ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «Κ»

Danai Nielsen και Kill Emil: Ένα beat που χτυπάει για δύο

Η Danai Nielsen και ο Kill Emil μιλούν στο «Κ» για τα τραγούδια που έφτιαξαν μαζί, τις περιοδείες, τη διασκέδαση στην Αθήνα και τα όνειρά τους.

Danai Nielsen και Kill Emil: Ένα beat που χτυπάει για δύο

Την πρώτη φορά που τους είδα, χαμογελούσαν. Ήταν Απρίλιος του 2022, η Danai Nielsen παρουσίαζε την ατμοσφαιρική ποπ της στο six d.o.g.s. και ο Κill Emil (Αιμίλιος Πρωτόπαπας) εμφανίστηκε δίπλα της σαν γκεστ. Οι δυο τους εξέπεμπαν μια μεταδοτική χαρά. Mια ενέργεια που απλώθηκε στον χώρο σαν χρώμα. Υπήρχε χημεία, ήταν φανερό. Λιγότερο από έναν χρόνο μετά, ακούω τα πρώτα δείγματα του επερχόμενου κοινού E.P. τους, Οff we go. Στο Creeping, η αρχική μελωδία μού θυμίζει την Μπαλάντα του Κυρ Μέντιου (τους φαντάζομαι να γελάνε τώρα), ενώ το Savanna φέρνει τον ήχο του καλοκαιριού στον χειμώνα. Μιλάμε για ποπ με ένα μάγκικο twist, παιχνιδιάρικη και θερμή.

Όταν του τηλεφωνώ για να κανονίσουμε συνάντηση, ο Αιμίλιος ακούγεται ανεβασμένος. Όπως τον θυμόμουν και στη σκηνή. Με αποκαλεί «αγορίνα». Παραδόξως, η γρήγορη αυτή οικειότητα μου αρέσει, είναι λες και κόβει δρόμο για να έρθουμε κοντά μια ώρα αρχύτερα. Παρασκευή απόγευμα, φτάνουμε σχεδόν ταυτόχρονα στο μπαρ (μυρίζω την έντονη κολόνια του) και λίγο μετά έρχεται και η Δανάη. Κομψή, κάπως πιο συνεσταλμένη, αλλά το ίδιο πρόθυμη να σπάσει αμέσως τον πάγο. Παραγγέλνει ένα λευκό κρασί, τιμάει τα πατατάκια του μπολ και μου ζητάει να της μιλήσω για μένα, ενώ ξέρει ότι θα συμβεί το ανάποδο.

Χαίρομαι που σας γνωρίζω! Εσείς πώς γνωριστήκατε;
Δανάη: Ένας κοινός φίλος είχε κάνει tag στο story του Kill Emil. Του έστειλα μήνυμα, συναντηθήκαμε για να τζαμάρουμε και ταιριάξαμε. Έχουμε κοινό χιούμορ. Πέραν αυτού, ο Αιμίλιος είναι μέσα στη θετική ενέργεια. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που, στο τέλος κάθε email, υπογράφει με «one love» και καρδούλα. 

Ήδη έχουμε ακούσει δύο κομμάτια από το E.P. που κάνατε μαζί, το Creeping και το Savanna… Πώς τα δουλέψατε; 
Δανάη: Γενικά υπήρχε μια ελευθερία. Έστελνε ο Αιμίλιος ένα κομμάτι από το χρυσό σεντούκι του και, αν μου έβγαινε, έγραφα κάτι. Ηχογραφούσα τέσσερα, πέντε takes, τα οποία είχαν κάποια ωραία parts, αλλά και αρκετές «πατάτες». Ο Αιμίλιος έκοβε και έραβε.
Aιμίλιος: Στην ουσία έκανα ένα κολάζ με τα καλύτερα σημεία. Ξεκίνησα πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρω. Το κάνω μία και βγαίνει. Το κάνω δεύτερη, βγαίνει. Ε, μετά πήγε έτσι. Στην ουσία είναι ομαδική δουλειά. Εγώ είμαι ο παραγωγός, η Δανάη η στιχουργός και τραγουδίστρια, ο Stiko αυτός που έχει μιξάρει το E.P., o Drips Zacheer ανέλαβε το mastering και ο Balanscape έφτιαξε τα απίστευτα εξώφυλλα.

