ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Το Ντουμπάι φιλοδοξεί να δημιουργήσει ισχυρό χρηματοοικονομικό κέντρο

Ενας νέος παίκτης προσδοκά να ενταχθεί στην «παρέα» των μεγάλων και ιστορικών χρηματιστηριακών αγορών του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης. Αυτός δεν είναι άλλος από το εμιράτο του Ντουμπάι. Κυβερνάται από την εύπορη και φιλόδοξη οικογένεια των Αλ-Μακτούμπ, η οποία δεν κρύβει καθόλου πως θέλει να δημιουργήσει το μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό κέντρο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Το Ντουμπάι και οι ηγέτες του δεν βρίσκονται πολύ μακριά από το στόχο τους. Με την άνθηση των αναδυόμενων αγορών και τη σημερινή ευελιξία στην κινητικότητα των κεφαλαίων, ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός κυβερνήσεων οραματίζεται τη δημιουργία χρηματοοικονομικών κέντρων στις χώρες τους. Ακόμα και το Καρτούμ που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά από το διχασμένο Νταρφούρ δαπανά τα πετρελαϊκά έσοδά του για την ανοικοδόμηση φιλόδοξων ουρανοξυστών και σε υποδομές τεχνολογίας. Ωστόσο το όραμα και τα κεφάλαια δεν επαρκούν για να δημιουργηθεί ένα κομβικό σημείο στον σύγχρονο χρηματοοικονομικό κόσμο. Το Ντουμπάι και οι υπόλοιπες χώρες της περιοχής πρέπει να έχουν υπόψη πως μια αγορά δεν στηρίζεται μόνον σε θυγατρικές μεγάλων ομίλων και ξένους επενδυτές, αλλά και σε εσωτερικούς παράγοντες.

Το Ντουμπάι έχει ενεργήσει ορθά από πολλές απόψεις. Παρά τη φήμη που είχε αποκτήσει στο παρελθόν ως κέντρο για το ξέπλυμα χρήματος, κατάφερε τον τελευταίο χρόνο να προσελκύσει μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και άλλους παράγοντες. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, η εταιρεία ιδιωτικών κεφαλαίων Carlyle ανακοίνωσε σχέδια για την ίδρυση μονάδας στο εμιράτο. Πράγματι έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο χρηματοικονομικό κέντρο, με ένα «εισαγόμενο» ρυθμιστικό πλαίσιο που εμπεριέχει διεθνή πρότυπα και κριτήρια, ένα δυτικού τύπου νομικό κώδικα, στρατιές θυγατρικών και πολύ λίγη γραφειοκρατία. Ολα αυτά, όμως, όπως και τα πετροδολάρια έχουν οδηγήσει το Ντουμπάι στο ήμισυ της απόστασης που πρέπει να διανύσει. Το νέο χρηματιστήριο παρουσιάζει χαμηλό όγκο συναλλαγών και λίγες δημόσιες εγγραφές. Οι τράπεζες ήδη εκδηλώνουν ενδιαφέρον και για άλλες αγορές. Κάτι λείπει όμως ακόμα από τη συνταγή. Το Ντουμπάι εάν θέλει να διανύσει και το υπόλοιπο ήμισυ της απόστασης για να επιτύχει το στόχο του πρέπει να δημιουργήσει όχι μόνον την πλευρά της προσφοράς αλλά και αυτή της ζήτησης για κεφάλαια.

Οι τράπεζες χρειάζονται εταιρείες για να επεκτείνουν το πελατολόγιό τους και να αυξήσουν τις δημόσιες εγγραφές. Οι διαχειριστές κεφαλαίων αναμένουν από τις τοπικές εταιρείες την ανακοίνωση και δρομολόγηση επενδυτικών σχεδίων. Και οι εταιρείες ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων επιθυμούν τη δημιουργία ενός επενδυτικού τοπίου με προκλήσεις όπως και των προοπτικών για την μελλοντική εισαγωγή των εταιρειών-αποκτημάτων τους. Το έλλειμμα αυτό στην πλευρά της ζήτησης είναι γενικότερο χαρακτηριστικό του αραβικού κόσμου. Μπορεί εκεί να υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι και έμπειροι επενδυτές αλλά δεν υπάρχουν σύγχρονες επιχειρήσεις. Ακόμα και σήμερα η ιδέα της διαφάνειας στον χρηματοοικονομικό κόσμο δεν έχει καλλιεργηθεί επαρκώς και οι κανόνες λογιστικής παραμένουν ασαφείς. Οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι οικογενειακές και εφόσον λειτουργούν σε ένα προστατευόμενο περιβάλλον δεν έχουν την ανάγκη άντλησης κεφαλαίων από την αγορά, ιδιαίτερα εάν κάτι τέτοιο σημαίνει πως θα πρέπει να υποβληθούν σε εκτενείς ελέγχους.