ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Περισσότερα Αμπενόμικς με… μάρκετινγκ συνιστά το ΔΝΤ

dnt

Ενώ η κυβέρνηση της Ιαπωνίας επιχειρεί να τονώσει την οικονομία της με νέο πακέτο στήριξης ύψους 274,4 δισ. δολαρίων, το ΔΝΤ επικροτεί μεν την οικονομική πολιτική του πρωθυπουργού Σίνζο Aμπε, γνωστή ως Αμπενόμικς, αλλά παράλληλα συνιστά να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, να επιμείνει στην ίδια πολιτική και να μεριμνά ώστε να διασφαλίσει βιώσιμη δημοσιονομική κατάσταση και χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Oπως τονίζει το Ταμείο, ζητούμενο είναι να αυξηθούν τα εισοδήματα των Ιαπώνων και μαζί με αυτά η κατανάλωση, που παραμένει χαμηλή παρά την αναπτυξιακή πολιτική του Aμπε. Σε περίπτωση επιτυχούς τόνωσης της κατανάλωσης, που έχει πληγεί μετά την πρώτη αύξηση του ΦΠΑ, θα επιταχυνθούν η ανάπτυξη και ο πληθωρισμός, τα χαμηλά επίπεδα του οποίου παραμένουν χαίνουσα πληγή της ιαπωνικής οικονομίας. Σε σχετική έκθεσή του, στην οποία τονίζει ότι έχει λάβει υπόψη του τα σχέδια της κυβέρνησης Aμπε για νέο πακέτο στήριξης, το Ταμείο αποδίδει την περιορισμένη επιτυχία των Αμπενόμικς στην αναιμική ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, καθώς και στην ανατίμηση του γιεν, που έχει πλήξει τις ιαπωνικές εξαγωγές ενώ δυσχεραίνει και τις προσπάθειες να ενισχυθεί ο πληθωρισμός. Αποδίδει εύσημα στο καίριο «συστατικό» των Αμπενόμικς, τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχουν τονώσει την ιαπωνική αγορά εργασίας, καθώς άμβλυναν το πρόβλημα διχοτόμησης της ιαπωνικής οικονομίας ανάμεσα σε όσους έχουν σταθερή εργασία με καλά εισοδήματα και όσους αναζητούν εργασία ή απασχολούνται προσωρινά με χαμηλά εισοδήματα και αυξημένη ανασφάλεια. Παράλληλα, επισημαίνει πως οι μεταρρυθμίσεις αυτές αύξησαν τη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας, τον κατ’ επανάληψιν εξαγγελθέντα στόχο του προγράμματος του Σίνζο Aμπε.

Ζητούμενο η ισορροπία

Χαρακτηρίζει, ιδιαιτέρως εύστοχη την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει τον κατώτατο μισθό, αλλά της συνιστά να δώσει κίνητρα στις επιχειρήσεις της χώρας, προκειμένου, αφενός, να αυξήσουν τις αποδοχές των εργαζομένων και, αφετέρου, να προωθήσουν συμβάσεις ευέλικτων μορφών εργασίας. Θεωρεί, άλλωστε, αναγκαίο να συνοδευθούν αυτές οι πρωτοβουλίες με μέτρα δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής που θα τονώσουν την εγχώρια ζήτηση. Oπως τονίζει, όμως, αυτά θα πρέπει να ληφθούν έτσι ώστε να τηρείται προσεκτικά μια ισορροπία ανάμεσα στη βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη και στην επίτευξη βιώσιμων δημοσιονομικών στόχων. Υπενθυμίζει στην Ιαπωνία την ανάγκη να δρομολογήσει τη δημοσιονομική της εξυγίανση και να θέσει το χρέος της σε πτωτική πορεία, μειώνοντας παράλληλα την αβεβαιότητα γύρω από τη μελλοντική της πολιτική και δημιουργώντας περιθώρια για ευέλικτη δημοσιονομική πολιτική στο μέλλον.

Για τον σκοπό αυτόν συνιστά στην κυβέρνηση Αμπε να συγκρατήσει τις δαπάνες για το κοινωνικό κράτος και να διευρύνει τη φορολογική βάση, προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους. Σε ό,τι αφορά το ακανθώδες θέμα του ΦΠΑ, που ήδη με την πρώτη αύξησή του έχει πλήξει την κατανάλωση και έχει εξωθήσει τον Ιάπωνα πρωθυπουργό να ανακοινώσει ότι αναβάλει τη δεύτερη αύξηση, το ΔΝΤ συμμερίζεται τον ελιγμό του Σίνζο Αμπε. Οπως τονίζει, αν η αύξηση του φόρου κατανάλωσης γίνει σταδιακά, θα αμβλυνθεί ο αντίκτυπός της στην οικονομία, ενώ θα ενισχύσει την αξιοπιστία της κυβερνητικής πολιτικής. Στις συστάσεις του το Ταμείο ενθαρρύνει την περαιτέρω ενίσχυση των οργάνων της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ιαπωνία και τη θέσπιση κανόνων που θα διέπουν τις δαπάνες του Δημοσίου, καθώς και την εκπόνηση μελετών για τη δημοσιονομική εικόνα της Ιαπωνίας.

Δεν παραλείπει, όμως, να τονίσει στις ιαπωνικές αρχές ότι πρέπει να μεριμνήσουν για το επικοινωνιακό τμήμα της νομισματικής πολιτικής, να καθιστούν δηλαδή κατανοητές για τους πολίτες τις αποφάσεις νομισματικής πολιτικής και να ενημερώνουν με αποτελεσματικό τρόπο τις αγορές για τη μελλοντική κατεύθυνση της νομισματικής πολιτικής. Κι ενώ επικροτεί την επιτυχία των ιαπωνικών αρχών που διατήρησαν σταθερό και υγιή τον χρηματοπιστωτικό τομέα της χώρας, προειδοποιεί πως θα μπορούσε να κλονισθεί το χρηματοπιστωτικό της σύστημα από την παρατεταμένη άσκηση μη συμβατικής νομισματικής πολιτικής και ιδιαιτέρως όταν δεν επιτυγχάνεται επιτάχυνση του πληθωρισμού και βιώσιμη δημοσιονομική θέση της χώρας. Για τον λόγο αυτόν συνιστά περαιτέρω προσπάθειες, με σκοπό να ενισχυθεί η αντοχή των περιφερειακών τραπεζών.