ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ

Τρυφερή κυρία εκ Βολωνίας

tryferi-kyria-ek-volonias-2165249

Mια πράσινη ελιά ή λίγη ρώσικη σαλάτα στο πλάι μετέτρεπε τη μορταδέλα, με ή χωρίς φιστίκι, σε λαχταριστό, προσιτό ορεκτικό.

Τη θυμάμαι πάντα ελκυστική. Με σάρκα ροδαλή, που, αν τη δαγκώσεις απαλά, σου αποκαλύπτεται όλη η τραγανιστή τρυφερότητά της, η θεσπέσια γεύση της. Τη θυμάμαι πάντα φινετσάτη, λεπτεπίλεπτη, ευαίσθητη. Ξαπλωμένη, έτοιμη να την τυλίξεις, πριν αρχίσει να δίνεται στα χείλη και στη γλώσσα σου, ή πάλι ψιλομαζεμένη, με πτυχώσεις υποσχόμενες την απόλαυση. Τη θυμάμαι να θέλουν όλοι να την τσιμπήσουν.

Είχε έρθει από τη Βολωνία. Η κυρία μορταδέλα. Χονδρή, αλλά χωρίς πλαδαρότητα. Σφύζουσα, λεία, λιπαρή, και γινόταν κομμάτια, κομμένη εγκάρσια, σε φέτες λεπτότατες, που όσο πιο φίνες, τόσο περισσότερο ανέδιδαν τα αρώματα και την εράσμια γεύση της. Γινόταν κομμάτια για τους εραστές της.

Στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τη μιμήθηκαν, επικαλούμενοι την «ιταλικότητά» της: ιταλική συνταγή ή «τύπου Μπολόνια». Αλλοτε η απομίμηση έχει σχετικά καλά αποτελέσματα, άλλοτε όχι. Οπως άλλωστε και οι εκ Βολωνίας αυθεντικές μορταδέλες δεν έχουν πάντα την υψηλή ποιότητα που διακρίνει αυτές οι οποίες είναι από σπίτι ονομαστό.

Τώρα, σε καιρούς κρίσης, αυτό το συγκριτικά φθηνό αλλαντικό έρχεται και πάλι να διεκδικήσει μια θέση πρώτης γραμμής. Οπως τότε, στα χρόνια του ’50, που ήταν η βασίλισσα των αλλαντικών, με βασιλιά το σαλάμι αέρος της Λευκάδας. Τότε που μια πράσινη ελιά ή λίγη ρώσικη σαλάτα στο πλάι μετέτρεπε τη μορταδέλα, με ή χωρίς φιστίκι, σε λαχταριστό, προσιτό ορεκτικό, συνοδευόμενο από μπίρα ή ούζο, σαν εισαγωγή στα ωραία εκείνα κυριακάτικα ροσμπίφ με το χοντρό μακαρόνι.

Τότε που ζούσαμε ανάλογα με τις δυνατότητές μας και όχι ως νεόπλουτοι επιδειξίες.