ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Το οικονομικό θαύμα της αναπτυσσόμενης Μποτσουάνα σε αριθμούς

Η οικονομία της αναπτυσσόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 6,4% από το 1998 μέχρι και το 2007. Είναι μέλος τελωνειακής ένωσης, από την οποία αντλεί το ένα τέταρτο των κρατικών εσόδων. Στο 2,7% του ΑΕΠ, το δημόσιο χρέος της είναι σχεδόν ανύπαρκτο, ενώ και το εμπορικό της ισοζύγιο παρουσιάζει πλεόνασμα της τάξης του 18% του ΑΕΠ. Διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 9,9 δισ. δολαρίων και ένα κρατικό επενδυτικό κεφάλαιο αξίας 7 δισ. δολαρίων. Τη δημοσιονομική της βιωσιμότητα και αξιοπιστία επιβεβαιώνουν οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης S&P και Moody’s, που τη βαθμολογούν με Α και A2, αντίστοιχα.

Γιατί, λοιπόν, προκαλεί τόση έκπληξη το γεγονός ότι η Μποτσουάνα, διότι περί αυτής της χώρας ο λόγος, βρίσκεται σε καλύτερη θέση από την Ελλάδα στις λίστες ανταγωνιστικότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ;

Κατακτώντας την 45η θέση στην πρώτη και την 66η στη δεύτερη, η φτωχή χώρα των 1,8 εκατ. κατοίκων δεν βρίσκεται μόνο σε καλύτερη θέση από την (ουραγό μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ) Ελλάδα, αλλά, στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, και από την Ισπανία, το Λουξεμβούργο, την Τσεχία και την Ιταλία.

Είναι ακατανόητη η υφέρπουσα ειρωνεία με την οποία κάποιοι συγκρίνουν την αφρικανική χώρα με την Ελλάδα, ωσάν αυτό να επιβεβαιώνει τη δική μας δεινή θέση. Βέβαια, ως αναπτυσσόμενη χώρα, η Μποτσουάνα αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές προκλήσεις, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η πολύ υψηλή ανεργία, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες.

Ωστόσο, ο βαθμός της ανάπτυξης δεν αποτελεί το μόνο κριτήριο για την ανταγωνιστικότητα ή και την υγεία μιας οικονομίας. Ιδιαίτερα στην κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, αυτό που μετριέται είναι η ευκολία του επιχειρείν, δηλαδή πόσο εύκολα μπορεί να ανοίξει και να κλείσει κανείς μία επιχείρηση, να προσλάβει και να απολύσει εργαζομένους, να δανεισθεί, να πληρώσει τους φόρους του. Επιπλέον, εξετάζονται παράγοντες όπως η προστασία των επενδυτών και της πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και πώς διασφαλίζεται η εφαρμογή των συμβολαίων. Με λίγα λόγια, όσα διαμορφώνουν ένα φιλικό προς τις επιχειρήσεις θεσμικό πλαίσιο, ώστε να προσελκύσουν επενδύσεις και, τελικά, να πυροδοτήσουν την ανάπτυξη.

Μήπως η εικόνα που επικρατεί στην Ελλάδα για την Μποτσουάνα είναι παρωχημένη; Μήπως η αντίληψη ότι εμείς είμαστε, περίπου εξ ορισμού, εξυπνότεροι και αποτελεσματικότεροι από την όποια Μποτσουάνα, είναι ένας ακόμη παράγοντας που, αν και δεν προσμετριέται στις διεθνείς εκθέσεις, μας καθιστά, τελικά, λιγότερο ανταγωνιστικούς;