ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Το ασφαλιστικό, η Ημαθία και οι αντιφάσεις

Οι αντιφάσεις και οι αντινομίες εκτός από τη ζωή κυριαρχούν απόλυτα και στην πολιτική. Δεν θα μπορούσε και να είναι διαφορετικά, καθώς η τέχνη του εφικτού -δηλαδή η πολιτική- βασίζει συνήθως την επικράτησή της στην υπόσχεση του ανέφικτου. Ολοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει και ότι οι Ελληνες εργαζόμενοι σε λίγα χρόνια δεν θα είναι αρκετοί για να καλύψουν τις ανάγκες των εκτός εργασίας ασφαλισμένων. Τούτο είναι αδήριτη πραγματικότητα και ως έθνος που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό του, κάποιοι πρέπει να φροντίσουν περί τις αντιμετώπισης του συγκεκριμένου θέματος. Το ζήτημα τα τελευταία χρόνια τίθεται ολοένα και περισσότερο πιεστικά και αναδεικνύεται ως πρόβλημα ασφαλιστικού αλλά και δημογραφικού ταυτόχρονα. Περί της αντιμετώπισης του ασφαλιστικού πιέζει εδώ και χρόνια η Ε.Ε., αλλά για σειρά ετών η πολιτική, αδιαφορούσε και μετέθετε το πρόβλημα στο μέλλον. Σήμερα, η κυβέρνηση υποτίθεται ότι ξεκινά τον διάλογο για το ασφαλιστικό, με στόχο να περιγράψει το πρόβλημα, επί του οποίου θα τοποθετηθεί η επόμενη κυβέρνηση. Η Νέα Δημοκρατία έχοντας την εμπειρία από την ακροπατούσα κυβερνητική εμπειρία του ’90-’93 επιδιώκει τη χαμηλών τόνων προσέγγιση στο θέμα. Φοβάται τις αντιδράσεις που είχαν και το 2001 κάνει την εμφάνισή τους, με αφορμή την προσπάθεια Γιαννίτση να προχωρήσει μία κάποια λύση. Ολοφάνερο είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση τα κόμματα που «εκφράζουν» την κοινωνία, τη φοβούνται και την τρέμουν στο θέμα του ασφαλιστικού. Φωνές που αναδεικνύουν το πρόβλημα υπάρχουν και στα δύο μεγάλα κόμματα. Το ζήτημα είναι ότι οι φωνές αυτές μάλλον δεν είναι της μόδας και έτσι το θέμα γίνεται αφορμή να προσποριστούν οφέλη οι δήθεν προοδευτικοί πολιτικοί, που για όλα έχουν λύση, δηλαδή τη μη λύση.

Το είδαμε στο ΠΑΣΟΚ με την περίπτωση του Αλέκου Παπαδόπουλου, και τη μήνιν που συγκέντρωσε στο πρόσωπό του από τους «επαγγελματίες» φίλους του λαού εντός του κόμματός του. Το βλέπουμε με άλλη μορφή και στην κυβέρνηση με την υπόθεση της Ημαθίας. Μπορεί για παράδειγμα ο υπουργός Οικονομίας να περιγράφει με τα πλέον μελανά χρώματα τις προοπτικές του ασφαλιστικού, αλλά την ίδια στιγμή συνομολογεί στις πρόωρες συντάξεις της Ημαθίας. Διττή η ανάγκη για τους αρμόδιους. Εκλογές από τη μία και ανεργία μεγάλη από την άλλη στη Β. Ελλάδα, που χειμάζει ολόκληρους νομούς, η παραγωγική βάση των οποίων κατέστη ανεπίκαιρη. Ετσι οι πρόωρες συντάξεις, μοιάζουν ως το μοναδικό φάρμακο, παρά το ότι όλοι γνωρίζουν ότι μόνο προσωρινά καθησυχάζει τον ασθενή (τους ανέργους εν προκειμένω) αλλά χωρίς να θεραπεύει πραγματικά το έλκος της ανεργίας. Εκτός αυτού, στέλνει και λανθασμένο μήνυμα, για τη δυνατότητα επέκτασης των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και αλλού με προβλήματα ανεργίας. Ο κ. Αλογοσκούφης ονόμασε το μέτρο έσχατο και εξαίρεση στον κανόνα και ουδείς αμφιβάλλει ότι έτσι αισθάνεται. Αλλά όμως πίσω από τις δηλώσεις, το γεγονός μένει ως δεδικασμένο και βέβαια ως εύκολο και φιλολαϊκό, γιατί να μην προτιμηθεί ξανά στο μέλλον, από την ίδια ή άλλη κυβέρνηση; Οσο από δικαιολογίες μπορούν να βρεθούν άπειρες κάθε φορά και να είναι όλοι ευχαριστημένοι.