.

Σε αυτό συνέβαλε και η συμμετοχή στη Mercosur, την τρίτη μεγαλύτερη εμπορική ζώνη μετά τη βορειοαμερικανική NAFTA και την Ευρωπαϊκή Ενωση. H Mercosur έχει τέσσερα πλήρη μέλη (Αργεντινή, Βραζιλία, Ουρουγουάη και Παραγουάη) και δύο συνδεδεμένα (Χιλή και Βολιβία).

Στη δεκαετία του 1990, οι δύο μεγάλες οικονομίες της περιοχής υιοθέτησαν προγράμματα ελέγχου του νομίσματος για την τιθάσευση του πληθωρισμού: το αυστηρότερο «πρόγραμμα μετατρεψιμότητας» η Αργεντινή το 1991 και το πιο εύκαμπτο «σχέδιο του ρεάλ» η Βραζιλία το 1994, με το οποίο εισήγαγε ένα νέο νόμισμα με συναλλαγματική διακύμανση σε μια περιορισμένη ζώνη. H Βραζιλία δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τη ζώνη διακύμανσή της και τον Ιανουάριο του 1999 αναγκάστηκε να υποτιμήσει το ρεάλ, αφήνοντάς το σε ελεύθερη διακύμανση για τη συνέχεια. Ομως, μια εμπορική ζώνη δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν τα δύο βασικότερα μέλη της ακολουθούν τόσο διαφορετική συναλλαγματική πολιτική.

Σύντομα η κατάσταση έγινε αφόρητη για την Αργεντινή, που πάντως καταφέρνει και πάλι να διατηρεί εμπορικό πλεόνασμα με τη Βραζιλία. Το Μπουένος Αϊρες είχε φτάσει να ζητήσει έως και την κατάργηση του κοινού δασμολογίου, κάτι που βεβαίως ουσιαστικά θα σήμαινε το τέλος της Mercosur.

H υποτίμηση του πέσο στην αρχή του μήνα θα προκαλέσει βεβαίως αναταράξεις στη Mercosur. Μένει να αποδειχτεί αν τελικά θα βοηθήσει στην ισχυροποίηση της εμπορικής ζώνης ή θα οδηγήσει στη διάλυσή της. Πάντως, οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να καλοβλέπουν την εμπορική ολοκλήρωση του «κώνου» της Νοτίου Αμερικής, καθώς αποσκοπούν στην επέκταση της NAFTA και στις δύο Αμερικές στο απώτερο μέλλον. Βεβαίως προτιμούν τη διαπραγμάτευση για τους όρους με κάθε χώρα χωριστά παρά ως μπλοκ τεσσάρων ή έξι χωρών.

Η «δολαριοποίηση»

Φεύγοντας από τα θέματα διεθνούς εμπορίου, η Αργεντινή φλερτάρισε πολύ κατά τα τελευταία χρόνια με την ιδέα της «δολαριοποίησης», δηλαδή της κατάργησης του πέσο και της χρήσης του αμερικανικού δολαρίου στο εσωτερικό της. H ιδέα βασιζόταν στο πολύ απλό σκεπτικό ότι, αν ένα πέσο ισούται διά νόμου με ένα δολάριο, τότε ας χρησιμοποιείται και ως χαρτονόμισμα το δολάριο. Μια τέτοια κίνηση, ισχυρίζονταν οι υποστηρικτές ακόμη και κατά τις τελευταίες ημέρες πριν από την υποτίμηση του πέσο, θα έστελνε με τον ισχυρότερο τρόπο το μήνυμα ότι το νομισματικό καθεστώς είναι αμετάκλητο και θα ενίσχυε την αξιοπιστία της χώρας και της κυβέρνησης. Ωστόσο, εμπεριείχε τον κίνδυνο να σπεύσουν οι δικαίως δύσπιστοι Αργεντινοί να κρύψουν τα δολάρια στο στρώμα, καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένας λογαριασμός καταθέσεων, ακόμη και όταν είναι σε δολάρια, μπορεί να μετατραπεί από την κυβέρνηση σε προθεσμιακό λογαριασμό (2002), κρατικά ομόλογα (1989) ή και σε άλλο νόμισμα.

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή
MHT