Ωδή στο αμυγδαλωτό: γιατί πρέπει να σώσουμε αυτή την παλιά τέχνη

Ωδή στο αμυγδαλωτό: γιατί πρέπει να σώσουμε αυτή την παλιά τέχνη

Η νοστιμιά των ελληνικών νησιών σε ένα γλυκό που αναζητάμε με λαχτάρα στις διακοπές μας. Όμως γιατί δεν βρίσκουμε αμυγδαλωτά στην Αθήνα;

48" χρόνος ανάγνωσης
Ακούστε το άρθρο

Μου έφεραν πεσκέσι ένα κουτί αμυγδαλωτά από τον Πόρο. Τα μικρά αχλαδάκια από το παλιό εργαστήριο του Δάγκλη. Ίδια και απαράλλαχτα όσες φορές τα έχω γευτεί, κλασικά όπως και το ζαχαροπλαστείο του, μνημείο της παλιάς ζωής.

• Ένα εργόχειρο λεπτότητας και ελληνικής φινέτσας είναι το αμυγδαλωτό ετούτο, κόσμημα μιας τέχνης αιώνων. Ένα τόσο δα γλυκάκι, απλό, απλούστατο, και όμως συμπυκνώνει τη νοστιμιά των μεσογειακών ακτών. Εκεί όπου παραδοσιακά ευδοκιμούσε η αμυγδαλιά.

• Αναρωτιέμαι πότε πρωτοφτιάχτηκαν αμυγδαλογλυκά στη Μεσόγειο, μέσα από ποιες διεργασίες τελειοποιήθηκαν, πότε και πώς αποκρυσταλλώθηκαν οι διαφορές ανάμεσα στις διάφορες χώρες, ποια έδωσε το πρότυπο και ποιες άλλες δημιουργικές παραφθορές υπάρχουν. Από την Ανατολή ήρθε στη Μεσόγειο η αμυγδαλιά, με τις μετακινήσεις και τις κατακτήσεις των Αράβων. Αλλά πώς και πότε φτιάχτηκαν ετούτα εδώ που έχω τώρα στα χέρια μου; Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω μπροστά μου γειτονιές ολόκληρες στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, να δουλεύουν με τα αμύγδαλα του τόπου τους.

Διαβάστε τη συνέχεια στον Γαστρονόμο

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή
MHT