ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Το σχέδιο Σόιμπλε για την Ε.Ε. των «27»

to-schedio-soimple-gia-tin-e-e-ton-27-2140991

Εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης μετά τη φυγή της Βρετανίας επιδιώκει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel. Μεταξύ των προτάσεων που προωθεί ο κ. Σόιμπλε είναι η ολοκλήρωση της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς και η χάραξη κοινής πολιτικής ασύλου. Χωρίς να αναφέρουν τις πηγές τους, οι συντάκτες του γερμανικού περιοδικού αναφέρουν ότι προτεραιότητα του Σόιμπλε είναι να θέσει τις τελικές λεπτομέρειες για την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς και την κίνηση κεφαλαίων μεταξύ των κρατών-μελών. Παράλληλα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να ψηφιστεί πανευρωπαϊκός πτωχευτικός νόμος για εταιρείες, να συμφωνήσουν τα κράτη-μέλη με ποιον τρόπο θα ενισχύσουν την οικονομική τους ανάπτυξη. Σύμφωνα με το Spiegel, μεταξύ των προθέσεων του κ. Σόιμπλε περιλαμβάνεται και καλύτερη προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε.

Στην περίπτωση που θα διαπιστωθούν διαφωνίες μεταξύ των 27 κρατών-μελών ο κ. Σόιμπλε προτείνει να προχωρήσουν μόνες τους οι χώρες που συμφωνούν με τις προτάσεις του. Ωστόσο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών εμφανίζεται να μην επιθυμεί περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωζώνης, τουλάχιστον όχι αυτήν τη χρονική στιγμή. Η Γαλλία και η Ιταλία, για παράδειγμα, υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί κοινός προϋπολογισμός της Ευρωζώνης. Η δε ΕΚΤ, η Κομισιόν αλλά και ο πρόεδρος του Eurogroup υποστηρίζουν την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης μέσω της από κοινού εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων για ποσό μέχρι 100 χιλιάδες ευρώ. Η Γερμανία θεωρεί ότι δεν είναι δυνατό κάτι τέτοιο αν δεν έχει προηγηθεί εξυγίανση του τραπεζικού τομέα. Αν δηλαδή δεν έχει πρώτα αντιμετωπιστεί το θέμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Η πιο προβληματική από τις απαιτήσεις της Γερμανίας είναι ότι θα πρέπει να τεθεί ανώτατο όριο στο ύψος των κρατικών ομολόγων (του κράτους όπου έχει την έδρα της) που θα μπορεί να έχει μια τράπεζα και ότι τα κρατικά ομόλογα δεν θα πρέπει να θεωρούνται πλέον δίχως ρίσκο, συνεπώς οι τράπεζες θα πρέπει να διακρατούν κεφάλαια για τα κρατικά ομόλογα που κατέχουν. Πολλοί κεντρικοί τραπεζίτες, με πρώτο τον Ιταλό, έχουν προειδοποιήσει πως αν υιοθετηθούν αυτές οι δύο αλλαγές, τότε αφενός θα αυξηθεί δραματικά το κόστος δανεισμού πολλών κρατών-μελών και, δεύτερον, ότι θα αυξηθούν σε αστρονομικό ύψος οι κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Νότου.