Έχεις συνδέσει το όνομά σου με το χιπ χοπ. Πώς σου φαίνεται η εξέλιξή του στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια; 
Αιμίλιος: Μιλάμε για ένα είδος που είναι εγωιστικό, έτσι; Παλιότερα οι παραγωγοί ήταν κολλημένοι, κράζανε ο ένας τον άλλον, δεν έκαναν συνεργασίες. Από το 2010 και μετά κάπως άλλαξε αυτό. Υπάρχει πρόοδος, υπάρχουν φανταστικοί beatmakers, και αυτό που έχω να πω είναι ότι η νεολαία μάς έχει βάλει τα γυαλιά… Ακούω κομμάτια από νεαρούς beatmakers που είναι απλώς σούπερ. Πάντα τέτοια! Από την άλλη, μην ξεχνάμε ότι η τραπ έχει μπει στα μπουζούκια. Ό,τι και να πω είναι λίγο.

Έλεγες σε μια συνέντευξη ότι από το Spotify βγάζεις ένα μηνιάτικο. Ισχύει αυτό; 
Aιμίλιος: Κανονικότατα. 

Πώς έφτασες τους 66.000 μηνιαίους ακροατές; 
Aιμίλιος: Δεν ξέρω! Κοίτα, παίζει κάποιο ρόλο το γεγονός ότι δεν είμαι κολλημένος μουσικά. Έχω χιπ χοπ, τριπ χοπ, ρέγκε, afro, cumbia… Δεύτερον, συνεργάζομαι με καλλιτέχνες από το εξωτερικό. Επίσης, κάθε χρόνο (κάθε δύο χρόνια το πολύ) βγάζω άλμπουμ και singles ή E.P., για να μπαίνει ο αλγόριθμος σε μια ροή. Τώρα το 66.000, να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω πώς έγινε. 

Είναι όμως δείκτης αξίας το πόσοι σε ακούν; 
Ρωτάω γιατί, στην Ελλάδα ειδικά, τα πολλά views συχνά μαρτυρούν το αντίθετο… 
Αιμίλιος: Στον δικό μου λογαριασμό, στα στατιστικά, η Ελλάδα είναι στην ενδέκατη θέση. 
Δανάη: Από τη στιγμή που το οικονομικό έρχεται κάπως σε δεύτερη μοίρα, το να έχεις views και ανταπόκριση από τον κόσμο σού δίνει δύναμη για να συνεχίσεις. 

Αιμίλιε, η ιδιότητά σου είναι beatmaker. Πώς φτιάχνεται ένα beat; Μπορείς να μου το εξηγήσεις; 
Aιμίλιος: Βεβαίως. Θα σου πω τι κάνω εγώ. Εγώ ξεκινάω από τα τύμπανα. Πάντα. Οι περισσότεροι θέλουν τη μελωδία για να πατήσουν πάνω, εγώ θέλω πρώτα το beat μου να είναι legit. Τώρα, με ρωτάς πώς το φτιάχνω. Στην αρχή διαλέγω τα δείγματα. Μπότα, snare, hi hat… Ύστερα φτιάχνω έναν ρυθμό, ο οποίος μπορεί να είναι στα 95 bpm, 100 bpm, κ.λπ. Όταν καταλήξω στον ρυθμό, ακούω, γκρουβάρω και αρχίζω να σκέφτομαι τι μπαίνει και τι βγαίνει. 

Μπορεί ο καθένας να φτιάξει ένα beat; Μπορώ κι εγώ;
Αιμίλιος: Αν έχεις φαντασία, ναι. 

