ΤΑΞΙΔΙΑ

Η διαρκής ανανέωση του ωραίου

i-diarkis-ananeosi-toy-oraioy-2133661

Είναι κάποιοι τόποι, που αν και μικροί (και λίγο-πολύ γνωστοί), χαρίζουν σε κάθε σου επίσκεψη και κάτι καινούργιο: μια ωραία διαδρομή που δεν έχεις κάνει, ή μια ξεχωριστή άποψη του τοπίου που δεν είχες ώς τότε ανακαλύψει. Ενα τέτοιο μέρος είναι και το Ναύπλιο, το οποίο σφύζει αυτές τις μέρες από ζωή, κυρίως λόγω των πολλών σχολικών εκδρομών που γεμίζουν τα στενά του σοκάκια με πολύβουες παρέες εφήβων. Αν, πάντως, κάποιος θελήσει να ξεφύγει από τον θόρυβο, μπορεί εύκολα να το κάνει ανεβαίνοντας λίγο… ψηλότερα. Τα πέτρινα σκαλάκια που σκαρφαλώνουν στον βράχο της Ακροναυπλίας είναι κάπως απότομα, όμως η ανάβαση αξίζει, μιας και στο τέλος της μπορεί κανείς να απολαύσει την πιο πλήρη θέα, τόσο προς την παλιά πόλη όσο και προς το κάστρο του Παλαμηδίου απέναντι.

Στα μισά περίπου του δρόμου για την κορυφή της Ακροναυπλίας στέκει ο όγκος –ή μάλλον το κουφάρι– του παλιού Ξενία. Το πάλαι ποτέ λαμπερό ξενοδοχείο είναι σήμερα εγκαταλελειμμένο, σε κατάσταση αποσύνθεσης, με ερειπωμένα μπαλκόνια και σπρέι στους τοίχους. Η δε αντίθεση με το επιβλητικό Παλαμήδι στο βάθος δημιουργεί μια εικόνα αλλόκοτα ποιητική. Μια πρόχειρη ματιά γύρω, πάντως, σε πείθει για το κρίμα του πράγματος. Το συγκεκριμένο Ξενία, όπως και τα περισσότερα αντίστοιχά του σε άλλες πόλεις, είναι χτισμένο στην καλύτερη τοποθεσία της περιοχής. Με ασύγκριτη θέα και στις δύο πλευρές του λόφου, το ξενοδοχείο θα μπορούσε να αποτελεί τον ιδανικό τόπο διαμονής σε ολόκληρο το Ναύπλιο.

Η μελαγχολία του Ξενία ωστόσο ξεχνιέται μόλις φτάσεις στην κορυφή του βράχου. Εκεί, ανάμεσα στα ερείπια του αρχαίου κάστρου και το στρατιωτικό νοσοκομείο του Καποδίστρια, η φύση έχει αναλάβει δράση: τα στενά μονοπάτια ελίσσονται μέσα σε μια θάλασσα από φραγκοσυκιές, ενώ τα λίγα πεύκα προσφέρουν τη σκιά τους για ξεκούραση ή και ένα μικρό πικνίκ με θέα τη θάλασσα.