LIFE

Οχι πια #yummy και #foodporn

Οταν οι έξοδοι επιτρέπονται μεν αλλά με όλες τις υγειονομικές προφυλάξεις, ποιος θέλει να διαφημίσει ότι περνάει καλά;

Θυμάστε τότε που βγαίναμε για φαγητό και βγάζαμε τα πιάτα μας φωτογραφία και τα ανεβάζαμε στο instagram, με ένα σωρό χάσταγκ (#yummy, #foodporn, #foodie κ.λπ.) πριν καν φάμε την πρώτη μπουκιά; Προς Θεού όχι εμείς, κάτι φίλοι μας! Πόσο καιρό όμως έχετε να δείτε τέτοιο ποστ; Μπορεί η εστίαση να έχει ανοίξει από τα τέλη Μαΐου, ουδείς όμως φαίνεται να έχει όρεξη να φωτογραφίσει το φαγητό του. 

Το παρατήρησε πρώτη μια δημοσιογράφος στο αμερικανικό site γαστρονομίας και εστίασης Eater. Μολονότι –έγραφε– ο κόσμος θέλησε να στηρίξει τα εστιατόρια της γειτονιάς του σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, αυτό δεν είναι κάτι που θα καταλάβεις κάνοντας σκρολ στο Instagram. Κάποιοι αισθάνονται ότι θα προκαλέσουν σε καιρό πανδημίας, άλλοι ότι δίνουν το κακό παράδειγμα, μιας απατηλής κανονικότητας. Ακόμα και όσοι ανεβάζουν φωτογραφία από την έξοδό τους, το σχόλιο συνήθως διευκρινίζει: «Ημασταν μόνο τέσσερις και καθίσαμε σε απόσταση από άλλα τραπέζια». 

Και στην Ελλάδα, η αίσθηση είναι η ίδια. Οπως λέει στην «Κ» η Ελενα Παπάζογλου, σύμβουλος επικοινωνίας ορισμένων από τα μεγαλύτερα εστιατόρια της Αθήνας («Cookoovaya», «Travolta», «Basegrill» κ.ά.), «πράγματι, οι κοινοποιήσεις και οι αναρτήσεις στα social media έχουν μειωθεί». Η ίδια το απέδιδε στη μείωση της προσέλευσης στα εστιατόρια λόγω των μέτρων, αλλά και στη μείωση της κατανάλωσης: καθόμαστε λιγότερη ώρα στα εστιατόρια από ό,τι παλιά, στις 12 πρέπει να έχουμε πληρώσει και να έχουμε φύγει. «Ομως ομολογώ ότι εγώ προσωπικά το έχω σκεφτεί βγαίνοντας έξω για φαγητό». Παλιότερα ένα ωραίο πιάτο «φώναζε» για ποστ στο Instagram ή το facebook. Ηταν κάτι που θέλαμε να μοιραστούμε. Σήμερα όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με την καθημερινή ανάκρουση νέων κρουσμάτων, δεν ευνοεί τέτοιες ανέφελες αναρτήσεις. Οι έξοδοι επιτρέπονται, φυσικά με προφυλάξεις, μα ποιος θέλει να «διαφημίσει» ότι περνάει καλά και ότι περιφέρει την «κοινωνική του φούσκα» α λα Μαγιορκίνη, στη δημόσια σφαίρα;

Ο Αντώνης Δρακουλαράκος, ιδιοκτήτης και σεφ στο «Sushimou», γνωρίζοντας την τάση για φωτογράφιση του φαγητού, είχε υπάρξει προνοητικός. «Εχω γράψει στο μενού ότι όποιος θέλει να βγάλει φωτογραφία τον σεφ επί το έργον (σ.σ. στο εστιατόριό του κάθεσαι στην μπάρα με τον Αντώνη να ετοιμάζει την παραγγελία μπροστά σου), να τον ενημερώσει για να ρουφήξει την κοιλιά του!» λέει στην «Κ». «Καθώς το “Sushimou” δεν είναι το κλασικό, φάνκι, εστιατόριο, συγκεντρώνοντας ένα κοινό με μεγαλύτερο μέσον όρο ηλικίας, πιο ουσιαστικών eaters, όχι πολύ του ποσταρίσματος, δεν μπορώ να πω ότι έχω παρατηρήσει κάποια σχετική αλλαγή». Του αντιτείνω ότι τα πιάτα του είναι κατεξοχήν… instagrammable και ο μόνος λόγος για να μην τα φωτογραφίσει κάποιος είναι από αναστολή, καθώς ο σεφ είναι ακριβώς μπροστά του! «Μπορεί», γελάει. Ο ίδιος βγαίνοντας για φαγητό, στηρίζοντας φίλους τους μάγειρες, συνηθίζει να βγάζει φωτογραφίες, τις οποίες όμως ανεβάζει μόνο στο twitter. «Εκεί νιώθω πιο άνετα». Κατανοεί τη διστακτικότητά μας να ποστάρουμε τις εξόδους μας, αν και θεωρεί ότι «πιο εξτρίμ θα ήταν να ποστάρεις από συναυλία, της… Αννας Βίσση για παράδειγμα». Τα εστιατόρια στη μεγάλη τους πλειονότητα έχουν λάβει όλα τα μέτρα. «Οι συνθήκες είναι δύσκολες, αλλά όσο ο κόσμος θέλει να βγει να φάει, όλα λύνονται». 

Πριν από λίγες ημέρες, η Νένα Δημητρίου, δημοσιογράφος που επιμελείται το κομμάτι της Εξόδου στον «Γαστρονόμο», βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη. «Ημουν έξω με ένα φίλο μου και αργά το βράδυ, τηλεφωνούν φίλοι μας ότι τελειώνουν το φαγητό τους σε ένα εστιατόριο ρωτώντας αν θέλουμε να περάσουμε για ένα γεια. Πράγματι πήγαμε και βγάλαμε όλοι μαζί μια φωτογραφία. Ημασταν 8 άτομα. Οταν κάποιος την ανέβασε αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Το αίσθημα ευθύνης έχει μεγαλώσει σε όλους μας», λέει. «Η πανδημία, η Μόρια, ο πόλεμος, η φτώχεια που έρχεται μας έχει κάνει πράγματι να σκεφτόμαστε πιο ουσιαστικά τι ποστάρουμε». Είναι όμως και το άλλο. «Ειδικά στα εστιατόρια, έχοντας πια πιο λίγη ώρα στη διάθεσή μας να φάμε και να δούμε τους φίλους μας, θέλουμε να περάσουμε όσο περισσότερη ώρα γίνεται μαζί τους παρά να φωτογραφίζουμε τον… μπακαλιάρο».