Μπορεί να σου έρθει και σε άσχετη στιγμή, π.χ. καθώς πλένεις πιάτα;
Αιμίλιος: Ναι. Και τώρα εδώ που κάθομαι. Πολλές φορές ξεκινάω να το δουλεύω στο κινητό και συνεχίζω μετά σπίτι. Όταν κάνω περιοδείες στο εξωτερικό, έτσι γράφω. Σε τρένα, σε λεωφορεία… 

Μιας και ανέφερες τις περιοδείες, πριν από μερικά χρόνια έπαιξες για δέκα μέρες στις γαλλικές Άλπεις. Πρέπει να είναι φοβερές εμπειρίες αυτές…
Αιμίλιος: Η καρδούλα μου το ξέρει. Τέλος πάντων. Όταν κάνεις περιοδεία επί έναν μήνα, κάθεσαι μία, το πολύ δύο μέρες σε κάθε πόλη. Ταξιδεύεις συνέχεια. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το μέρος μπορεί να μην είναι καλό, να είναι βρόμικο, να είναι «πιο underground πεθαίνεις», να μην έχει κόσμο… Υπάρχουν πολλά. Σπάνιες περιπτώσεις, αλλά συμβαίνουν. Μη λέμε ό,τι θέλουμε. Ναι μεν «τουράρω στο εξωτερικό», αλλά δεν είναι όλα ειδυλλιακά. 
Δανάη: Και μην ξεχνάς ότι οι περισσότερες μπάντες, για να αποκτήσουν κοινό, το επαναλαμβάνουν αυτό ξανά και ξανά. Μπορεί επί πέντε χρόνια να κάνουν δίμηνα tours, παίζοντας μπροστά σε δέκα με δεκαπέντε άτομα. Συνήθως, για να ξεκινήσεις, βάζεις σαν πυλώνες κάποια φεστιβάλ και το χτίζεις έτσι.
Αιμίλιος: Eγώ βάζω πόλεις. Κλείνω ένα live στη Χαϊδελβέργη. Τι είναι κοντά; Η Στουτγκάρδη. Πάμε. Φρανκφούρτη. Πάμε. Όταν ξέρω ότι θα είμαι σε ένα μέρος, στέλνω στους άλλους «θα είμαι εκεί την τάδε ημερομηνία». 

O κόσμος χορεύει στα sets σου, έχω ακούσει…
Αιμίλιος: Nαι, αλλά πού; Στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό; (γέλια) 

Καλή ερώτηση. Ψάχνω ένα μαγαζί στην Αθήνα να πάω να χορέψω. Ποιο μου προτείνεις; 
Αιμίλιος: Nα κάνω διαφήμιση τώρα; Το Lot 51. 
Δανάη: Πες και κάποιο στο οποίο δεν δουλεύεις (γέλια).
Αιμίλιος: Στο six d.o.g.s., σε διάφορα events, σε ωραία μπαράκια που παίζουν ωραίες μουσικές, χωρίς να αποκλείουν καμία ηλικία. Εγώ είμαι 38 χρονών, εντάξει; Δεν έχω πρόβλημα να παίζω σε πιτσιρίκια, ίσα ίσα, γουστάρω κιόλας. Αλλά, όταν δεν δίνουν σημασία (και λογικό να μη δίνουν), εμένα μου τη σπάει. Προτιμώ ένα μαγαζί με μεγάλους ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να μη χορεύουν ιδιαίτερα, αλλά τουλάχιστον ακούν και κάνουν και κατανάλωση.

