ΠΟΛΗ

Πώς το Κολωνάκι έμεινε χωρίς δημοτικό σχολείο

pos-to-kolonaki-emeine-choris-dimotiko-scholeio-2090291

Θα θυμάστε τις προτροπές πολιτικών, δημάρχων και λοιπών αρμοδίων να τολμήσουν οι νέοι γονείς να έρθουν να ζήσουν στο κέντρο της Αθήνας; Αυτά τα ωραία λόγια συχνά πέφτουν στον τοίχο της πραγματικότητας, και στην περίπτωση του Κολωνακίου, ο τοίχος έχει όνομα: από την επόμενη σχολική περίοδο στην ευρύτερη περιοχή δεν θα λειτουργεί κανένα δημόσιο ολοήμερο σχολείο. Τα δύο Πειραματικά, σε Μαράσλειο και στην οδό Σκουφά, δέχονται μαθητές ύστερα από κλήρωση και πρακτικά φοιτούν παιδιά από όλες τις περιοχές της Αθήνας, ενώ το μοναδικό δημοτικό σχολείο του Κολωνακίου, το 15ο Αθηνών, μετακομίζει από τον Σεπτέμβριο σε σχολικό συγκρότημα των Αμπελοκήπων.

Η ιστορία είναι παλιά και μας πηγαίνει στο 1895, έτος ίδρυσης του 15ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών. Το στεγαστικό πρόβλημα υπήρξε έντονο από την αρχή και κατά καιρούς λειτούργησε σε χώρους παλαιών σπιτιών και πολυκατοικιών. Το 1964 μεταστεγάστηκε στον χώρο της Μαρασλείου και από το 1987 έως και το 2004 λειτουργούσε εντός του νεοκλασικού κτιρίου του Μαράσλειου Διδασκαλείου.

Το 2004 απομακρύνθηκε από τους παραπάνω χώρους λόγω εργασιών ανακαίνισης του νεοκλασικού κτιρίου του Μαρασλείου, και από τότε έως σήμερα στεγαζόταν σε λυόμενες αίθουσες (κοντέινερ) δίπλα από το κεντρικό κτίριο του Μαρασλείου.

Είναι προφανές πως η παραμονή σε χώρους εμφανώς ακατάλληλους δεν μπορούσε να παραταθεί. Ιδιαίτερα κατά την περίοδο του χειμώνα, οι ώρες διδασκαλίας γίνονταν με ελλιπή θέρμανση: τα βρόχινα νερά, εκτός του ότι λιμνάζουν στον αύλειο χώρο, διαπερνούν τις σάπιες οροφές των κοντέινερ και βρέχουν τους μικρούς μαθητές, που επίσης βρίσκονται αντιμέτωποι καθημερινά με κινδύνους που αφορούν την υγεία τους καθώς παρατηρείται έντονη παρουσία τρωκτικών (ποντίκια) κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας… Σήμερα το σχολείο καλείται να αποχωρήσει από τον μαρασλειακό χώρο, κατόπιν σχετικής απόφασης της πρυτανείας του Πανεπιστημίου. Η υποχρεωτική μετακόμιση στους Αμπελοκήπους έγινε δεκτή με ανακούφιση από τους γονείς των μαθητών του 15ου υπό την προϋπόθεση ότι έχει προσωρινό χαρακτήρα. Ο σύλλογος γονέων του σχολείου δεν επαναπαύεται και απευθύνει έκκληση τόσο προς το υπουργείο Παιδείας όσο και προς τον Δήμο Αθηναίων και τους άλλους εμπλεκόμενους φορείς για την εξεύρεση οριστικής λύσης, που θα εξασφαλίζει στις οικογένειες που ζουν στο Κολωνάκι ότι η περιοχή θα μπορεί να εξυπηρετείται από ένα τουλάχιστον δημόσιο δημοτικό σχολείο.

«Από τα 192 παιδιά του σχολείου που ήταν εγγεγραμμένα το σχολικό έτος 2014-2015, περίπου 120 παιδιά είναι κάτοικοι του Κολωνακίου», μου λέει ο αρχιτέκτονας Χάρης Κηρύκος, ενεργοποιημένος στον σύλλογο γονέων του 15ου. Και συμπληρώνει: «Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται έντονα η τάση να επιστρέφουν οι κάτοικοι στη γειτονιά τους (επιβεβαιώνεται από την ενημέρωση που έχουμε από τον διευθυντή του δημοτικού και τη διευθύντρια του νηπιαγωγείου), παρ’ όλη την αρνητική δημοσιότητα που έχει λάβει το θέμα αναφορικά με τη λειτουργία του σχολείου στα κοντέινερ. Επίσης υπάρχει αδυναμία να εγγραφούν οι περίπου 45 μαθητές του νηπιαγωγείου στα μόλις εννέα κοντέινερ».

Ο ίδιος συμφωνεί ότι η μετακόμιση στους Αμπελοκήπους φαίνεται να λύνει το άμεσο πρόβλημα των συνθηκών φοίτησης των μαθητών, αλλά δεν μπορεί να έχει μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ο σύλλογος έχει επεξεργαστεί και συζητά τέσσερις εναλλακτικές λύσεις: παραχώρηση των αιθουσών του νεοκλασικού κτιρίου του Μαρασλείου Διδασκαλείου, όπως άλλωστε αυτό συνέβαινε και παλαιότερα, με σύμβαση μακροχρόνιας μίσθωσης, ανάληψη εργολαβίας από τον Δήμο Αθηναίων για την κατασκευή κτιρίου στον υπάρχοντα χώρο των κοντέινερ, μακροχρόνια μίσθωση με παραχώρηση από την Εκκλησία της Ελλάδος τμήματος της έκτασης και των πετρόκτιστων κτιρίων, επί της οδού Δεινοκράτους 68 και Ιατρίδου ή, τέταρτον, αξιοποίηση των πρώην κτιρίων ΕΑΤ ΕΣΑ, που βρίσκονται μεταξύ του πάρκου Ελευθερίας και του Ναυτικού νοσοκομείου. Οι συγκεκριμένοι χώροι έχουν επίσης ικανό αύλειο χώρο και παιδική χαρά που θα μπορούσε να ενσωματωθεί στη νέα σχολική κοινότητα του 15ου Δημοτικού και Νηπιαγωγείου.

Οι λύσεις, όπως φαίνεται, υπάρχουν. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι πολιτική βούληση, πνεύμα καλής συνεργασίας και επένδυση χρόνου.