ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Ιωάννα Γκίκα: Η φωνή που συνεπήρε το Καλλιμάρμαρο

Γνωριμία με τη μουσικό Ιωάννα Γκίκα, η ερμηνεία της οποίας στο σόου του Dior στο Παναθηναϊκό Στάδιο μας έκανε να αναρωτηθούμε γιατί δεν την είχαμε γνωρίσει νωρίτερα.

ioanna-gkika-i-foni-poy-synepire-to-kallimarmaro-561422644

Όταν ήταν μικρή, ζούσε μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας, ακούγοντας με τις ώρες το Boléro του Ravel. Αισθανόταν, μου λέει, ένα παράξενο αίσθημα ευφορίας στο στήθος, σημάδι ότι η μουσική θα μονοπωλούσε τη ζωή της. Ο πατέρας της συνήθιζε να την πηγαίνει βόλτες στο Παναθηναϊκό Στάδιο. «Πίστευε ότι θα γίνω αθλήτρια, αλλά, όπως αποδείχτηκε, ήμουν φριχτή στα αθλήματα». Πριν από λίγες μέρες, βρέθηκε ξανά στο στάδιο των παιδικών της αναμνήσεων, να τραγουδά για το σόου του Dior. «Όταν έφτασα στο Καλλιμάρμαρο για τις πρόβες, ένιωσα να ξυπνούν μέσα μου πολλές εικόνες. Ο πατέρας μου έχει φύγει από τη ζωή, επομένως το ότι βρισκόμουν στην Ελλάδα, σε αυτό το συγκεκριμένο μέρος, με έκανε να αισθανθώ ένα ανατριχιαστικό αίσθημα, να ταυτιστώ απόλυτα με τη μνήμη του. Τη στιγμή που κατέβαινα τις σκάλες των κερκίδων, δεν ένιωθα μόνο τα δικά μου βήματα προς τη σκηνή, αλλά και τα βήματα των προγόνων μου, τα βήματα μπροστά που κάναμε ως ανθρωπότητα με αφορμή την πανδημία και όσα μένουν ακόμα να κάνουμε για ένα καλύτερο μέλλον». Τα τραγούδια που ερμήνευσε προέρχονται από το τελευταίο της άλμπουμ, Thalassa, που έγραψε πριν από λίγα χρόνια. «Πηγή έμπνευσης ήταν στην ουσία η απώλεια πολλών συγγενών μου, ειδικά όμως του πατέρα μου. Δεν πιστεύω ότι η μουσική θεραπεύει απαραίτητα έναν ισχυρό πόνο, όμως βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τα συναισθήματά μας. Όταν ο πατέρας μου ήταν βαριά άρρωστος, δεν μπορούσε να μιλήσει, μπορούσε όμως να μουρμουρίσει ένα τραγούδι. Αυτή η σκέψη ακόμα με συγκλονίζει. Η μουσική είναι ό,τι απομένει όταν η γλώσσα αποτυγχάνει». Η πειραματική της διάθεση να εγκαθιδρύσει έναν προσωπικό ήχο μέσα στον αχανή κόσμο της indie rock δεν ενθουσιάζει μόνο τη Vogue, τους New York Times και το Rolling Stones, αλλά και τη Maria Grazia Chiuri, που βρήκε στη μουσική της το κατάλληλο soundtrack για το ιστορικό της σόου στην Αθήνα. «Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που συνεργάστηκα μαζί της», λέει. «Θαύμασα τη δύναμη, την εξυπνάδα και την αποφασιστικότητά της. Με συνεπήρε, δε, η επιθυμία της να μάθει όσα συνθέτουν τον ελληνικό πολιτισμό. Το φόρεμα που έβαλα στο σόου το σχεδίασε αποκλειστικά για μένα και είναι εμπνευσμένο από την Αράχνη, το πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας που αναφέρεται στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου. Κάθε ραφή του είναι συμβολική». 

Η μουσική που φτιάχνει έχει μια επαναστατική διάθεση. «Αν μπορώ να εμπνεύσω κάποιον να συνδεθεί με ένα συναίσθημα αλλαγής ή να δράσει από καρδιάς, τότε αυτό σημαίνει πάρα πολλά για μένα». Στις σημαντικές στιγμές της καριέρας της δεν ξεχωρίζει κανείς μόνο τη συνεργασία με τον Dior, αλλά και τις συμμετοχές της σε θρυλικά φεστιβάλ, όπως η Coachella και το Lollapalooza, ή τα opening acts για τους Nine Inch Nails, Garbage και Florence + the Machine. Η ποίηση είναι η δεύτερη μεγάλη της αγάπη – το ποίημά της, Hades G4P, δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό λογοτεχνικό περιοδικό Oberon. «Είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία γραφής», μου λέει. «Μου αρέσει να γράφω όσο είμαι στην Ελλάδα. Το μέρος με εμπνέει σε ένα πολύ προσωπικό επίπεδο. Το Καλλιμάρμαρο έμελλε να είναι το πρώτο μου live στην Ελλάδα και εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλες πολλές συναυλίες εδώ. Η μητέρα μου ζει έξω από την Αθήνα και κάθε φορά που έρχομαι, νιώθω τη ζεστασιά της οικειότητας». Για την ώρα ετοιμάζει ένα καινούργιο άλμπουμ, γράφοντας παράλληλα τη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ στο Netflix. «Η έμπνευσή μου», λέει, «πηγάζει από πολλά διαφορετικά πράγματα· τα χρώματα της θάλασσας, τον ήχο από τα τζιτζίκια, την πυκνή υγρασία τη μέρα που πέθανε η γιαγιά μου, τη δύναμη να πω “όχι” σε μια βλαβερή σχέση. 

Όλα αυτά γεννούν τα τραγούδια μου. Η αντανάκλαση του παρελθόντος και η περιέργεια για το μέλλον».