Danai Nielsen και Kill Emil: Ένα beat που χτυπάει για δύο-1

Δανάη, έβλεπα ξανά το όμορφο βίντεο του Who are they, που γυρίστηκε στον Πύργο του Πειραιά, το δεύτερο ψηλότερο κτίριο της Ελλάδας. Μέσα στο 2023 αναμένονται εκεί καφετέριες, γραφεία, εστιατόρια… Με συγκινεί κάπως η σκέψη ότι ένα κτίριο εν πολλοίς αναξιοποίητο από τα ’70s μέχρι σήμερα, απαθανατίστηκε σε ένα ποπ βίντεο λίγο πριν παραδοθεί στην εμπορευματοποίησή του…
Δανάη: Ναι. Ήταν πραγματικά στο τσακ όταν πήγαμε. Θυμάμαι αφαιρούσαν τα τζάμια. Ο υπεύθυνος του έργου είχε ακούσει την Κοντούλα λεμονιά και ήταν φαν, οπότε μας φρόντισε. Είχε μπει και ασανσέρ. Το οποίο πήγαινε πολύ αργά, βέβαια, αλλά κάτι ήταν κι αυτό, γιατί όταν πρωτοπήγαμε για το ρεπεράζ ανεβήκαμε με τα πόδια 22 ορόφους. Από ψηλά είχε φοβερή θέα, ο Πειραιάς ήταν λες και έβλεπες κάτι άλλο! Επίσης ήμασταν ωραίο team. Ο σκηνοθέτης, ο Ιωάννης Νικηφόρος, που έχει κάνει και την Κοντούλα λεμονιά, είναι φίλος από Ηλιούπολη, πωρωμένος και OCDάκιας καθαρόαιμος (γέλια).

Ανήκεις στη νέα indie ποπ. Ποια θα έλεγες ότι είναι τα χαρακτηριστικά της; 
Δανάη: Εγώ, να σου πω την αλήθεια, δεν πολυψάχνομαι… Ακούω μουσική για να ηρεμήσω, όταν μαγειρεύω, κ.λπ. Ο Αιμίλιος τα ψάχνει πολύ περισσότερο. Αυτό που παρατηρώ πάντως είναι ότι υπάρχει μια ειλικρίνεια στα κομμάτια που γίνονται «επιτυχίες». Με τα σόσιαλ μίντια, που τα παρουσιάζουν όλα ωραιοποιημένα, λείπει τελείως το στοιχείο αυτό, της αλήθειας. 

Γέλασα με κάτι που είπες σε μια συνέντευξη: «Στα αγγλικά, αν παρατηρήσετε, λέω και διάφορες βλακείες». 
Δανάη: Πολλές φορές τραγουδάω ασυνάρτητα, λέω αρλούμπες. Στα αγγλικά μπορείς να το κάνεις αυτό. Λίγοι θα το καταλάβουν. Ακόμα και όταν γράφω στίχους, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που συντακτικά δεν βγάζουν νόημα, δεν στέκουν. 

Είναι ωραίο που το παραδέχεσαι και δεν προσπαθείς να το κρύψεις! 
Δανάη: Μα είναι η ωμή αλήθεια. Κάποιοι τραγουδοποιοί έχουν τη μουσική σαν βάση και κολλάνε στίχους. Κάποιοι κάνουν το ανάποδο. Εγώ ανήκω στην πρώτη κατηγορία. 

Τις περούκες σου ποιος τις φτιάχνει; Μπορείς να με φέρεις σε επαφή;
Δανάη: Tις αγοράζω online. Από τα πιο φτηνά sites. Τους βάζω και λίγο ταλκ για να μη γυαλίζουν.

Δεν έχετε γεννηθεί στην Αθήνα, έτσι δεν είναι;
Αιμίλιος: Εγώ γεννήθηκα στη Βραζιλία. Ήρθα εδώ στα δύο μου χρόνια. 
Δανάη: Εγώ στην Κοπεγχάγη και ήρθα όταν ήμουν ενός. Νομίζω ήταν μεγάλο σοκ. Αν όχι για εμάς, που ήμασταν πολύ μικροί, τουλάχιστον για τους γονείς μας. 
Αιμίλιος: Προσωπικά νιώθω ότι είχα την τύχη να μεγαλώσω σαν Βραζιλιάνος στην Ελλάδα. Στο σπίτι ήμασταν συνέχεια όλοι μαζί, συζητούσαμε, σεβόμασταν ο ένας τον άλλον… Οι Βραζιλιάνοι την οικογένεια την έχουν πάνω απ’ όλα και αυτό που έχω να πω είναι ότι, με ηρεμία, σεμνότητα, ταπεινότητα και συζήτηση, όλα γίνονται και λύνονται. 

Εσένα, Δανάη, υπάρχει κάτι δανέζικο μέσα σου;
Δανάη: Έχω λίγο θέμα με το πρόγραμμα. Έχω στο μυαλό μου κουτάκια. Π.χ. σήμερα ήξερα ότι θα αργούσα 10 λεπτά στο ραντεβού μας και τρωγόμουν να βρω τρόπο να φύγω νωρίτερα. Επίσης έχω μια κλίση προς το ντιζάιν, που είναι και η πρωινή μου δουλειά. Το πρωί είμαι γραφίστρια, το βράδυ τραγουδίστρια.

Ντύνεσαι παράξενα και στην προσωπική σου ζωή, πέρα από τη σκηνή;
Δανάη: Δεν νομίζω.
Αιμίλιος: Δεν νομίζεις, τώρα πια. Παλιότερα το είχες λίγο… 
Δανάη: Νιώθω άβολα να περπατάω και να με κοιτάνε. Μου αρέσει όμως να ντύνομαι καλά. Αυτά εδώ (σ.σ.: σηκώνει το πόδι ψηλά να μου δείξει το τακούνι της) τα έβαλα για να έρθω στη συνέντευξη. Στο αμάξι έχω τα αθλητικά μου. 

Εγώ νιώθω ότι αυτό που κάνεις είναι πριν και πάνω απ’ όλα μια δήλωση αισθητικής… 
Η μουσική αποτελεί ένα κομμάτι. 
Δανάη: Ξέρεις τι; Με δελεάζει να φτιάχνω ένα περιβάλλον και έναν χαρακτήρα. Δεν είμαι αποκλειστικά μουσικός, κάνω κι άλλα πράγματα όπως σου είπα, οπότε αυτά συνδυάζονται. Βάζοντας ένα περίεργο ρούχο στη σκηνή ή κάτι να κρέμεται στο background, βοηθάω τον θεατή να μπει λίγο πιο εύκολα στο κλίμα.

Ποιο είναι το κλίμα αυτό;
Δανάη: Το παραμύθι. Το όνειρο, η φαντασία. Κάπως νιώθω ότι στην καθημερινότητα τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα, πολύ διεκπεραιωτικά, οπότε θέλω να το σπάσω. 

Τα όνειρά σας ποια είναι;
Αιμίλιος: Τα όνειρά μας; (Παύση). Φίλε, το όνειρό μου είναι να κοιμάμαι ήσυχος κάθε βράδυ. Για να το πετύχεις αυτό, πάει να πει ότι έχεις κάνει όλα αυτά που θέλεις και είσαι 100% χαρούμενος. Πάντως ζούμε σε έναν κόσμο που είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν στον οποίο μεγαλώσαμε. Νιώθω λίγο ξένος σε αυτόν τον κόσμο, να σου πω την αλήθεια. Αλλά δεν παύω να είμαι αισιόδοξος και να φτιάχνω τον δικό μου. Γι’ αυτό με βλέπεις έτσι. 
Δανάη: Τζαμάικα μένει ο Αιμίλιος, ουσιαστικά. Και το σπίτι του είναι σαν ζούγκλα. Έχει τα πιο ωραία φυτά.

Danai Nielsen και Kill Emil: Ένα beat που χτυπάει για δύο-2Το κοινό EP των Kill Emil και Danai Nielsen με τίτλο Off we go θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο από τη United we fly.